แผนผังที่ถูกขีดเขียน

"ถ้าคุณกดปุ่มนั้น... นั่นหมายความว่าเราจะไม่มีวันหวนกลับไปเป็นคนเดิมได้อีกเลย ธาม" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าความสั่นไหวในดวงตาคู่สวยกลับฟ้องความรู้สึกที่ต่างออกไป เธอวางนิ้วเรียวยาวลงบนแผนผังจำลองที่ฉายแสงสีฟ้าจางๆ อยู่บนโต๊ะทำงานตัวเขื่อง ภายในห้องทำงานที่เงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง ธามยืนนิ่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เงาของเขาบนผนังดูยาวไกลและโดดเดี่ยว ราวกับถูกความมืดมิดในอดีตกลืนกินไปครึ่งหนึ่ง ธามไม่ตอบทันที เขายกแก้ววิสกี้ที่เหลือเพียงก้นแก้วขึ้นจิบ ของเหลวสีอำพันเย็นเฉียบไหลผ่านลำคอ แต่มันไม่ได้ช่วยให้ความร้อนรุ่มในอกมอดดับลงเลย เขาสบตารินรดา สายตาของเขาไม่ใช่ความโกรธแค้น แต่มันคือความเหนื่อยล้าของคนที่แบกโลกไว้ทั้งใบเพียงลำพัง "คนเดิมที่ว่า คือคนที่นั่งมองครอบครัวตายไปต่อหน้าต่อตาในเงามืดน่ะหรือครับ ริน" ธามเอ่ยเสียงแหบพร่า พลางใช้นิ้วชี้ลากผ่านเส้นทางยุทธศาสตร์บนแผนผัง "ผมวางแผนนี้มาห้าปี เพื่อลบสิ่งที่พวกมันสร้างขึ้นบนกองเลือดของคนบริสุทธิ์... คุณอยากให้ผมเป็นคนเดิมที่อ่อนแอ หรือคนที่ทำลายอาณาจักรจอมปลอมนั่นให้ราบคาบกันแน่" รินรดาเม้มปากแน่น เธอเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดอยู่ข้างเขา กลิ่นหอมจางๆ จากตัวเธอไม่ได้ทำให้ธามรู้สึกผ่อนคลาย แต่มันกลับตอกย้ำว่าเธอยังคงพยายามดึงเขากลับมาจากขอบเหว "ฉันเลือกให้คุณเป็นธามที่ยังมีชีวิตอยู่... ไม่ใช่ธามที่กลายเป็นปีศาจเสียเองเพื่อแลกกับการแก้แค้น" "มันไม่มีปีศาจหรือวีรบุรุษหรอกริน มีแค่คนที่ยอมก้มหัวให้ความอยุติธรรม กับคนที่ลุกขึ้นมาสู้" ธามกดนิ้วลงบนจุดสีแดงที่กระพริบถี่ๆ ตรงใจกลางของแผนผัง—ฐานอำนาจหลักของตระกูลศัตรู "คืนนี้จะเป็นการปิดฉากโครงสร้างอำนาจทั้งหมด การถล่มเซิร์ฟเวอร์ข้อมูลที่เชื่อมโยงบัญชีลับทั้งหมดจะทำให้พวกมันสิ้นสภาพในชั่วข้ามคืน แต่ถ้าเราพลาด... เราทั้งคู่จะเป็นคนแรกที่ถูกลบออกจากโลกนี้" เขากดปุ่มสั่งการ โปรแกรมที่ซุ่มพัฒนามานานหลายปีเริ่มทำงาน เสียงการประมวลผลของข้อมูลดังระงมอยู่ในหัวธามเสมือนเสียงเต้นของหัวใจที่บ้าคลั่ง หน้าจอตรงหน้าแสดงรหัสผ่านที่ซับซ้อนราวกับเขาวงกตที่ไม่มีทางออก รินรดาจ้องมองตัวเลขที่วิ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว เธอไม่ได้เป็นเพียงบรรณาธิการอีกต่อไป ในวินาทีนี้ เธอคือผู้ร่วมชะตากรรมที่ต้องเลือกว่าจะผลักธามลงเหว หรือจะกระโดดลงไปพร้อมกับเขา "ทำไมต้องเป็นคืนนี้?" เธอถาม พยายามควบคุมน้ำเสียงให้มั่นคงที่สุด "เพราะคืนนี้คือคืนที่ศัตรูประมาทที่สุด