เวลาที่เหลือน้อยลง

“พ่อหรือครับ?” ธามเอ่ยถาม เสียงของเขาสั่นพร่าเล็กน้อยขณะกำโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เสียงหัวเราะจากปลายสายนั้นแผ่วเบา ทว่ากลับเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งที่กรีดลงบนแผ่นหลัง มันไม่ใช่เสียงของคนที่จากไปนานแสนนาน แต่มันคือเสียงของคนที่มีลมหายใจอยู่ใกล้กว่าที่เขาเคยจินตนาการไว้ “ลูกชายที่น่าสงสาร... กาลเวลามันหลอกล่อให้คนเราหลงลืมความจริงที่เจ็บปวดไปได้ง่ายๆ เสมอเลยนะธาม” “คุณเป็นใคร... อย่ามาล้อเล่นกับความรู้สึกของผม” ธามเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาของเขาจ้องมองไปยังเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง—ทว่าเงาสะท้อนนั้นกลับดูพร่าเลือน ผิดเพี้ยนราวกับภาพวาดสีน้ำมันที่ถูกน้ำสาดจนละลาย “ฉันคือคนที่จะมอบ ‘จุดจบ’ ที่สวยงามให้แก่เรื่องราวที่เธอกำลังเขียนอย่างไรล่ะ” ปลายสายตอบกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น ก่อนจะเงียบหายไป ทิ้งไว้เพียงเสียงสัญญาณสายหลุดที่ดังถี่รัวเหมือนจังหวะหัวใจที่เต้นผิดจังหวะของเขา ธามทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้เก่าๆ มือที่ถือปากกาหมึกซึมสั่นเทา เขาก้มลงมองสมุดบันทึกที่เปิดค้างไว้ ตัวอักษรบนหน้ากระดาษเริ่มเคลื่อนที่ มันไม่ได้นิ่งสงบเหมือนที่เคยเป็น แต่ละประโยคที่เขาเพิ่งเขียนลงไปกำลังค่อยๆ จางหายไป ราวกับหมึกนั้นถูกดูดกลืนกลับเข้าสู่ความว่างเปล่า “ธาม!” เสียงเปิดประตูห้องทำงานดังขึ้นพร้อมกับร่างของรินรดาที่พุ่งเข้ามา เธอหยุดชะงักเมื่อเห็นสภาพของชายหนุ่มตรงหน้า ใบหน้าที่เคยสุขุมและนิ่งเรียบกลับซีดเผือดราวกับคนไม่มีเลือดหล่อเลี้ยง “เกิดอะไรขึ้น? เมื่อกี้ใครโทรมา?” ธามเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาว ดวงตาของเขาสั่นไหวด้วยความหวาดกลัว “ริน... คุณยังเห็นผมอยู่ใช่ไหม?” รินรดาขมวดคิ้วด้วยความฉงน เธอรีบก้าวเข้ามาใกล้แล้วคว้ามือของเขาไว้ “คุณพูดเรื่องอะไร? แน่นอนว่าฉันเห็นคุณ... คุณดูไม่ค่อยดีเลยนะ มีไข้หรือเปล่า?” แต่เมื่อนิ้วมือของรินรดาแตะลงบนผิวหนังของธาม เธอกลับสะดุ้งสุดตัวและชักมือกลับ ราวกับเพิ่งสัมผัสถูกกระแสไฟฟ้าแรงสูง “ธาม... มือคุณ... มันเย็นมาก เย็นเหมือน... เหมือนอากาศที่ไม่มีตัวตน” ธามขยับยิ้มที่เต็มไปด้วยความขมขื่น เขาหยิบปากกาขึ้นมาอีกครั้ง พยายามจะเขียนบางอย่างลงในสมุด แต่ปลายนิ้วของเขากลับทะลุผ่านกระดาษไปราวกับร่างของเขาเริ่มเปลี่ยนสถานะเป็นไอหมอก “ผมเริ่มเข้าใจแล้วริน... การสืบหาความจริงเรื่องครอบครัวไม่ใช่ราคาที่ผมต้องจ่าย แต่การมีตัวตนอยู่ต่างหากคือสิ่งที่ผมกำลังสูญเสียไป” เขาลุกขึ้นเดินไปยังหน้าต่างที่ปิดตาย