บาดแผลที่เริ่มเปิด

“วางมันลงเสีย ริน... ความโกรธแค้นไม่ใช่สิ่งที่เธอควรพกติดตัวไว้ในกระเป๋าถือแบบนั้น” ธามเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทุกจังหวะลมหายใจกลับหนักอึ้งราวกับมีก้อนหินนับพันชั่งทับอยู่บนหน้าอก เขายืนนิ่งอยู่ตรงหน้าหญิงสาวที่เขาเคยเชื่อว่าคือแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียว รัศมีของปืนกระบอกเล็กในมือเธอดูสั่นไหวเล็กน้อย แต่นัยน์ตาคู่นั้นกลับนิ่งสนิท ดุดัน และไร้ซึ่งความลังเลอย่างที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน รินรดาแค่นยิ้ม มุมปากของเธอหยักโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ทำให้ธามรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนขอบเหว “คุณพูดเหมือนกับว่าคุณรู้จัก ‘ความโกรธ’ ของฉันดีนักงั้นสินะ ธาม” เธอเว้นจังหวะ นิ้วชี้ที่วางอยู่บนไกปืนค่อยๆ ออกแรงกดลงทีละน้อย “หรือจริงๆ แล้ว คุณแค่กลัวว่าถ้าฉันลั่นไกไป ความลับที่คุณพยายามจะฝังกลบไว้ในรอยจารึกนั่นจะถูกเปิดเผยออกมาพร้อมกับเลือดของคุณ” บรรยากาศในห้องทำงานที่เคยอบอวลไปด้วยกลิ่นกระดาษและน้ำหมึก กลับกลายเป็นสนามเพลาะแห่งความไว้วางใจที่พังทลาย ธามไม่ได้ถอยหนี เขากลับก้าวเท้าเข้าไปหาปากกระบอกปืนนั้นช้าๆ จนมันจ่อเข้าที่กึ่งกลางหัวใจของเขาพอดี “ถ้ามันจะช่วยให้เธอหายแค้น... ก็จงทำ” ธามจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “แต่ก่อนจะยิง ผมอยากให้เธอรู้ว่า คืนนั้น... ในวันที่เหตุการณ์ทั้งหมดพังทลาย ผมไม่ใช่คนที่เดินจากมาโดยไม่เหลียวหลัง” ทันทีที่เขากล่าวจบ ภาพนิมิตสีเทาหม่นก็พุ่งเข้าโจมตีโสตประสาทของธามอย่างไร้ปรานี *เสียงกระจกแตกละเอียดดังก้องอยู่ในโสตประสาท กลิ่นคาวเลือดผสมกับไอฝนคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ เขาเห็นตัวเองในวัยเด็กกำลังตะเกียกตะกายอยู่ใต้ซากปรักหักพัง เสียงกรีดร้องของมารดาแว่วมาตามสายลม ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยเสียงคำรามของเครื่องยนต์ที่ขับเคลื่อนห่างออกไป... และที่สำคัญที่สุด... บนพื้นดินที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบดินโคลน มีเหรียญตราโลหะรูปมังกรตกอยู่เพียงชิ้นเดียว* ธามชะงัก ร่างกายเขาสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ เหงื่อกาฬซึมออกมาตามไรผม ความฝันร้ายที่เขาพยายามปิดผนึกไว้กำลังถูกกระชากออกมาจากส่วนลึกของจิตใต้สำนึก มันชัดเจนราวกับเขากำลังยืนอยู่ ณ จุดเกิดเหตุอีกครั้งในวินาทีนี้ “ธาม? ธาม! คุณเป็นอะไรไป” เสียงของรินรดาดูแปรเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความตระหนก ปืนในมือเธอลดต่ำลงโดยอัตโนมัติเมื่อเห็นชายหนุ่มตรงหน้าทรุดตัวลงคุกเข่า