พวกมันจัดงานกาล่าเพื่อเฉลิมฉลองการผูกขาดตลาดโลก... มันเป็นเวลาเดียวที่ระบบป้องกันจะเปิดช่องโหว่ให้เราแทรกซึมเข้าไปได้โดยไม่ต้องใช้กำลัง" ธามหยิบหน้ากากสีดำสนิทขึ้นมาวางข้างๆ แผนผัง "ริน... หากพรุ่งนี้เช้าผมไม่ตื่นมาเห็นแสงแดด ขอให้คุณนำข้อมูลนี้ไปเปิดโปง อย่าเก็บไว้ให้ตัวเองต้องมีมลทิน" รินรดาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะคว้ามือของธามไว้แน่น สัมผัสจากฝ่ามือของเธอเย็นเฉียบ แต่กลับมีความอบอุ่นที่ธามโหยหามาตลอดชีวิตแฝงอยู่ "ถ้าคุณไม่ตื่น... ฉันก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องมีชีวิตอยู่เพื่อเปิดโปงใครหรอกนะ เพราะชีวิตของฉันมันพังทลายตั้งแต่ตอนที่ฉันตัดสินใจเลือกเดินตามเงาของคุณแล้ว" คำพูดของเธอราวกับมีดกรีดลงกลางใจธาม เขาไม่เคยต้องการให้เธอต้องแลกมากขนาดนี้ แต่ความแค้นที่ฝังรากลึกในกระดูกดำกลับมีอิทธิพลเหนือกว่าเหตุผลใดๆ เขาทำได้เพียงกระชับมือเธอตอบแน่นๆ แทนคำสัญญาที่เขาไม่อาจเอ่ยออกมาได้ ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังขึ้นก้องทั่วห้อง ระบบป้องกันที่ควรจะเปิดช่องโหว่กลับตอบโต้ด้วยไวรัสย้อนกลับ มันไม่ใช่การป้องกันธรรมดา แต่เป็นการวางกับดักที่ออกแบบมาเพื่อดักจับตัวเขาโดยเฉพาะ หน้าจอคอมพิวเตอร์แสดงข้อความทิ้งท้ายที่ทำให้ธามถึงกับชะงัก *“ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ลูกชายที่หายสาบสูญ”* ธามหน้าซีดเผือด เขารู้จักภาษานี้ดี มันเป็นภาษาลับที่พ่อของเขาใช้จดบันทึกก่อนจะเสียชีวิตไปเมื่อยี่สิบปีก่อน รินรดามองข้อความบนหน้าจอด้วยความตื่นตระหนก "ธาม... นี่มันหมายความว่ายังไง? พ่อของคุณ... พ่อของคุณไม่ได้ตายเพราะพวกมัน แต่เขากำลังรอคุณอยู่ที่นั่นงั้นเหรอ?" ธามไม่ตอบ เขาหันไปคว้าปืนกระบอกเล็กจากลิ้นชักโต๊ะทำงาน สายตาของเขาเปลี่ยนไปจากความสุขุมกลายเป็นความเย็นยะเยือกที่น่าสะพรึงกลัว ในขณะที่ประตูห้องทำงานของเขากำลังถูกเคาะด้วยจังหวะที่หนักแน่นและเชื่องช้า... เหมือนจังหวะของคนที่รู้อยู่แล้วว่าใครอยู่ข้างใน "ริน... ล็อกประตูแล้วไปที่ทางออกฉุกเฉิน" เขากระซิบ สั่งด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด "ไม่ว่าใครจะเข้ามา ห้ามมองหน้ามันเด็ดขาด" เสียงประตูถูกผลักออกอย่างช้าๆ ร่างเงาในชุดสูทสีเทาเข้มก้าวเข้ามาหยุดนิ่งอยู่ท่ามกลางความมืด แสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สะท้อนใบหน้าของชายผู้นั้นให้เห็นเพียงครึ่งเดียว ทว่าเพียงแค่นั้น ก็เพียงพอที่จะทำให้ธามรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ เพราะใบหน้านั้น... มันคือกระจกเงาของเขาเองในวัยห้าสิบปี ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาที่ความจริงเริ่มกัดกินหัวใจในบทนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ นาโนบอทมาสเตอร์