ความจริงที่เริ่มสั่นคลอน

“คุณกำลังโกหกผม... หรือว่าคุณแค่ถูกลบความทรงจำไปพร้อมกับผมกันแน่ รินรดา?” ธามวางแฟ้มเอกสารเก่าคร่ำครึลงบนโต๊ะไม้โอ๊ค เสียงกระแทกของมันดังสะท้อนก้องในห้องทำงานที่เงียบสงัด เขาไม่ได้มองหน้าอีกฝ่าย แต่จ้องมองรอยนิ้วมือที่เปื้อนฝุ่นบนหน้ากระดาษแผ่นสุดท้าย ซึ่งเป็นบันทึกการประชุมที่ควรจะมีอยู่จริง แต่มันกลับถูกฉีกออกไปอย่างประณีตด้วยของมีคม รินรดานิ่งไปครู่หนึ่ง เธอไม่ได้สะดุ้ง ไม่ได้โต้ตอบด้วยความตกใจอย่างที่ควรจะเป็น หญิงสาวค่อยๆ วางถ้วยกาแฟลงช้าๆ จังหวะการเคลื่อนไหวของเธอนุ่มนวล ทว่าแฝงไว้ด้วยความหนักแน่นที่ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นเยือกขึ้นฉับพลัน “ธาม... ความสงสัยของคุณเริ่มจะก้าวข้ามเส้นแบ่งระหว่างการสืบสวนกับการหวาดระแวงไปแล้วนะ” น้ำเสียงของเธอราบเรียบ แต่แววตาที่จ้องมองกลับมานั้นลึกซึ้งและว่างเปล่าจนน่าประหลาด “ทำไมคุณถึงมั่นใจนักว่าความทรงจำที่หายไป มันไม่ใช่สิ่งที่คุณเลือกจะทิ้งมันไปด้วยตัวเอง?” ธามแค่นหัวเราะในลำคอ เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับเธอ แววตาของเขาไม่ได้มีความโกรธ แต่มันเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าจากการพยายามปะติดปะต่อชิ้นส่วนชีวิตที่กระจัดกระจาย “คนเราจะเลือกทิ้งความทรงจำที่ล้ำค่าที่สุดในชีวิตไปทำไม ถ้าความทรงจำนั้นไม่ใช่กุญแจสำคัญที่ใครบางคนต้องการจะซ่อนเอาไว้... หรืออาจจะเป็นคนในความทรงจำนั้นเองที่จงใจลบมันออกไปจากหัวผม” เขาลุกขึ้นเดินตรงไปที่หน้าต่าง บานกระจกสะท้อนภาพชายหนุ่มที่มีใบหน้าซูบตอบ แววตาที่เคยสุขุมบัดนี้มีรอยร้าวฉานชัดเจน เขานึกถึงเหตุการณ์เมื่อสามเดือนก่อน วันที่เขาตื่นขึ้นมาในโรงพยาบาลโดยที่จำไม่ได้แม้แต่ชื่อตัวเอง ทิ้งไว้เพียงบันทึกที่เขียนด้วยลายมือของเขาเองว่า ‘อย่าเชื่อใจใคร แม้แต่คนที่ยื่นมือมาช่วยคุณในวันที่คุณพังทลาย’ รินรดาเดินเข้ามาใกล้ ระยะห่างระหว่างทั้งคู่มีเพียงอากาศที่อัดแน่นไปด้วยความอึดอัด เธอเอื้อมมือไปแตะแขนเขาเบาๆ สัมผัสนั้นอบอุ่น แต่สำหรับธาม มันกลับให้ความรู้สึกเหมือนรอยไหม้ที่จางหายไปนานแล้ว “ความจริงมันเจ็บปวดเสมอ ธาม” เธอพึมพำ “บางครั้งการลืมคือความเมตตาที่โชคชะตามอบให้ คุณเคยคิดไหมว่าหากคุณจำได้ทุกอย่างจริงๆ คุณอาจจะไม่ได้มีชีวิตอยู่จนถึงวันนี้” “คุณพูดเหมือนกับว่าคุณรู้ดีว่าในคืนนั้นเกิดอะไรขึ้น” ธามหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า มือหนาคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ ไม่ใช่เพื่อกักขัง แต่เพื่อยืนยันการมีอยู่ “ริน