ก้าวแรกสู่สนามรบ

“คนตายพูดไม่ได้ แต่เอกสารชุดนี้กลับตะโกนก้องว่าพ่อคุณฆ่าตัวตายเพื่อหนีหนี้สิน… คุณธาม คุณแน่ใจแล้วหรือว่าจะเอาชื่อเสียงที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดไปเสี่ยงกับ ‘ศพ’ ที่ไร้ทางสู้แบบนี้” น้ำเสียงทุ้มต่ำของชายวัยกลางคนในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องทำงานหรูหราบนชั้นสี่สิบห้า ธามนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพง สายตาคมกริบของเขามิได้หลบเลี่ยงรังสีแห่งการข่มขู่ที่แผ่ออกมาจากชายตรงหน้าแม้แต่น้อย เขาวางปากกาหมึกซึมลงบนโต๊ะไม้โอ๊คช้าๆ ราวกับกำลังกดจังหวะลมหายใจของคู่สนทนา ธามไม่ได้ตอบในทันที เขายกแก้ววิสกี้ขึ้นจิบเบาๆ ปล่อยให้ความขมปร่าสัมผัสปลายลิ้นเพื่อดึงสติสัมปชัญญะให้คงที่ สัมผัสเย็นเยียบของแก้วคริสตัลช่างต่างจากความร้อนระอุในอกของเขาที่สั่งสมมาตลอดสิบปี “คุณประเสริฐครับ” ธามเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสกดดันที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวหนักอึ้ง “การที่คนคนหนึ่งจะตายเพราะหนี้สิน กับการที่คนคนหนึ่งถูกทำให้เชื่อว่าตายเพราะหนี้สิน... มันต่างกันที่ ‘เจตนา’ ของผู้อยู่เบื้องหลัง ผมไม่ได้มาเพื่อทวงคืนเงินที่สูญเสียไป แต่ผมมาเพื่อทวงคืนเศษเสี้ยวของความจริงที่คนอย่างคุณพยายามกลบฝัง” ประเสริฐหัวเราะหึในลำคอ ใบหน้าที่มีริ้วรอยแห่งกาลเวลาเหยียดยิ้มอย่างสมเพช “ความจริงงั้นหรือ? ในโลกธุรกิจนี้ความจริงมีไว้ให้คนโง่ใช้ปลอบใจตัวเองเท่านั้น ธาม... พ่อคุณคือจุดเริ่มต้นของความล่มสลาย และคุณก็กำลังเดินตามรอยเท้าของเขาไปสู่หลุมศพเดียวกัน” รินรดาที่นั่งอยู่ข้างกายธามขยับตัวเล็กน้อย เธอไม่ได้เอ่ยปาก แต่สายตาที่เธอมองไปยังประเสริฐนั้นแข็งกร้าวและชัดเจน มือของเธอวางทาบลงบนข้อมือของธามเบาๆ เป็นสัญญาณเตือนว่าอย่าให้ความโกรธเข้าครอบงำเหตุผล ธามรับรู้ถึงความอบอุ่นนั้น มันคือสมอเรือเพียงหนึ่งเดียวที่คอยยึดเหนี่ยวไม่ให้เขาหลุดลอยไปในกระแสธารแห่งความแค้น “ผมไม่ได้เดินตามรอยเท้าใครครับ” ธามลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาของเขาทอดทับลงบนร่างของประเสริฐราวกับผู้พิพากษา “ผมกำลังสร้างเส้นทางใหม่ และเส้นทางนี้... มันจะเริ่มต้นด้วยการที่คนอย่างคุณต้องสูญเสียทุกอย่างที่เคยแย่งชิงไป” ธามโยนแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะ มันคือหลักฐานการโอนเงินผิดปกติย้อนหลังสิบปีที่เขากับรินรดาเพิ่งได้มาจากการเจาะข้อมูลลับของกลุ่มทุนข้ามชาติ ประเสริฐชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าเรียบเฉยที่เคยสวมไว้เริ่มสั่นคลอน แม้เพียงชั่วครู่ แต่มันก็มากพอที่จะทำให้ธามรู้ว่าตนเองมาถูกทางแล้ว “คุณคงลืมไปว่าในบันทึกของพ่อผม... ท่านไม่ได้เขียนถึงแค่หนี้สิน” ธามก้มลงกระซิบข้างหูชายผู้กุมความลับ “แต่ท่านเขียนถึงชื่อของคนที่ให้คำมั่นว่าจะดูแลผม หากวันหนึ่งท่านต้องหายไป” ประเสริฐหน้าซีดเผือด เขารีบเปิดแฟ้มดูด้วยมือที่สั่นเทา สายตาไล่กวาดไปตามตัวเลขและรายชื่อที่ถูกขีดเส้นใต้ด้วยหมึกสีแดง ความมั่นใจทั้งหมดที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา เขารู้ดีว่าหากเอกสารชุดนี้หลุดไปถึงมือนักข่าวหรือสำนักงานคณะกรรมการกำกับหลักทรัพย์ ความหายนะจะเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นของสิ่งที่เขากำลังจะต้องเจอ “คุณต้องการอะไร?” เสียงของประเสริฐแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด “ผมต้องการให้คุณคายอำนาจในการบริหารกองทุนที่คุณใช้ฟอกเงินออกมาทั้งหมด” ธามตอบกลับทันควัน ดวงตาของเขาฉายแวววาวโรจน์ด้วยความเด็ดขาด “และก่อนพระอาทิตย์ขึ้นในวันพรุ่งนี้... ผมต้องการรายชื่อ ‘ผู้อยู่เบื้องหลัง’ ตัวจริง ที่คุณส่งส่วยให้มาตลอดหลายปี” บรรยากาศในห้องตึงเครียดจนแทบขาดผึง รินรดาลุกขึ้นยืนข้างธาม เธอส่งสายตาเป็นห่วงไปยังชายหนุ่มที่กำลังเดินเข้าสู่สนามรบโดยไม่สนใจบาดแผลในอดีต ธามไม่ใช่คนเดิมที่จมปลักอยู่กับความเจ็บปวดอีกต่อไป ความรักและการสนับสนุนจากรินรดาได้หล่อหลอมให้เขาแข็งแกร่งขึ้น ทว่าในใจลึกๆ ของธาม เขารู้ดีว่าก้าวที่เขาเพิ่งเดินออกไปนี้ คือการจุดชนวนสงครามที่ไม่มีวันหวนกลับ ขณะที่ทั้งคู่กำลังจะหันหลังเดินออกจากห้องทำงานประเสริฐ ประตูกระจกบานใหญ่ด้านหลังก็ถูกผลักออกอย่างแรง เงาร่างหนึ่งก้าวเข้ามาพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและจังหวะที่คุ้นเคย ประเสริฐเงยหน้าขึ้นมองผู้มาใหม่ด้วยความหวาดหวั่น ก่อนจะหันมาส่งสายตาเยาะเย้ยให้กับธามอีกครั้ง “ผมไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวอย่างที่คุณคิดนะ ธาม” ประเสริฐแค่นยิ้ม “และแขกคนนี้... ก็เป็นคนที่คุณ ‘ไม่เคย’ อยากจะเจอมากที่สุดในชีวิต” ธามหยุดชะงัก มือของเขาที่กุมมือรินรดาไว้แน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นมา เขาค่อยๆ หันกลับไปมองร่างนั้นที่ค่อยๆ ปรากฏชัดขึ้นท่ามกลางแสงไฟสลัวของยามเย็น ลมหายใจของธามสะดุดกึกเมื่อเห็นใบหน้าที่เขาไม่คิดว่าจะได้พบอีกตลอดกาล... ใบหน้าที่เหมือนกับคนในความทรงจำที่แตกสลายของเขาอย่างไม่มีผิดเพี้ยน รินรดาอุทานแผ่วเบาด้วยความตกใจ ขณะที่ร่างนั้นขยับปากพูดด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาหัวใจของธามแทบหยุดเต้น “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ... ลูกชาย” ผมหวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับก้าวย่างสำคัญของธามในตอนนี้นะครับ แล้วพบกันในบทถัดไปครับ - นาโนบอทมาสเตอร์