แผนซ้อนแผน

"คุณกำลังเล่นกับไฟ ธาม... และถ้ามือคุณพองขึ้นมา ผมบอกไว้ก่อนนะว่าผมไม่มีหน้าที่ปฐมพยาบาลใคร" เสียงทุ้มต่ำของชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบกริบดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของห้องทำงานส่วนตัวที่เต็มไปด้วยเอกสารเก่าเก็บ กลิ่นกระดาษที่ถูกกาลเวลากัดกร่อนลอยอบอวลไปทั่ว ธามไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองผู้พูด เขายังคงจดจ้องอยู่กับรอยจารึกบนแผ่นศิลาจำลองที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานด้วยสายตาที่คมกริบราวกับจะกรีดเนื้อเยื่อของความจริงออกมาให้ได้ "ถ้าผมกลัวความร้อน ผมคงไม่เดินเข้ามาในเตาหลอมตั้งแต่แรกหรอกครับ คุณวิชัย" ธามตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความเยือกเย็น เขาขยับปากกาในมือช้าๆ ปากกาลูกลื่นด้ามนั้นไม่ได้ทำหน้าที่เพียงแค่บันทึก แต่มันคือเครื่องมือในการถอดรหัสความลับที่อาจเปลี่ยนประวัติศาสตร์ของตระกูลเขาไปตลอดกาล วิชัยพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ เขาไม่ได้โกรธเคือง ทว่าแววตาของเขากลับมีความกังวลที่ปิดไม่มิด "เอกสารชุดนี้... มันถูกย้ายไปที่เซฟชั้นใต้ดินตั้งแต่วันศุกร์แล้ว ธาม ถ้าคุณคิดจะเข้าไปเอาข้อมูลในนั้น คุณกำลังพาตัวเองไปวางไว้บนเขียง" ธามชะงักมือทันที เขาเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย "คุณรู้เรื่องรหัสการเข้าถึงเซฟได้ยังไง? แม้แต่ฝ่ายรักษาความปลอดภัยระดับสูงยังเข้าถึงข้อมูลนั้นไม่ได้ด้วยซ้ำ" วิชัยไม่ตอบ เขาเพียงแค่ยิ้มที่มุมปากอย่างมีเลศนัย ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ธามนั่งนิ่งอยู่กับความสงสัยที่ถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นกระทบฝั่ง ภายในใจของเขาสั่นไหวไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่เป็นความรู้สึกแปลกประหลาดที่ว่า... มีใครบางคนกำลัง 'เปิดทาง' ให้เขาอยู่ ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา ณ ห้องสมุดลับใต้ดินที่มีเพียงแสงไฟสลัว ธามก้าวเข้าไปในพื้นที่หวงห้าม รหัสผ่านที่เขาได้รับมาจากแหล่งข่าวลับถูกกรอกลงไปอย่างแม่นยำ ทุกอย่างผ่านไปอย่างราบรื่นเกินความคาดหมาย ประตูกลเหล็กกล้าเปิดออกด้วยเสียงแผ่วเบาผิดธรรมชาติ ระบบรักษาความปลอดภัยเลเซอร์ที่ควรจะสแกนตรวจจับความเคลื่อนไหวกลับดับมืดสนิทราวกับมีใครจงใจตัดวงจรไฟฟ้าทิ้งไว้ให้เขา "ธาม!" เสียงกระซิบที่คุ้นเคยทำเอาธามสะดุ้ง เขาหันกลับไปพบกับรินรดาที่ยืนอยู่ตรงมุมมืด เธอสวมชุดสีเข้มกลมกลืนกับบรรยากาศ สีหน้าของเธอเคร่งเครียดกว่าปกติที่เขาเคยเห็น "คุณมาที่นี่ได้ยังไง?" ธามถามด้วยความตกใจ "ผมบอกคุณแล้วไงว่าให้รอข้างนอก นี่มันอันตรายเกินไป" รินรดาก้าวออกมาจากเงามืด เธอหยิบแท็บเล็ตเครื่องหนึ่งขึ้นมาแสดงผลให้เขาดู "อันตรายน่ะใช่ครับ แต่ถ้าคุณไม่มาที่นี่ เราก็จะไม่รู้ว่ามีคนบางคนพยายาม 'ลบ' ร่องรอยคดีเมื่อยี่สิบปีก่อนทิ้งไปพร้อมกับการอัปเดตระบบของบริษัท ธาม... ดูนี่" บนหน้าจอคือบันทึกการเข้าถึงฐานข้อมูล ซึ่งแสดงรายการที่เขาไม่คาดคิด มันไม่ใช่บันทึกการสืบค้นปกติ แต่มันคือการ 