บอกผมสิ ว่ารอยแผลเป็นที่ข้อมือคุณนั่น มันมาจากไหน? มันไม่ใช่รอยมีดบาดจากการทำงานปกติหรอก ใช่ไหม?” รินรดาชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาของเธอไหววูบเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะกลับมานิ่งสนิทอีกครั้ง เธอค่อยๆ ดึงข้อมือออกอย่างใจเย็น ก่อนจะหมุนตัวเดินไปที่มุมห้อง ซึ่งเป็นจุดที่แสงไฟสลัวที่สุด เธอหยิบกล่องไม้ใบเก่าขึ้นมาวางบนโต๊ะ กล่องที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนในห้องนี้ “ฉันเก็บความลับนี้ไว้ให้คุณ เพราะรอเวลาที่เหมาะสม” เธอกล่าวเสียงเครือ “แต่วันนี้ดูเหมือนเวลาของฉันจะหมดลงแล้ว” เธอเปิดกล่องออก ภายในนั้นไม่ใช่เอกสารหรือภาพถ่าย แต่เป็นกุญแจดอกเล็กๆ ที่มีรอยกัดกร่อนของสนิม และแหวนแต่งงานวงหนึ่งที่ดูหม่นหมอง ธามรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบจนแทบแหลกสลาย ภาพเหตุการณ์บางอย่างที่เลือนลางเหมือนฝุ่นควันแล่นผ่านเข้ามาในสมอง เป็นภาพของเขาที่กำลังร้องไห้ท่ามกลางกองเพลิง และใครบางคนที่กำลังจับมือเขาไว้แน่น ก่อนจะกล่าวคำอำลาที่เขาจำไม่ได้ว่าคือใคร “นี่มันอะไรกัน...” ธามกระซิบ เสียงของเขาสั่นเครือ “นั่นคือหลักฐานว่าคุณเคยมีชีวิตอยู่เพื่อใครบางคน และนั่นคือเหตุผลว่าทำไมความทรงจำของคุณถึงถูกทำให้หายไป” รินรดาหันกลับมา แววตาของเธอเปลี่ยนไปเป็นความเด็ดเดี่ยวที่เขาสัมผัสได้ถึงอันตราย “ไม่ใช่แค่ใครบางคนหรอกที่ลบมัน แต่เป็น... ตัวคุณเองที่ร้องขอให้ทำเช่นนั้น” ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของธามก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ เขาหยิบขึ้นมาดู หน้าจอไม่มีชื่อผู้โทร มีเพียงตัวเลขสี่หลักที่เขาสลักไว้ที่แขนตัวเองในวันแรกที่ตื่นขึ้นมา เขาตัดสินใจกดรับโดยไม่ลังเล และเสียงที่ปลายสายก็ทำให้เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ “ธาม... อย่าหลงเชื่อสิ่งที่เธอพูด” ปลายสายเป็นเสียงของชายชราที่เขาคุ้นเคยอย่างประหลาด เสียงนั้นสั่นพร่าและรีบร้อน “ผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างคุณในตอนนี้ ไม่ใช่รินรดาที่คุณรู้จัก... เธอคือคนที่พยายามฆ่าคุณตั้งแต่วันที่เกิดเหตุ!” ธามมองรินรดาที่กำลังยืนยิ้มบางๆ อยู่เบื้องหน้า รอยยิ้มนั้นงดงามแต่กลับดูบิดเบี้ยวจนน่าขนลุก ในจังหวะที่เขากำลังจะเอ่ยปากถาม เธอได้คว้าวัตถุบางอย่างจากใต้โต๊ะและหันปลายกระบอกปืนมาที่หน้าอกของเขาด้วยความรวดเร็วที่เหลือเชื่อ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางในปริศนาอันดำมืดนี้ไปกับผมครับ - นาโนบอทมาสเตอร์