การปะทะด้วยวาจา

"คุณกำลังทำให้ผมเสียเวลา... และที่แย่กว่านั้น คือคุณกำลังทำให้ความศรัทธาที่ผมมีต่อที่นี่ พังทลายลงในพริบตา" เสียงทุ้มต่ำของธามดังก้องอยู่ในห้องทำงานกว้างขวางที่ตกแต่งด้วยโทนสีเข้ม ความกดอากาศภายในห้องดูเหมือนจะลดต่ำลงจนน่าอึดอัด แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศดูอบอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย มันกลับขับเน้นให้เงาที่ทอดยาวบนพื้นดูบิดเบี้ยวราวกับกำลังเต้นระบำเย้ยหยันความพยายามของเขา เบื้องหน้าของธาม คือเก้าอี้หนังตัวใหญ่ที่หันหลังให้ เขาไม่ได้เห็นหน้าคู่สนทนา แต่เขารู้สึกได้ถึงอำนาจที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างนั้น "ความศรัทธาเหรอครับคุณธาม?" เสียงตอบกลับแผ่วเบา ทว่ากังวานด้วยความเยือกเย็นเจ้าของเสียงนั้นขยับเก้าอี้หมุนกลับมาเผยให้เห็นชายวัยกลางคนที่ดูภูมิฐาน แววตาของเขาคมกริบดุจมีดโกนที่ซ่อนอยู่ในฝักผ้ากำมะหยี่ "ในโลกธุรกิจ คำว่าศรัทธามันเป็นเพียงเครื่องประดับราคาถูกที่คุณใช้ปลอบใจตัวเองเท่านั้น สิ่งที่ขับเคลื่อนที่นี่คือผลประโยชน์... และความลับที่คนอย่างคุณไม่มีวันทำความเข้าใจได้หมดสิ้น" ธามกำหมัดแน่นในกระเป๋ากางเกง ลายมือบนกระดาษแผ่นที่เขาค้นพบในตอนก่อนหน้ายังคงร้อนผ่าวอยู่ในความทรงจำ มันไม่ใช่แค่ลายมือคนตาย แต่มันคือลายมือของคนที่เขารักและไว้ใจที่สุด... แม่ของเขา "คุณอ้างเรื่องผลประโยชน์มาโดยตลอด" ธามก้าวเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวยักษ์ จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สนทนาโดยไม่หลบเลี่ยง "แต่ชื่อในแฟ้มลับนี้... มันเกี่ยวอะไรกับแม่ของผม ทำไมลายมือของท่านถึงไปปรากฏอยู่บนเอกสารสั่งการทำลายบริษัทคู่แข่งเมื่อยี่สิบปีก่อน บอกผมมา!" ชายผู้เป็นเจ้าของบริษัทหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นแห้งแล้งและปราศจากความเมตตา เขาหยิบปากกาสลักลวดลายวิจิตรขึ้นมาควงเล่นก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะด้วยจังหวะที่จงใจให้เกิดเสียงดัง 'กริ๊ก' "คุณคิดว่าตัวเองเป็นพระเอกที่กำลังสืบค้นความจริงอันแสนบริสุทธิ์งั้นหรือครับ?" เขาโน้มตัวลงมาข้างหน้า รอยยิ้มที่มุมปากดูเหยียดหยาม "แม่ของคุณไม่ได้ถูกบังคับหรอกนะคุณธาม ท่านสมัครใจ... ท่านเดินเข้ามาที่นี่ด้วยตัวเอง แล้วเซ็นชื่อลงไปในนั้นด้วยความเต็มใจ เพื่อแลกกับบางอย่างที่สำคัญกว่าชีวิตของคุณ" ธามชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ความรู้สึกเย็นวาบแล่นปราดไปทั่วไขสันหลัง ความเชื่อที่เขาสั่งสมมาทั้งชีวิตเริ่มสั่นคลอนดุจปราสาททรายที่โดนคลื่นซัด "ไม่จริง... แม่ผมไม่ใช่คนแบบนั้น