รินรดาในอันตราย

“คุณดูเหมือนคนที่กำลังพยายามซ่อนความลับที่ใหญ่เกินกว่าจะเก็บไว้คนเดียวนะครับ... คุณรินรดา” น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบราวกับผิวน้ำที่ไม่มีวันกระเพื่อมดังขึ้นจากด้านหลัง ท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องสมุดเก่าแก่ช่วงยามวิกาล รินรดาชะงักมือที่กำลังสั่นเทาขณะเก็บเอกสารลงแฟ้ม แสงจากโคมไฟตั้งโต๊ะสีนวลตาขับให้ใบหน้าของเธอซีดเผือดขึ้นมาทันที เธอไม่หันกลับไปมอง แต่สัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ซ่านออกมาจากเงามืดที่ทอดตัวยาวอยู่เบื้องหลัง “ฉันไม่เข้าใจว่าคุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร” เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามรวบรวมความกล้า แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ชายแปลกหน้าในชุดสูทสีเข้มเดินก้าวออกมาจากมุมมืด รองเท้าหนังราคาแพงกระทบพื้นไม้จนเกิดเสียงก้องกังวาน เขาหยุดยืนห่างจากเธอเพียงไม่กี่ก้าว กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นอายของกระดาษเก่าลอยมาปะทะจมูกรินรดา เขายื่นมือหนาออกมาหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งที่เธอยังเก็บไม่ทันขึ้นมาพิจารณา “ธามอาจจะคิดว่าเขาฉลาดที่เก็บงำรอยจารึกนั่นไว้ได้มิดชิด แต่เขาลืมไปว่าคนรอบตัวเขา... คือจุดอ่อนที่ใหญ่ที่สุด” ชายผู้นั้นปัดนิ้วไปตามตัวอักษรโบราณบนหน้ากระดาษ “และคุณดูจะเป็นจุดอ่อนที่เปราะบางที่สุดเสียด้วยสิครับ” รินรดาสูดลมหายใจลึก พยายามคุมสติที่กำลังกระเจิดกระเจิง “ถ้าคุณคิดว่าการข่มขู่ผู้หญิงคนหนึ่งจะทำให้คุณได้สิ่งที่ต้องการจากธาม คุณคงประเมินเขาต่ำไป” ชายคนนั้นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ทว่าเป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ความบันเทิงอย่างสิ้นเชิง “ผมไม่ได้มาเพื่อขู่ให้เขาคายความลับ... แต่ผมมาเพื่อเตือนให้เขารู้ว่า สิ่งที่เขากำลังขุดคุ้ยอยู่นั้น มันไม่ใช่แค่ประวัติศาสตร์ แต่มันคือหลุมศพที่พร้อมจะฝังทุกคนที่กล้าเข้าใกล้” เขาก้าวเข้ามาใกล้จนรินรดารู้สึกถึงลมหายใจเย็นเฉียบที่ข้างหู ก่อนจะกระซิบประโยคที่ทำเอาเลือดในกายเธอหยุดไหล “ธามอาจจะเป็นแสงสว่างของคุณ แต่วันนี้... แสงนั้นกำลังจะถูกดับด้วยน้ำมือของคนที่คุณเรียกว่าคนสนิทครับ” ในขณะเดียวกัน ธามซึ่งกำลังขับรถฝ่าสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมา เขาขยำกระดาษโน้ตในมือจนยับยู่ยี่ ความรู้สึกผิดกัดกินใจเขาดั่งมดคันไฟ ข้อมูลที่เขาค้นพบในรอยจารึกไม่ได้เป็นเพียงอดีตของครอบครัว แต่มันคือรายการรายชื่อของผู้มีอิทธิพลที่เกี่ยวพันกับการหายตัวไปของพ่อแม่เขา และชื่อสุดท้ายในรายการนั้น... คือชื่อของคนที่เขาไว้ใจที่สุดมาตลอดชีวิต เขาเหยียบคันเร่งจนเข็มไมล์พุ่งทะยาน ความกังวลฉายชัดผ่านสายตาที่จ้องมองถนนเบื้องหน้า เขาต้องไปหารินรดา ต้องเตือนเธอว่าเกมนี้มันอันตรายเกินกว่าที่เธอจะรับมือไหว แต่ทว่า โทรศัพท์ในกระเป๋ากลับสั่นขึ้นมาพร้อมข้อความปริศนาที่ส่งตรงจากเบอร์ของรินรดา *‘ถ้าอยากพบรินรดาอีกครั้ง ให้เอาเอกสารที่คุณถืออยู่มาที่โกดังเก่าท้ายเมืองคนเดียว... อย่าให้ใครรู้ ไม่อย่างนั้นเธอจะไม่เหลือแม้แต่ชื่อ’* ธามชะลอรถกะทันหันจนยางส่งเสียงร้องครวญครางบนถนนเปียกชื้น เขามองหน้าจอโทรศัพท์สลับกับกระจกมองหลังอย่างลนลาน ในใจของชายหนุ่มปะทะกันระหว่างหน้าที่ในการรักษาความลับของวงศ์ตระกูล กับชีวิตของคนที่เขารักที่สุดในโลก เขากำพวงมาลัยแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความเปราะบางที่เขาซ่อนไว้หลังหน้ากากความเย็นชาพังทลายลงในพริบตา เขารู้ดีว่าหากไปตามคำสั่งนั้น เขาอาจจะเดินเข้าไปหาความตาย แต่ถ้าไม่ไป... รินรดาคือคนที่ต้องรับชะตากรรม ท่ามกลางความสับสน ความจริงบางอย่างก็ปรากฏขึ้นผ่านรอยแตกของความทรงจำ ธามนึกถึงสร้อยคอที่รินรดาสวมใส่ไว้เสมอ มันไม่ใช่แค่เครื่องประดับ แต่มันคือตราสัญลักษณ์ของตระกูลที่อยู่เบื้องหลังรอยจารึกนี้มาตั้งแต่ต้น และในวินาทีที่ธามหันไปมองเบาะข้างๆ เขาก็พบว่ามีกล่องพัสดุสีดำถูกวางทิ้งไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทราบได้ เขาสั่นมือเปิดกล่องออก สิ่งที่อยู่ข้างในทำให้หัวใจของธามหยุดเต้นไปชั่วขณะ มันคือต่างหูข้างหนึ่งของรินรดาที่เปื้อนคราบสีแดงเข้ม... และโน้ตเขียนด้วยลายมือหวัดๆ ของเธอที่ทิ้งท้ายไว้ว่า 'อย่าตามหาฉัน' ทว่าในจังหวะนั้นเอง ประตูด้านข้างรถของเขากลับเปิดออกพร้อมกับกระบอกปืนเย็นเยียบที่จ่อเข้าที่ขมับของเขา “ส่งสิ่งที่อยู่ในกระเป๋านั่นมาให้ผม แล้วผมจะพาคุณไปหาเธอเอง... ธาม” ขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับรอยจารึกและเงาปรารถนาในครั้งนี้นะครับ นาโนบอทมาสเตอร์