รอยนิ้วมือบนเอกสาร

“อย่าเพิ่งขยับ!” เสียงกระซิบของธามแหบพร่าแต่เฉียบขาดดั่งคมมีด เขากดไหล่รินรดาให้หมอบต่ำลงจนชิดกับพื้นไม้ที่เย็นเยียบของห้องเก็บเอกสารชั้นใต้ดิน รินรดาสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเขา ความเงียบในห้องนี้ไม่ได้ว่างเปล่า แต่มันหนาแน่นไปด้วยกลิ่นอับของกระดาษเก่าและกลิ่นความกลัวที่กำลังก่อตัว ด้านนอกห้อง เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินสม่ำเสมอหยุดลงตรงหน้าประตูไม้บานเก่าที่พวกเขาสิ่งผ่านเข้ามา เสียงไขกุญแจดังกริ๊กเบาๆ ตามด้วยแรงผลักประตูดังเอี๊ยดอ๊าด ธามกลั้นหายใจ สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่รอยนิ้วมือเปื้อนหมึกบนเอกสารชุดสุดท้ายที่เขากำลังอ่านค้างไว้เมื่อครู่ มันไม่ใช่แค่บันทึกรายรับรายจ่ายธรรมดา แต่มันคือผังการถ่ายโอนเงินผ่านบัญชีนอมินีที่ซับซ้อนเกินกว่าจะเป็นความผิดพลาดของเสมียนบัญชีทั่วไป “วิชัยไม่ได้อยู่คนเดียว” รินรดากระซิบตอบเบาที่สุดเท่าที่เสียงจะลอดไรฟันออกมาได้ เธอเห็นธามกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดที่ข้อมือปูดโปน “นั่นคือเหตุผลที่ผมบอกให้คุณหนีไปทางช่องลม” ธามตอบกลับพลางปรายตามองไปที่ประตู แสงไฟจากทางเดินสาดเข้ามาเป็นลำยาวกระทบกับฝุ่นที่ฟุ้งกระจายในอากาศ “แต่ดูเหมือนเส้นทางนั้นจะถูกปิดตายไปเสียแล้ว” บุคคลที่ยืนอยู่หลังบานประตูไม่ใช่คนแปลกหน้า ร่างสูงโปร่งในชุดสูทเนี้ยบกริบที่คุ้นตาคือ 'คุณอรรถ' ทนายความประจำตระกูลที่ควรจะอยู่ที่ห้องทำงานชั้นบน แต่ทว่าตอนนี้เขากำลังก้มลงหยิบเอกสารที่ตกอยู่บนพื้น แววตาของเขาที่มักจะดูใจดีกลับเรียบเฉยและเย็นชาเหมือนหุ่นยนต์ที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้ ธามตัดสินใจในเสี้ยววินาที เขาคว้าแฟ้มเอกสารฉบับนั้นยัดใส่กระเป๋าเสื้อโค้ท ก่อนจะฉุดรินรดาให้ถอยลึกเข้าไปในซอกตู้เหล็กขนาดใหญ่ ทั้งสองซ่อนตัวอยู่ในเงามืดขณะที่อรรถก้าวเข้ามาในห้อง อรรถเดินวนรอบห้องช้าๆ เหมือนกำลังหาอะไรบางอย่าง เขาหยุดลงตรงหน้ากองเอกสารที่ธามเพิ่งรื้อค้นไป เขาสังเกตเห็นรอยนิ้วมือที่เลอะคราบหมึกสีน้ำเงินจางๆ บนขอบโต๊ะ อรรถขยับยิ้มที่มุมปาก—ยิ้มที่ทำเอาหัวใจของรินรดาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม “รู้ไหมครับคุณธาม... การซ่อนตัวในที่ที่ไม่มีทางออก มันก็ไม่ต่างอะไรกับการรอเวลาให้ความตายเดินมาเคาะประตู” อรรถพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความโกรธเคือง ราวกับกำลังสนทนาเรื่องสภาพอากาศ ธามขบกรามแน่น เขาแทบไม่เหลือทางเลือก ความเปราะบางในใจที่เขามักจะซ่อนไว้อาจจะพังทลายลงในวินาทีนี้ แต่เขายังมีรินรดาที่ตัวสั่นอยู่ในอ้อมแขน เขาต้องแข็งแกร่งเพื่อคนตรงหน้า “ถ้าคุณคิดว่าผมจะยอมให้คุณปิดปากด้วยความเงียบเหมือนที่ทำกับครอบครัวผม คุณคิดผิด” ธามก้าวออกมาจากเงามืด เผชิญหน้ากับอรรถตรงๆ รินรดาพยายามจะรั้งไว้แต่ไม่สำเร็จ อรรถหัวเราะเบาๆ ในลำคอ “ครอบครัวของคุณเป็นคนฉลาด แต่ความฉลาดมักนำมาซึ่งความตายเสมอ คุณธาม... คุณกำลังถือหลักฐานที่จะล้มล้างอำนาจของตระกูลนี้ได้ทั้งตระกูล แต่คุณคิดจริงๆ หรือว่าในห้องนี้มีแค่ผม?” วินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าอีกนับสิบดังขึ้นรอบทิศทาง พวกเขาถูกล้อมอย่างสมบูรณ์แบบโดยชายชุดดำที่ก้าวเข้ามาทางประตูหน้าและช่องลมที่ธามเคยคิดจะใช้หนี ธามมองไปรอบๆ ก่อนจะลดแฟ้มเอกสารในมือลงช้าๆ สายตาของเขาเปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความหวาดกลัว แต่มันคือความแค้นที่จุดติดขึ้นมาอีกครั้ง เขาหันมาสบตารินรดาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะส่งยิ้มที่ฝืนที่สุดให้เธอ “ริน... ฟังผมนะ ถ้าผมส่งสัญญาณ คุณต้องวิ่งไปที่ห้องใต้หลังคา ห้ามหันกลับมาเด็ดขาด” “ไม่! ฉันไม่ทิ้งคุณธาม” รินรดาตะโกนลั่น ทั้งน้ำตา “นี่ไม่ใช่การตัดสินใจของผม แต่มันคือคำสั่งสุดท้ายในฐานะคนที่อยากให้คุณรอด” ธามพูดจบ เขาก็พุ่งเข้าหาอรรถด้วยความเร็วที่เหนือความคาดหมาย โต๊ะเหล็กตัวหนักถูกผลักคว่ำลงเพื่อเป็นเกราะกำบัง พร้อมกับเสียงปืนนัดแรกที่ดังสนั่นก้องห้องใต้ดิน ท่ามกลางความโกลาหล ธามคว้ากุญแจสำคัญที่ซ่อนอยู่ในแฟ้มขึ้นมาดูอีกครั้ง มันไม่ใช่แค่ผังบัญชี แต่มันคือรายชื่อของผู้มีอิทธิพลระดับประเทศที่รับเงินฟอกสีขาวจากตระกูลนี้... ชื่อแรกที่ปรากฏอยู่บนหน้ากระดาษนั้นทำให้ธามต้องหยุดชะงัก มันคือชื่อของคนที่เขารักและไว้ใจที่สุด... ชื่อที่เขียนด้วยลายมืออันเป็นเอกลักษณ์ของแม่เขาเอง ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นเช่นนี้นะครับ นาโนบอทมาสเตอร์