ภายใต้หน้ากาก

"อย่าสบตาใครเกินสามวินาที โดยเฉพาะคนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวที่สี่นั่น" เสียงกระซิบผ่านหูฟังขนาดจิ๋วของรินรดา ทำให้ธามที่กำลังก้าวผ่านประตูหมุนกระจกใสของ 'ศิรากร คอร์ปอเรชั่น' ต้องชะงักฝีเท้าเพียงชั่วครู่ แววตาของเขาไม่ได้สั่นไหว แต่มันกลับนิ่งสนิทดุจผิวน้ำที่ถูกแช่แข็ง เขากระชับแฟ้มเอกสารสีน้ำเงินในมือแน่นขึ้น พลางปรับสายตาให้ดูเหมือนพนักงานใหม่ที่เปี่ยมด้วยความประหม่าและกระตือรือร้นเกินพอดี "รับทราบครับ" เขาตอบสั้นๆ ในลำคอ ขณะที่เดินผ่านแผนกต้อนรับที่มีกลิ่นน้ำหอมราคาแพงระเหยฟุ้งอยู่ในอากาศ กลิ่นที่ชวนให้นึกถึงเศษซากของความทรงจำที่เขาพยายามฝังกลบไว้ใต้รอยจารึกแห่งความแค้น ธามไม่ใช่คนที่จะสวมหน้ากากได้แนบเนียนตั้งแต่กำเนิด แต่ในโลกที่เขากำลังก้าวเข้ามานี้ ความจริงคือสิ่งฟุ่มเฟือยที่ใครก็ไม่อาจครอบครอง เขาหยุดยืนที่โต๊ะทำงานของพนักงานฝ่ายบุคคลที่กำลังก้มหน้าก้มตาคีย์ข้อมูล มือของเธอรัวบนแป้นพิมพ์เป็นจังหวะที่น่าหงุดหงิด "คุณคือ... ธาม ใช่ไหมครับ?" หญิงวัยกลางคนเงยหน้าขึ้น แว่นสายตากรอบทองของเธอเลื่อนตกลงมาที่ปลายจมูก "มาสายไปสามนาที สำหรับบริษัทเรา เวลาคือต้นทุนที่แพงที่สุด หวังว่าคุณจะเข้าใจนะ" "ผมขอโทษจริงๆ ครับ พอดีการจราจรติดขัดเล็กน้อย" ธามโค้งตัวลงอย่างนอบน้อม ลบภาพชายหนุ่มผู้เงียบขรึมและลึกลับออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงพนักงานชั่วคราวที่ดูซื่อตรงและพร้อมจะทำตามคำสั่งทุกอย่าง "เอาละ ไปที่แผนกคลังข้อมูล ชั้น 12 งานของคุณคือการจัดเรียงแฟลชไดรฟ์และตรวจสอบเอกสารย้อนหลังสามปี ห้ามคัดลอก ห้ามถ่ายภาพ และที่สำคัญที่สุด... ห้ามเข้าไปในห้องสีเทาที่อยู่สุดโถงทางเดินเด็ดขาด" ธามรับบัตรพนักงานมาด้วยปลายนิ้วที่เย็นเฉียบ "ห้องสีเทาคืออะไรหรือครับ?" หญิงคนนั้นหยุดชะงัก เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยสายตาที่เย็นชาเสียจนธามสัมผัสได้ถึงไอสังหารบางอย่าง "คำถามที่ไม่มีคำตอบ คือคำถามที่ห้ามถามในที่แห่งนี้... ไปได้แล้ว" ขณะที่ลิฟต์เคลื่อนตัวขึ้นสู่ชั้น 12 ธามรู้สึกถึงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะหนักหน่วงภายในอก เขาไม่ได้กลัว แต่เขากำลังตื่นเต้นกับ 'เกม' ที่เขากำลังเป็นคนกำหนดกติกาเอง รินรดายังคงส่งข้อมูลผ่านหูฟังอย่างต่อเนื่อง เธอเป็นเสมือนเข็มทิศเพียงหนึ่งเดียวในพายุโหมกระหน่ำที่เขาพยายามฝ่าเข้าไป (ธาม... กล้องวงจรปิดในชั้น 12 ถูกแฮกแล้ว