จุดเปลี่ยนของแผนการ

“ถ้าคุณคิดจะจบเรื่องนี้ด้วยการลอบกัดในเงามืดอีกละก็... เลิกหวังได้เลย ธาม” รินรดาเอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงจอแจของกลุ่มคนในห้องจัดเลี้ยงหรูหรา เธอไม่ได้มองหน้าเขา แต่มือเรียวบางที่ถือแก้วไวน์คริสตัลกลับสั่นไหวน้อยๆ จนของเหลวสีแดงระริกอยู่ขอบแก้ว ธามยืนนิ่งอยู่ข้างกาย ความเงียบขรึมของเขาในชุดสูทสีเข้มดูราวกับรูปปั้นที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกเมื่อ หากมีใครสักคนกล้าพอจะกระเทาะเปลือกนอกนั้น “แผนเดิมของเรามันรัดกุมเกินไป ริน” ธามกระซิบ เสียงของเขาแหบพร่า “การเปิดโปงลับหลังอาจทำลายชื่อเสียงเขาได้ แต่มันไม่เพียงพอจะดึงความจริงที่ฝังรากลึกเรื่องครอบครัวผมออกมาได้หรอก” “แล้วคุณจะทำอะไร?” รินรดาหันมาสบตาเขา แววตาของเธอดุดันกว่าที่เคยเป็น “ลากเขาออกมากลางงานเปิดตัวการกุศลเนี่ยนะ? มันไม่ใช่แค่การเสี่ยง แต่มันคือการฆ่าตัวตายชัดๆ ถ้าคุณทำพลาดแม้แต่นิดเดียว คนที่จะตกเป็นเป้าสายตาไม่ใช่เขา แต่เป็นคุณที่จะถูกบดขยี้จนไม่เหลือซาก” ธามนิ่งไปครู่หนึ่ง สายตาของเขาทอดมองไปยังชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบที่กำลังยืนหัวเราะร่าอยู่ท่ามกลางกลุ่มนักข่าวและผู้ทรงอิทธิพลในสังคม นายธนาธร... ผู้อยู่เบื้องหลังโศกนาฏกรรมที่พรากทุกอย่างไปจากเขาเมื่อสิบห้าปีก่อน ชายคนนั้นกำลังดื่มด่ำกับเกียรติยศที่สร้างขึ้นบนกองซากปรักหักพังของครอบครัวคนอื่น “ถ้าจะให้เขาสำลักความสำเร็จจนตาย” ธามเอ่ยช้าๆ แต่หนักแน่น “ผมต้องเป็นคนยัดเยียดความจริงลงไปในคอเขาต่อหน้าทุกคนที่เขารักและเกรงใจที่สุด” ธามขยับเนกไทเล็กน้อย มือของเขาเย็นเยียบแม้ในห้องที่อบอุ่นด้วยแสงไฟ รินรดามองเห็นปมความเจ็บปวดที่เต้นตุบอยู่ตรงขมับของเขา เธอรู้ดีว่านี่ไม่ใช่แค่เรื่องแก้แค้น แต่คือการปลดแอกจิตวิญญาณที่ถูกจองจำมาเนิ่นนาน “คุณแน่ใจนะ?” เธอถามอีกครั้ง น้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย “ชีวิตผมไม่เคยเหลืออะไรให้เสียอีกแล้ว ริน” เขาตอบเพียงเท่านั้น ก่อนจะก้าวเดินออกไปจากมุมมืดสู่ใจกลางโถงกว้าง ความเปลี่ยนแปลงในอากาศเริ่มสัมผัสได้เมื่อธามเดินตรงไปยังเวทีที่นายธนาธรกำลังจะขึ้นกล่าวสุนทรพจน์ปิดงาน รินรดาก้าวตามไปติดๆ หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองศึก เธอหยิบแท็บเล็ตเครื่องเล็กออกมา เตรียมพร้อมสำหรับการส่งข้อมูลทั้งหมดขึ้นสู่ระบบจอโปรเจกเตอร์ขนาดใหญ่กลางงาน หากธามส่งสัญญาณเพียงครั้งเดียว ธนาธรหยุดชะงักเมื่อเห็นธามยืนขวางทางขึ้นบันไดสู่เวที ชายสูงวัยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาที่เคยฉาบไปด้วยความเมตตาปลอมๆ ในยามปกติ บัดนี้กลับฉายแววคุกคามที่ซ่อนไว้ภายใต้รอยยิ้ม “คุณธาม... ผมนึกว่าคุณจะมาในฐานะแขกผู้มีเกียรติเสียอีก ไม่ใช่มาขวางทางผมแบบนี้” ธนาธรกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยพิษสง “ความเกียรติมันควรจะอยู่กับคนที่สมควรได้รับมันครับ” ธามตอบกลับ เสียงของเขาดังพอที่จะทำให้บรรยากาศรอบๆ เริ่มเงียบลง “และผมคิดว่างานวันนี้คงจะขาดสีสันไปมาก หากขาด ‘หลักฐาน’ สำคัญที่ผมตั้งใจนำมามอบให้คุณ” “คุณคงเข้าใจอะไรผิดไปแล้ว” ธนาธรยิ้มเย็น “เจ้าหน้าที่! ช่วยพาแขกที่เสียมารยาทท่านนี้ออกไปที” รปภ. สองคนก้าวเข้ามา แต่ธามกลับยืนหยัดมั่นคง เขาหยิบรีโมทขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋ากางเกง แววตาของเขาปราศจากความกลัว มีเพียงความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัวดั่งมหาสมุทรในคืนเดือนมืด “ลองดูหน้าจอข้างหลังคุณก่อนดีไหมครับ?” ธามเอ่ยเบาๆ สิ้นเสียงนั้น รินรดากดปลายนิ้วลงบนหน้าจอแท็บเล็ตทันที! ภาพบนจอโปรเจกเตอร์ขนาดมหึมาที่ควรจะแสดงภาพการกุศล กลับกลายเป็นเอกสารลายเซ็นลับและวิดีโอคลิปบันทึกเสียงการสนทนาในห้องมืดเมื่อหลายปีก่อน ความฮือฮาดังขึ้นทั่วทั้งห้องเหมือนคลื่นพายุที่ถล่มเข้ามา ช่างภาพนับสิบหันเลนส์กล้องมาทางธนาธรพร้อมกัน เสียงแฟลชรัวดั่งเสียงปืนที่ยิงซ้ำลงบนใบหน้าซีดเผือดของมหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพล “นี่มันอะไรกัน!” ธนาธรคำราม เสียงเขาสั่นเครือด้วยความโกรธจัด “นี่คือจุดเปลี่ยนที่ผมรอคอยมานานครับ” ธามเดินเข้าไปใกล้จนลมหายใจของเขาเกือบจะแตะใบหน้าของชายผู้นั้น “ความจริงที่คุณปกปิดไว้ด้วยคราบเลือดของครอบครัวผม ถึงเวลาต้องชำระล้างต่อหน้าสักขีพยานนับร้อยคนในห้องนี้แล้ว” ธนาธรพยายามจะหันไปสั่งการลูกน้อง แต่เขากลับพบว่าที่ปรึกษาคนสนิทของเขาหายไปไหนเสียแล้ว ในจังหวะนั้นเอง ประตูโถงใหญ่ก็ถูกผลักออกอย่างรุนแรง ชายในเครื่องแบบสีเข้มหลายนายก้าวเข้ามาพร้อมกับหมายจับในมือ และคนที่เดินนำหน้าเข้ามาไม่ใช่ตำรวจทั่วไป แต่เป็นคนที่ธามและรินรดาคาดไม่ถึงที่สุด ใบหน้าของคนที่ก้าวเข้ามาทำให้หัวใจของธามหยุดเต้นไปชั่วขณะ นั่นคือพี่ชายของเขา... ชายที่ใครต่อใครต่างบอกว่าตายไปแล้วในกองเพลิงเมื่อสิบห้าปีก่อน เขาคนนั้นเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความเมตตาอยู่เลยแม้แต่น้อย ก่อนจะกระซิบข้างหูนายธนาธรที่กำลังตกตะลึงว่า “แผนการของคุณพังแล้ว แต่เกมนี้... ผมเป็นคนคุมเอง” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านจุดเปลี่ยนของแผนการที่แสนบีบคั้นในบทนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ นาโนบอทมาสเตอร์