รอยร้าวที่ไม่ประสาน

"คุณกำลังขีดฆ่าประโยคที่ผมตั้งใจเขียนทิ้งไปเพียงเพราะมัน 'ไม่ถูกใจตลาด' งั้นหรือครับ รินรดา" เสียงของธามเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยความเย็นเยียบที่บาดลึกถึงกระดูก เขาวางปากกาหมึกซึมลงบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊ค เสียงกระทบกันของมันดังก้องในห้องทำงานที่เงียบสงัดจนน่าอึดอัด สายตาของเขาไม่ได้จับจ้องไปที่เอกสารตรงหน้า แต่จ้องมองลึกลงไปในแววตาของหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงข้ามเขา รินรดาชะงักมือที่กำลังถือปากกาแดง เธอสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามประคองสติท่ามกลางแรงกดดันที่แผ่ออกมาจากชายหนุ่มตรงหน้า "มันไม่ใช่เรื่องของตลาดอย่างเดียวหรอกธาม แต่มันคือเรื่องของจังหวะที่พังทลายลง ตัวละครตัวนี้... ปมของเขาไม่ได้สมเหตุสมผลพอที่จะแบกรับความโศกเศร้าขนาดนั้นได้ตั้งแต่ต้นเรื่อง" "สมเหตุสมผล?" ธามแค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน "ความเจ็บปวดที่กัดกินชีวิตคนคนหนึ่งจนเหลือแต่ซากปรักหักพัง คุณจะเอาตรรกะบรรณาธิการชุดไหนไปวัดว่ามันควรหรือไม่ควรจะเผยออกมาตอนไหนกันครับ" เขาลุกขึ้นยืน ร่างกายสูงโปร่งบดบังแสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะจนเงาของเขาแผ่ขยายปกคลุมโต๊ะทำงานและตัวรินรดาจนเกือบมิด ธามเดินอ้อมมาหยุดยืนอยู่ข้างๆ เธอ ระยะห่างที่เคยเป็นจุดสมดุลของความสัมพันธ์ บัดนี้กลับดูเหมือนช่องว่างที่ไม่มีวันบรรจบ "ผมไม่ใช่หุ่นยนต์ที่เขียนตามคำสั่งซื้อนะครับรินรดา" ธามเอ่ยเสียงพร่า "สิ่งที่ผมถ่ายทอดออกมา คือสิ่งที่ผมพยายามฝังกลบมันลงไปในรอยจารึกของชีวิตตัวเอง... คุณกำลังบอกให้ผมโกหกตัวเองด้วยการแก้ไขมัน" รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอกำปากกาในมือจนข้อนิ้วขาวซีด ความร่าเริงที่เป็นดั่งแสงสว่างของเธอเริ่มริบหรี่ลงเมื่อต้องเผชิญหน้ากับกำแพงที่ธามสร้างขึ้น "ฉันเป็นบรรณาธิการ ฉันมีหน้าที่ทำให้งานของคุณไปถึงมือคนอ่านได้โดยไม่แตกสลายไปเสียก่อน และฉันก็เป็นคนที่คอยดึงคุณกลับมาจากหลุมดำนั่นเสมอไม่ใช่หรือคะ—ขอโทษครับ... ไม่ใช่หรือครับ?" เธอกลืนคำที่หลุดปากไปเมื่อครู่ลงคอ บรรยากาศในห้องหนักอึ้งราวกับมีเมฆหมอกหนาทึบปกคลุม ธามนิ่งเงียบไปนานจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาบนผนังเดินเป็นจังหวะที่น่าหงุดหงิด "นั่นสิครับ... คุณดึงผมออกมา" ธามกระซิบ สายตาของเขาเลื่อนไปมองภาพถ่ายใบเก่าที่มุมห้อง ก่อนจะเบนกลับมาที่ดวงตาคู่สวยของรินรดา "แต่ในขณะเดียวกัน คุณก็กำลังพยายามลบตัวตนของผมออกไปทีละบรรทัด เพื่อให้ผมกลายเป็นคนที่คุณอยากให้เป็น... คนที่สดใสและไร้บาดแผล" "นั่นไม่ใช่ความปรารถนาของฉัน!" รินรดาโพล่งออกมา น้ำตาคลอเบ้า "ฉันแค่อยากให้คุณมีชีวิตอยู่โดยไม่จมดิ่งลงไปกับอดีตที่มันแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว ความสัมพันธ์ของเรามันพังพินาศเพราะความดื้อรั้นของคุณที่เอาแต่ขังตัวเองไว้ในเงามืดนั่นต่างหาก!" คำว่า 'พังพินาศ' เหมือนเข็มเล่มเล็กที่ทิ่มแทงเข้าสู่ใจกลางความรู้สึกของทั้งคู่ ธามชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาไหววูบราวกับเปลวเทียนที่ถูกพายุซัด ทว่าเขาก็รีบกลบเกลื่อนมันด้วยความเฉยชาที่น่าสะพรึงกลัวกว่าเดิม "ถ้าคุณมองว่าความจริงใจของผมมันเป็นเรื่องน่ารำคาญ... เราก็คงไม่มีอะไรต้องคุยกันต่อแล้วครับ" ธามเอ่ยเสียงเรียบพลางเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้ตัวเดิม หันหลังให้เธออย่างสิ้นเชิง "เชิญคุณกลับไปเถอะครับ พรุ่งนี้งานฉบับแก้ไขที่คุณต้องการ... ผมจะส่งให้ทางอีเมลเอง" รินรดายืนนิ่งอยู่นาน เธอรอคอยให้เขาหันมา รอปาฏิหาริย์ที่เขาจะเอ่ยคำขอโทษหรือเพียงแค่เรียกชื่อเธอให้หยุดเดินออกไป แต่ในห้องนี้มีเพียงความเงียบที่ตอบรับกลับมาอย่างใจร้าย เธอจึงตัดสินใจหมุนตัวเดินออกไปจากห้อง กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่ทิ้งไว้เบื้องหลังคือสิ่งสุดท้ายที่คอยเตือนให้ธามรู้ว่าเธอเคยอยู่ตรงนี้ ทว่าเมื่อประตูปิดลงจนสนิท เสียงฝีเท้าที่เดินห่างออกไปก็หยุดกะทันหัน เสียงเคาะประตูเบาๆ สามครั้งดังขึ้นจากด้านนอก ตามด้วยเสียงที่ธามไม่คาดคิดว่าจะได้ยินในยามวิกาลเช่นนี้ "ธามครับ... ผมเอง" เสียงของชายวัยกลางคนผู้หนึ่งดังลอดเข้ามา พร้อมกับการแง้มประตูเปิดออกอย่างถือวิสาสะ "ผมรู้ว่าคุณกำลังเผชิญกับช่วงเวลาที่ยากลำบาก แต่คุณคงไม่อยากให้ 'บันทึกฉบับนั้น' ตกไปอยู่ในมือของรินรดาจริงๆ ใช่ไหมครับ?" ธามเบิกตากว้างขึ้นทันที เขาหันขวับไปมองผู้มาเยือนที่ยืนอยู่ในเงามืดของประตู มือที่กำปากกาอยู่เมื่อครู่สั่นระริกด้วยความตื่นตระหนก เพราะนั่นคือความลับที่เขาสาบานว่าจะฝังมันไว้ในรอยจารึกนี้ตลอดกาล—และคนตรงหน้าคือคนเดียวที่รู้ว่ามันไม่ได้เป็นแค่เรื่องแต่ง! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความสั่นคลอนของหัวใจในบทนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ นาโนบอทมาสเตอร์