มือทั้งสองข้างกุมศีรษะไว้แน่น ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวดที่ไม่มีใครมองเห็น ธามไม่ได้ยินเสียงเธอ สิ่งที่เขาได้ยินคือเสียงหัวใจที่เต้นรัวเหมือนกลองรบ และภาพของ ‘ใครบางคน’ ที่ยืนมองเขากำลังสิ้นใจในกองเพลิง—คนคนนั้นสวมแหวนที่มีตราสัญลักษณ์เดียวกับที่เขาเห็นในความทรงจำ เขาเงยหน้าขึ้น สายตาพร่ามัวจับจ้องไปที่นิ้วมือของรินรดา นิ้วนางข้างซ้ายของเธอมีแหวนเงินเรียบง่ายวงหนึ่งสวมอยู่... แต่ในวินาทีที่ธามกะพริบตา เขากลับเห็นตราสัญลักษณ์มังกรที่คุ้นตาปั๊มลึกลงไปบนเนื้อแหวนวงนั้น “เธอ...” ธามกระซิบ เสียงของเขาแหบพร่า “เธอคือคนในคืนนั้น” รินรดาชะงัก มือที่ลดปืนลงสั่นเทาอย่างรุนแรง เธอรีบเก็บอาวุธเข้ากระเป๋าและถอยหลังไปสองก้าวเหมือนคนเสียขวัญ “คุณกำลังพูดเรื่องอะไร ธาม... เราควรไปหาหมอ คุณกำลังมีอาการทางจิตกำเริบ” “อย่ามาโกหก!” ธามตวาดลั่น เขาลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้นและเจ็บปวด “เหรียญตรานั่น... แหวนนั่น... ทำไมมันถึงไปอยู่กับเธอ? ตอบผมมาสิว่าทำไม!” รินรดาไม่ได้ตอบ เธอหันหลังกลับและรีบเดินไปที่ประตูห้องทำงาน ทว่าก่อนที่มือของเธอจะสัมผัสกับลูกบิด เสียงเคาะประตูจังหวะประหลาด—เคาะสามครั้ง เว้นวรรค แล้วเคาะอีกสองครั้ง—ก็ดังขึ้นจากด้านนอก ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว ธามและรินรดาต่างมองหน้ากันด้วยความรู้สึกที่คาดเดาไม่ได้ บานประตูไม้สีเข้มค่อยๆ ถูกเปิดออกช้าๆ พร้อมกับร่างของชายชราในชุดสูทสีดำสนิทก้าวเข้ามา เขาถือซองจดหมายสีเหลืองเก่าคร่ำคร่าในมือ สายตาที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งกาลเวลาเบนมามองธามด้วยความเวทนา ก่อนจะหันไปสบตารินรดาด้วยท่าทีที่ทำเอาหัวใจของธามกระตุกวูบ “นึกว่าพวกคุณจะตกลงกันเสร็จเสียอีก” ชายชรากล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิทพลางวางซองจดหมายลงบนโต๊ะ “พินัยกรรมฉบับจริงถูกเปิดออกแล้ว... และน่าเสียดายที่ในนั้นไม่ได้ระบุชื่อ ‘รินรดา’ ไว้ในฐานะทายาทเพียงผู้เดียว... แต่มันระบุชื่อของ ‘ฆาตกร’ ที่ฆ่าครอบครัวคุณไว้ชัดเจน” ธามนิ่งงัน มือที่สั่นเทาเอื้อมไปหยิบซองจดหมายนั้นขึ้นมา ในขณะที่รินรดาเพียงแต่ยืนกอดอก มองดูความพินาศที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นด้วยสายตาเย็นชาที่ไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ใดๆ อีกต่อไป ความลับที่ถูกฝังไว้ใต้รอยจารึกกำลังจะถูกเปิดออก และธามก็รู้ดีว่า... สิ่งที่เขาจะพบในกระดาษแผ่นนั้น อาจทำให้เขาไม่เหลือใครให้เชื่อใจบนโลกใบนี้อีกต่อไป ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านบาดแผลของธามไปพร้อมกับผมในตอนนี้นะครับ นาโนบอทมาสเตอร์