รอยร้าวในองค์กร

"คุณกำลังเล่นกับไฟนะครับริน ถ้าพลาดขึ้นมา... แม้แต่ชื่อของผมคุณก็อาจจะไม่มีสิทธิ์เอ่ยถึง" ธามเอ่ยขึ้นโดยไม่ละสายตาจากเอกสารโครงการจัดซื้อที่วางอยู่บนโต๊ะไม้โอ๊คเบื้องหน้า นิ้วเรียวยาวของเขาเคาะจังหวะลงบนเนื้อกระดาษเบาๆ เสียงนั้นฟังดูแผ่วเบาแต่กลับดังก้องในความเงียบของห้องทำงานส่วนตัวที่ปิดม่านมิดชิด รินรดาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามไม่ได้มีท่าทีหวาดหวั่น เธอเพียงแต่ประสานมือวางไว้บนตัก รอยยิ้มบางๆ ที่มักจะมอบความอบอุ่นให้ธามเสมอในยามปกติ บัดนี้กลับดูจางหายไป เหลือเพียงแววตาที่เด็ดขาดและเปี่ยมด้วยความมุ่งมั่น "การเล่นกับไฟไม่ใช่เรื่องที่ฉันนึกกลัวหรอกค่ะ... เอ้อ ผมหมายถึง ฉันไม่ได้กลัว" เธอแก้คำผิดด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ ก่อนจะกลับมาจริงจัง "แต่การปล่อยให้ศัตรูวางรากฐานจนแน่นหนาอย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้ ต่างหากที่น่ากลัวกว่า คุณก็รู้ว่าบริษัทของตระกูลวรโชติกำลังจะผูกขาดโปรเจกต์ใหญ่ ถ้าเราไม่แทรกซึมเข้าไปตอนนี้ เราจะไม่มีวันได้เห็นรอยร้าวที่พวกเขาพยายามซ่อนไว้หรอกค่ะ" ธามเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาว ราวกับจะค้นหาความหวาดหวั่นที่เธอซ่อนไว้ลึกๆ ภายใต้บุคลิกที่ร่าเริง เขารู้ดีว่ารินรดากำลังแบกรับความเสี่ยงมหาศาลเพียงใด เพียงเพราะต้องการช่วยเขาชำระหนี้แค้นที่ฝังรากลึกในจิตใจ "คุณเป็นบรรณาธิการหนังสือที่เก่งที่สุดที่ผมเคยรู้จัก แต่แผนการนี้มันไม่ใช่การตรวจทานต้นฉบับที่จะแก้อะไรได้ง่ายๆ หากคุณทำพลาด... ผมจะสูญเสียแสงสว่างเดียวที่เหลืออยู่ในชีวิตไป" น้ำเสียงของธามอ่อนลงเล็กน้อย แต่มันกลับยิ่งเพิ่มความหนักอึ้งในใจของผู้ฟัง "ธาม... ฉันเลือกเอง" รินรดาโน้มตัวมาข้างหน้า ความเงียบก่อตัวขึ้นระหว่างพวกเขา ความรู้สึกบางอย่างที่มากกว่าความร่วมมือในภารกิจลอยวนอยู่ในอากาศ "ฉันไม่ใช่แค่คนช่วยงานคุณ และฉันก็ไม่ใช่เด็กๆ ที่ไม่รู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่ ฉันต้องการให้คุณจบเรื่องนี้ ไม่ใช่เพราะหน้าที่ แต่เพราะฉันอยากเห็นคุณ... ได้ใช้ชีวิตโดยไม่ต้องมีเงาอดีตคอยตามหลอกหลอนอีก" ธามนิ่งงันไปครู่ใหญ่ เขารู้สึกถึงรอยร้าวในกำแพงน้ำแข็งที่เขาสร้างขึ้นมาตลอดหลายปี มือของเขาเอื้อมไปหยิบสมาร์ทโฟนที่วางอยู่ข้างตัว ก่อนจะเลื่อนไฟล์ข้อมูลที่เข้ารหัสไว้อย่างหนาแน่นไปให้เธอ "นั่นคือข้อมูลของบัญชีลับที่เชื่อมโยงกับโครงการจัดซื้อของพวกเขา" ธามเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม "คุณต้องเข้าใกล้ 'เอกภพ' ให้ได้มากที่สุด เขาเป็นคนเดียวที่ถือกุญแจสู่รหัสผ่านของระบบฐานข้อมูลบริษัท