คุณมีเวลาห้านาทีในการเข้าถึงเซิร์ฟเวอร์หลักก่อนที่ระบบความปลอดภัยจะรีเซ็ตตัวใหม่ อย่าพลาดนะ) เมื่อลิฟต์เปิดออก กลิ่นกระดาษเก่าและฝุ่นละอองที่อับชื้นก็ปะทะเข้ากับใบหน้า ธามเดินตรงไปยังโต๊ะทำงานที่ระบุไว้ เขาไม่ได้เริ่มจัดเอกสารตามคำสั่ง แต่กลับวางกระเป๋าเป้ลงบนพื้นแล้วล้วงมือเข้าไปใต้โต๊ะเพื่อเชื่อมต่ออุปกรณ์ขนาดเล็กที่เขาเตรียมมากับพอร์ต USB ของคอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่ง เขาสูดลมหายใจเข้าลึก เขาเริ่มมองเห็นภาพบางอย่างผ่านจอภาพที่ถูกรินรดาส่งมา—ผังโครงสร้างของศิรากร คอร์ปอเรชั่น แฝงไปด้วยธุรกรรมผิดกฎหมายที่เชื่อมโยงถึงการตายของครอบครัวเขา มือของเขาที่กำลังรัวนิ้วเริ่มสั่นเบาๆ ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะความแค้นที่อัดอั้นมานานนับปีเริ่มปะทุเหมือนภูเขาไฟที่ใกล้ถึงจุดระเบิด ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังก้องขึ้นจากโถงทางเดินข้างหลัง ธามหยุดมือในทันที เขาแสร้งทำเป็นหยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมาอ่านอย่างตั้งใจ "คุณคิดว่างานที่นี่มันน่าเบื่อเกินไปหรือเปล่าครับ?" เสียงทุ้มต่ำและกังวานดังขึ้นจากด้านหลัง ธามค่อยๆ หมุนเก้าอี้กลับไปเผชิญหน้ากับชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้ม ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มที่เคลือบแฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ธามอ่านไม่ออก แต่มันกลับดูคุ้นตาอย่างน่าประหลาด ชายคนนั้นวางมือลงบนไหล่ของธาม แรงบีบที่ส่งผ่านเนื้อผ้าหนาทำให้ธามรู้สึกเหมือนกำลังถูกกดทับด้วยภูเขาทั้งลูก "ผมคือผู้จัดการแผนกนี้ ยินดีที่ได้ร่วมงานกันนะ... คุณธาม หรือผมควรจะเรียกว่า 'ลูกชาย' ดี?" ธามรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนคว้าง เขาไม่ได้แค่กำลังถูกจับได้ แต่มันกลับกลายเป็นการเผชิญหน้ากับสิ่งที่เขาสงสัยมาตลอด... คนที่อยู่เบื้องหลังทั้งหมดในห้องสีเทานั้น ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากคนที่ควรจะตายไปพร้อมกับครอบครัวเขาในอุบัติเหตุครั้งนั้น ชายคนนั้นค่อยๆ ถอดถุงมือหนังออก เผยให้เห็นรอยแผลเป็นประหลาดบนหลังมือซ้าย—รอยจารึกเดียวกับที่ธามมีอยู่ในสมุดบันทึกของพ่อ "รอมานานมากที่จะได้เห็นหน้ากันอีกครั้งนะ" ผมหวังว่าทุกท่านจะตกตะลึงไปกับความจริงที่ค่อยๆ เผยออกมาในความมืดมิดของศิรากร คอร์ปอเรชั่น แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ นาโนบอทมาสเตอร์