ท่านเป็นคนดี!" "ความดีมักมีราคาที่ต้องจ่ายเสมอ และแม่ของคุณก็เป็นนักต่อรองที่เก่งกาจ" ชายเจ้าของบริษัทยืดตัวตรง สายตาเปลี่ยนไปเป็นความเฉยเมยที่น่ากลัวกว่าเดิม "คุณควรจะหยุดหาคำตอบได้แล้ว ก่อนที่ความจริงจะทำให้คุณเหลือเพียงแค่เศษซากของตัวตน คุณน่ะอ่อนแอเกินกว่าจะแบกรับความลับนี้ไหว" "ผมไม่ใช่คนเดิมที่คุณจะมาข่มขู่ได้อีกต่อไปแล้ว" ธามเค้นเสียงตอบ มือของเขาที่สั่นเทาพยายามซ่อนอารมณ์ที่พุ่งพล่าน "ไม่ว่าแม่ผมจะทำอะไรลงไป ผมจะกระชากหน้ากากของคนที่บงการท่านออกมาให้ได้ ไม่ว่าคนคนนั้นจะเป็นใคร... แม้จะเป็นคุณก็ตาม" ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูห้องทำงานก็ดังขึ้นสองครั้งเบาๆ แต่มีจังหวะที่มั่นคง รินรดาเดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ดวงตาที่มักจะส่องประกายสดใสบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความกังวล เธอรีบก้าวเข้ามาขวางระหว่างธามกับเจ้าของบริษัท "ธาม... พอเถอะ" เธอกระซิบด้วยเสียงที่สั่นน้อยๆ มือของเธอเอื้อมมาแตะแขนเขาไว้เหมือนจะดึงรั้งให้เขากลับเข้าสู่โลกของความจริง "คุณไม่รู้หรอกว่าเขามีอะไรอยู่ในมือบ้าง" ธามหันไปมองรินรดา ความสงสัยบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ ทำไมรินรดาถึงมาที่นี่ได้ถูกเวลาขนาดนี้? และทำไมท่าทางของเธอถึงดูเหมือนรู้เรื่องราวเหล่านี้ดีกว่าที่เขากล้าจินตนาการ? "ริน... คุณรู้อะไรมาใช่ไหม?" ธามถามพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เขามักจะใช้เป็นที่พักพิง รินรดาหลบตา ความเงียบโรยตัวลงปกคลุมห้องทำงานจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างหนัก ก่อนที่เธอจะค่อยๆ ปล่อยมือจากแขนเขาแล้วหันไปหาชายเจ้าของบริษัทด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... มันไม่ใช่สายตาของผู้ใต้บังคับบัญชา แต่เป็นสายตาของคนที่เป็น 'หุ้นส่วน' ในความลับอันดำมืด ชายคนนั้นลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขายิ้มให้ธามอย่างผู้ชนะ ก่อนจะเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดยืนข้างๆ รินรดาที่ตอนนี้ไม่ได้มองธามอีกต่อไป "ผมลืมบอกคุณไปอย่างหนึ่งคุณธาม" ชายผู้นั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลอย่างประชดประชัน "รินรดาไม่ได้มาที่นี่เพื่อช่วยคุณ แต่เธอมาที่นี่เพื่อกำกับดูแล... ไม่ให้คุณเข้าใกล้ 'จุดจบ' ของตัวเองเร็วเกินไป" ธามยืนแข็งทื่อ โลกทั้งใบดูเหมือนจะหมุนคว้างเมื่อรินรดาค่อยๆ หยิบปืนกระบอกเล็กออกมาจากกระเป๋าถือของเธอ แล้วเล็งปากกระบอกสีดำทมิฬนั้นมาที่หน้าอกของเขา ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นเช่นนี้นะครับ นาโนบอทมาสเตอร์ซาบซึ้งใจเสมอครับ