แม้จะเป็นเวลากลางวัน แต่ท้องฟ้าข้างนอกกลับมืดมิดราวกับถูกม่านสีเทาปิดกั้นไว้ “ทุกครั้งที่ผมเข้าใกล้ความลับของพ่อ รอยจารึกในอดีตมันไม่ได้แค่เล่าเรื่อง แต่มันกำลัง ‘ลบ’ ผมออกไปจากโลกใบนี้... ทีละส่วน... ทีละตัวอักษร” รินรดานิ่งงันไปครู่ใหญ่ เธอไม่ใช่คนอ่อนแอ เธอคือบรรณาธิการผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวมามากพอที่จะรู้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องเพ้อฝัน “ถ้าอย่างนั้นเราก็ต้องหยุดเขียน หยุดสืบเรื่องนี้ซะ! เราจะหนีไปที่ไหนก็ได้ที่เรื่องราวพวกนี้ไปไม่ถึง” “มันสายไปแล้วริน” ธามหันกลับมามองเธอ สายตาของเขาอ่อนโยนแต่ทว่าสิ้นหวัง “คุณจำตอนจบของนิยายเล่มแรกที่ผมเขียนได้ไหม? ตัวเอกของเรื่องไม่มีวันเดินออกจากหน้ากระดาษได้ หากเขายังไม่ค้นพบความจริงที่ถูกฝังไว้ใต้จารึกนั้น” ขณะที่ธามกำลังพูด รอยจารึกโบราณที่ตั้งอยู่บนชั้นวางหนังสือก็เริ่มส่องแสงประหลาดออกมา มันไม่ใช่แสงสว่างที่อบอุ่น แต่เป็นแสงสีเขียวหม่นที่สั่นไหวรุนแรงราวกับมีชีวิต หนังสือเล่มเก่าแก่ที่เขาเคยรวบรวมข้อมูลไว้เริ่มพลิกหน้าเองโดยไม่มีลมพัดผ่าน ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้องทำงาน เสียงเคาะประตูสามครั้งที่แสนคุ้นเคยและชวนให้ขนลุกซู่ดังขึ้นอย่างจังหวะจะโคน *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก* “ธาม เปิดประตูให้พ่อหน่อยสิ... อย่าปล่อยให้แขกต้องรอนานเลย” เสียงจากหลังประตูนั้นแหบพร่าและทรงอำนาจ เป็นเสียงเดียวกับที่อยู่ในโทรศัพท์เมื่อครู่ แต่ครั้งนี้... มันดังมาจากในบ้านจริงๆ ธามหันไปมองรินรดาที่ตัวสั่นเทาอยู่ข้างๆ เขาตัดสินใจก้าวเท้าออกไปเผชิญหน้ากับประตูห้องที่กำลังจะเปิดออกเองในอีกไม่กี่วินาที มือที่เริ่มจางหายไปจนมองเห็นทะลุไปถึงฝาผนังด้านหลังเอื้อมไปแตะที่ลูกบิดประตูด้วยความรู้สึกที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย เขาสูดลมหายใจลึก ก่อนจะกระชากประตูเปิดออกกว้าง— สิ่งที่รอเขาอยู่หลังบานประตูไม่ใช่เงาของชายแก่ที่เขาจินตนาการไว้ แต่เป็นกระจกเงาอีกบานที่สะท้อนภาพห้องทำงานห้องเดิม... ทว่าภายในกระจกนั้น รินรดากำลังยืนถือนามบัตรสีดำที่มีชื่อของ ‘ธาม’ ประทับอยู่ และเธอกำลังยิ้ม... ยิ้มที่เขามั่นใจว่าเขาไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต “ขอโทษด้วยนะธาม” รินรดาในกระจกเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “แต่คนที่จะจบเรื่องนี้ได้... ไม่ใช่คุณหรอก” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับผมในบทที่เข้มข้นนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้านะครับ - นาโนบอทมาสเตอร์ครับ