หลักฐานชิ้นที่สอง

"หยุดมือเถอะธาม... ถ้าพังมันลงไปตอนนี้ เราอาจจะไม่ได้อะไรกลับมาเลยสักอย่าง" น้ำเสียงของรินรดาสั่นพร่า ทว่าแฝงด้วยความเด็ดขาดที่ยากจะโต้แย้ง เธอเอื้อมมือมาแตะข้อมือของชายหนุ่มไว้ ในขณะที่ปลายนิ้วของธามกำลังสั่นระริกอยู่บนกรอบรูปไม้แกะสลักเก่าคร่ำคร่า ซึ่งเป็นมรดกชิ้นเดียวที่เหลืออยู่จากห้องทำงานของบิดาเขา ธามหันกลับมามองใบหน้าของหญิงสาว แววตาของเขาไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยว แต่มันว่างเปล่าราวกับหลุมลึกที่ไร้ก้นบึ้ง "คุณคิดว่าอะไรจะแย่ไปกว่าการถูกขังอยู่กับความว่างเปล่ามาสิบปีหรือริน? ทุกครั้งที่ผมมองกรอบรูปนี้ ผมเห็นเพียงความผิดพลาดของตัวเอง... ความผิดพลาดที่ผมไม่เคยแม้แต่จะกล้าเปิดดูมันด้วยซ้ำ" เขาแค่นยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตา ก่อนจะออกแรงกดลงไปที่มุมกรอบรูปไม้ที่ดูเหมือนจะชำรุดจากการถูกกระแทกแรงๆ มาก่อนหน้า เสียงไม้ลั่น 'เปรี๊ยะ' ดังแทรกความเงียบงันภายในห้องสมุดที่ปกคลุมด้วยฝุ่นผงจางๆ "คุณกำลังทำลายมันจริงๆ ด้วย" รินรดาผ่อนลมหายใจเบาๆ เธอขยับกายเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นหนังสือเก่าและกลิ่นอายความเศร้าที่เกาะกินจิตวิญญาณของเขามานานปี แผ่นไม้ด้านหลังกรอบรูปเผยอออก เผยให้เห็นช่องว่างแคบๆ ที่ถูกซุกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน ธามสูดหายใจเข้าลึก กระชากเศษไม้ที่ขวางกั้นออกจนหมดสิ้น สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่เอกสารราชการหรือจดหมายลาตายอย่างที่เขาหวัง... แต่มันคือภาพถ่ายใบเก่าที่ถูกพับครึ่งจนเหลืองกรอบ ธามค่อยๆ คลี่ภาพนั้นออกด้วยปลายนิ้วที่สั่นเทา รินรดาชะโงกหน้าเข้ามาดู ภาพนั้นเป็นภาพขาวดำของกลุ่มคนสี่คนยืนอยู่หน้าคฤหาสน์หลังหนึ่งที่ธามจำได้แม่นว่าคือ 'บ้านพักตากอากาศของตระกูล' ในอดีต แต่จุดที่ทำให้ลมหายใจของเขาแทบหยุดชะงัก ไม่ใช่ตัวบุคคลในภาพ... แต่เป็นสัญลักษณ์แปลกประหลาดที่ถูกเขียนด้วยหมึกสีแดงสดทับลงบนหน้าอกของคนในภาพทุกคน "นี่มันอะไรกัน..." รินรดาพึมพำ "คนในภาพนี้... พวกเขาไม่ได้ตายจากอุบัติเหตุอย่างที่ข่าวลงใช่ไหม?" ธามไม่ตอบ สายตาเขามุ่งตรงไปยังมุมขวาของภาพ ที่นั่นมีลายมือเขียนหวัดๆ ด้วยปากกาหมึกซึมว่า *'ความยุติธรรมเริ่มต้นเมื่อความลับสูญสิ้น'* หัวใจของเขาเต้นรัวราวกับกลองรบ ร่างกายที่เคยสุขุมกลับเย็นเฉียบขึ้นมาฉับพลัน เขารู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังจ้องมองเขาจากเงามืดของชั้นหนังสือที่เรียงรายอยู่รอบตัว "ริน คุณเห็นคนคนนี้ไหม?" ธามชี้ไปที่เงาดำจางๆ บริเวณมุมซ้ายของภาพ "ชายที่ยืนอยู่หลังต้นไม้คนนั้น... ผมไม่เคยเห็นเขาในอัลบั้มภาพของพ่อเลย และที่สำคัญ..." เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากก่อนจะพูดต่อ "คนคนนี้ เขาสวมแหวนวงเดียวกับที่ผมเพิ่งพบในกล่องนิรภัยที่ธนาคารเมื่อวาน" บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันที ความเงียบงันที่น่าอึดอัดถูกแทนที่ด้วยเสียงลมพัดแรงกระแทกหน้าต่างจนบานพับลั่นดังสนั่น รินรดารีบคว้าแขนธามไว้ด้วยสัญชาตญาณของการปกป้อง ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากโถงทางเดินด้านนอก มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าของพนักงานทำความสะอาด หรือคนที่ควรจะอยู่ที่นี่ในเวลานี้ เสียงนั้นเชื่องช้า มั่นคง และเปี่ยมไปด้วยเจตนาบางอย่างที่คุกคาม ธามรีบซ่อนภาพถ่ายนั้นไว้ในกระเป๋าเสื้อสูทอย่างรวดเร็ว เขาส่งสัญญาณให้รินรดาเงียบเสียงลง ทั้งคู่จ้องมองไปยังประตูห้องสมุดที่ถูกแง้มไว้อยู่เล็กน้อย เงาตะคุ่มของร่างชายฉกรรจ์คนหนึ่งปรากฏขึ้นบนพื้นห้องผ่านร่องประตู เขาหยุดยืนนิ่งอยู่หน้าห้องราวกับกำลังรอคอยให้ทั้งคู่เผยตัว "ผมรู้ว่าคุณอยู่ในนั้น... ธาม" เสียงแหบพร่าและทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นจากฝั่งตรงข้ามของประตู มันเป็นเสียงที่ธามไม่เคยได้ยินมาก่อน แต่มันกลับทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกกระชากกลับไปยังคืนวันที่ครอบครัวเขาถูกพรากไป มือของชายปริศนาเอื้อมมาแตะลูกบิดประตู รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นบนใบหน้าของคนแปลกหน้าเมื่อบานประตูเริ่มเคลื่อนตัวเปิดออก ธามคว้าที่ทับกระดาษทองเหลืองบนโต๊ะขึ้นมาเป็นอาวุธชั่วคราว เตรียมพร้อมรับมือกับทุกอย่างที่กำลังจะพุ่งเข้ามา แสงไฟจากโถงทางเดินวูบไหวและดับลงกะทันหัน เหลือเพียงความมืดมิดที่โอบล้อมพวกเขาไว้ และในขณะที่ประตูเปิดกว้างจนสุด ชายคนนั้นก็ก้าวเข้ามาพร้อมกับประโยคที่ทำให้เลือดในกายของธามเย็นเยียบจนถึงขั้วหัวใจ "ของชิ้นที่สองที่คุณเพิ่งพบ... มันมีไว้สำหรับคนตายเท่านั้น... ไม่ใช่สำหรับคุณ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางในปริศนาอันดำมืดนี้ไปกับผมนะครับ - นาโนบอทมาสเตอร์