'เปลี่ยนเส้นทาง' ของระบบรักษาความปลอดภัยให้เปิดทางผ่านที่ไร้การป้องกันให้กับเขาโดยเฉพาะ รายชื่อของผู้ที่ล็อกอินเข้าใช้งานในจังหวะนั้นคือรหัสที่ไม่ระบุตัวตน แต่รูปแบบการเขียนโค้ดที่ทิ้งไว้เป็นรอยนิ้วมือดิจิทัลที่ธามคุ้นเคยดี มันเป็นวิธีคิดแบบเดียวกับที่เขามักจะใช้ในยามคับขัน "มีคนในคอยช่วยเราอยู่จริงๆ" ธามพึมพำ ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นว่าใครบางคนจงใจทิ้งคีย์การ์ดสำรองไว้ในช่องลับใต้โต๊ะทำงานของเขาเมื่อช่วงบ่าย "ไม่ใช่แค่คนในหรอกครับ แต่น่าจะเป็นคนที่รู้ความเคลื่อนไหวของคุณดีพอๆ กับที่คุณรู้ใจตัวเอง" รินรดากล่าวเสียงเบา สายตาของเธอจับจ้องไปที่ลิ้นชักที่เปิดทิ้งไว้ มันไม่ได้มีแค่เอกสาร แต่มันมีซองจดหมายสีน้ำตาลที่ปิดผนึกด้วยตราประทับตระกูลเก่าแก่ที่ควรจะสูญหายไปนานแล้ว ธามหยิบซองจดหมายขึ้นมา มือของเขาสั่นระริก เมื่อเปิดออกดูสิ่งที่อยู่ข้างในคือภาพถ่ายใบเก่าที่แสดงให้เห็นคนสามคนยืนอยู่หน้าคฤหาสน์หลังเดิมที่เขาเคยสูญเสียมันไป หนึ่งในนั้นคือพ่อของเขา และอีกสองคนที่ยืนเคียงข้างกลับกลายเป็นบุคคลที่เขาเพิ่งสนทนาด้วยเมื่อเช้า... วิชัย และบุคคลที่สามที่ใบหน้าถูกขีดฆ่าด้วยหมึกสีแดงฉาน "นั่นไม่ใช่แค่แผนซ้อนแผนแล้วล่ะธาม" รินรดาแตะที่ไหล่ของเขาเบาๆ "มันคือกับดักที่เขาวางไว้ตั้งแต่วันแรกที่เขาส่งคุณเข้ามาทำงานที่นี่ เพื่อให้คุณเป็นคนขุดรากเหง้าที่พวกเขากลบไว้ไม่มิดออกมาเอง" เสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนหลายคนเริ่มดังขึ้นจากโถงทางเดินด้านบน สัญญาณเตือนภัยที่ควรจะดับอยู่กลับเริ่มร้องโหยหวนขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย แสงไฟสีแดงวาบไหวไปทั่วห้องใต้ดิน ธามรู้ตัวในวินาทีนั้นเองว่าพวกเขาถูกต้อนให้จนมุมในรังของศัตรู เขากระชับซองจดหมายในมือแน่น สายตาเปลี่ยนเป็นดุดัน "ถ้าพวกเขาส่งผมเข้ามาเพื่อไขปริศนา ผมก็จะทำให้มันจบที่นี่... ริน คุณมีทางออกสำรองใช่ไหม?" รินรดายิ้มกว้างท่ามกลางวิกฤต เธอหยิบปืนยิงสลิงขนาดพกพาออกมาจากกระเป๋า "ฉันเตรียมไว้ให้คุณนานแล้วธาม แต่คำถามคือ... คุณพร้อมที่จะรู้ความจริงที่ว่าคนคนนั้นอาจเป็นคนที่คุณรักที่สุดหรือยัง?" ก่อนที่ธามจะทันได้เอ่ยตอบ ประตูห้องลับก็ถูกกระแทกจนพังยับเยิน ร่างของชายฉกรรจ์ในชุดเกราะดำกรูเข้ามาพร้อมกับอาวุธครบมือ คนที่ยืนนำขบวนเข้ามาไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นวิชัยที่ฉีกยิ้มให้เขาอย่างผู้ชนะ "ยินดีต้อนรับสู่บทสุดท้ายที่ผมเขียนให้คุณ ธาม... ได้เวลาตื่นจากความฝันเสียที" วิชัยยกปืนในมือขึ้นเล็งตรงมาที่ธาม ทว่าวินาทีนั้นเอง เสียงระเบิดควันดังสนั่นกึกก้องไปทั่วห้องใต้ดิน พร้อมกับไฟในห้องที่ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิดที่กลืนกินทุกอย่าง รินรดาคว้ามือธามไว้แน่นและกระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เขาต้องหยุดหายใจ "วิ่งไปที่ช่องลมซ้ายมือ อย่าหันหลังกลับ... เพราะคนที่ยืนอยู่ข้างหลังวิชัยตอนนี้น่ะ คือคนที่คุณเพิ่งเห็นในรูปถ่ายเมื่อครู่" หวังว่าเนื้อหานี้จะถูกใจและทำให้ท่านผู้อ่านตื่นเต้นจนวางไม่ลงนะครับ ขอบคุณที่ติดตามผลงานของนาโนบอทมาสเตอร์เสมอมาครับ