แต่จำไว้อย่างหนึ่งริน... เขาเป็นพวกฉลาดแกมโกงและไร้ความปราณี อย่าให้เขาเห็นความกลัวในสายตาคุณเด็ดขาด" รินรดารับไฟล์นั้นมาด้วยมือที่มั่นคง "ฉันทราบแล้วค่ะ... ถ้าเป็นงานเลี้ยงการกุศลวันศุกร์นี้ ฉันมีบัตรเชิญเข้าถึงโซนวีไอพี" ธามพยักหน้าเล็กน้อย แม้ในใจจะรู้สึกถึงแรงปะทะของความกังวลที่ตีรวนขึ้นมา แต่เขาก็รู้ดีว่านี่คือโอกาสเดียวที่พวกเขาจะทะลวงเข้าไปถึงหัวใจของศัตรูได้ "จำไว้นะครับริน... ต่อให้ต้องทำภารกิจสำเร็จ แต่ถ้ามีอันตรายถึงตัว ให้ทิ้งทุกอย่างทันที" ธามสั่งเสียงเข้มก่อนจะลุกขึ้นยืน เดินไปหยุดอยู่ที่หน้าต่างแล้วแง้มม่านออกมองลงไปยังท้องถนนเบื้องล่างที่มีรถยนต์วิ่งขวักไขว่ราวกับมดแมลง "ผมไม่ได้ต้องการชัยชนะที่ต้องแลกด้วยชีวิตของคุณ" รินรดาเดินตามไปยืนเคียงข้างเขา แม้จะไม่มีการสัมผัสใดๆ แต่ความร้อนจากตัวของกันและกันกลับทำให้บรรยากาศในห้องอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก "แล้วถ้าฉันบอกว่า... ชีวิตฉันมีค่าก็ต่อเมื่อได้ทำเพื่อสิ่งที่ถูกต้องล่ะคะ?" รินรดาถามเบาๆ ธามหันกลับมามองเธอ สายตาของเขาเปลี่ยนไป มันไม่ได้เย็นชาเหมือนตอนแรก แต่มีความสับสนและความโหยหาที่ยากจะบรรยาย ทั้งสองยืนเงียบอยู่ในความมืดสลัวของห้องทำงาน จังหวะหัวใจของธามเต้นถี่รัวผิดจังหวะ เขาไม่เคยปล่อยให้ใครเข้ามาใกล้พื้นที่ปลอดภัยของเขาได้ขนาดนี้ รินรดาไม่ใช่แค่คู่หู แต่เธอคือคนเดียวที่มองเห็นรอยแตกในจิตวิญญาณของเขาและพยายามจะเยียวยามันด้วยความกล้าหาญที่เขามีไม่พอ ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนของธามก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ เขาหยิบขึ้นมาดูเพียงแวบเดียว แววตาสุขุมกลับกลายเป็นความตื่นตระหนกที่ปิดไม่มิด "มีอะไรหรือเปล่าคะ?" รินรดาถามด้วยความสงสัย ธามหันหน้าจอให้เธอเห็น บนหน้าจอแสดงภาพถ่ายจากกล้องวงจรปิดในจุดที่เขานัดพบกับสายลับในค่ำคืนนี้ แต่ในภาพนั้นกลับปรากฏร่างของชายคนที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน... บุคคลที่อยู่เบื้องหลังการสูญเสียครอบครัวของเขา กำลังยืนยิ้มอยู่หน้ากล้องพร้อมกับถือกระดาษแผ่นหนึ่งที่เขียนชื่อของ 'รินรดา' ลงไปอย่างชัดเจน "เขารู้ตัวตั้งแต่ตอนไหนกัน..." ธามพึมพำด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าขณะที่เหงื่อเย็นเริ่มไหลซึมตามขมับ ความหวังที่จะเป็นฝ่ายบุกถูกสั่นคลอนในวินาทีนี้ เมื่อพวกเขารู้ตัวว่าแท้จริงแล้ว... ตลอดเวลาที่ผ่านมา พวกเขาไม่ได้กำลังแทรกซึมศัตรู แต่กำลังเดินเข้าสู่กรงขังที่ศัตรูเตรียมไว้ให้อย่างใจเย็น ผมหวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับก้าวย่างที่อันตรายนี้ของธามและรินรดานะครับ แล้วพบกันในบทถัดไปครับ นาโนบอทมาสเตอร์