ความมืดมิดในใจ

“คุณกำลังบอกว่า... ข้อมูลทั้งหมดที่ผมแลกด้วยชีวิตของครอบครัว คือสิ่งที่พวกคุณจงใจให้ผมรวบรวมมาเพื่อทำลายตัวเองอย่างนั้นหรือ?” ธามวางเอกสารปึกหนาลงบนโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ เสียงปึกกระดาษกระทบพื้นผิวไม้ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุมที่เงียบเชียบ ราวกับเสียงตัดสินประหารชีวิต ร่างสูงโปร่งยืนนิ่งค้าง มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนตามสันหลังมือ นัยน์ตาสีเข้มของเขาไม่ได้จ้องมองไปยังชายชราเบื้องหน้า แต่มันกำลังจดจ้องไปยัง 'ความว่างเปล่า' ที่ดูเหมือนจะขยายตัวขึ้นในอก ชายชราในชุดสูทสีเทาเนี้ยบกริบขยับแว่นสายตาเพียงเล็กน้อย มุมปากของเขาหยักยิ้มอย่างเย็นชา ไม่มีความรู้สึกผิดปรากฏบนใบหน้าที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาอย่างโชกโชนแม้เพียงเศษเสี้ยว “ความศรัทธาเป็นเพียงเครื่องมือในการคัดกรองคนอ่อนแอออกจากเกมกระดานนี้ คุณทำผลงานได้ดีเยี่ยม คุณธาม... ผลงานที่ทำให้คนรอบตัวคุณต้องล้มหายตายจากไปทีละคน เพื่อให้คุณกลายเป็นคนที่ 'แข็งแกร่ง' ในแบบที่เราต้องการ” ความเงียบงันถาโถมเข้ามาซ้ำเติม ธามรู้สึกเหมือนอากาศในห้องนี้ถูกสูบออกไปจนหมด หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะหนักแน่นบัดนี้กลับเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่เรียกไม่ถูก มันไม่ใช่แค่ความโกรธ แต่มันคือความว่างเปล่าที่กัดกินจิตวิญญาณ เขาจำภาพเหตุการณ์ไฟไหม้เมื่อหลายปีก่อนได้ชัดเจน เสียงกรีดร้องของพ่อแม่ที่เขาพยายามช่วยแต่ทำได้เพียงแค่มองดู... ทุกอย่างที่เขาสู้มาตลอดชีวิต กลายเป็นเพียงส่วนหนึ่งของ 'การทดลอง' ของพวกคนชั้นสูงกลุ่มนี้งั้นหรือ? “พวกคุณ...” ธามเค้นเสียงออกมาจากลำคอ น้ำเสียงของเขาสั่นพร่าแต่เต็มไปด้วยแรงอาฆาต “พวกคุณฆ่าพวกเขาเพื่อสร้างสัตว์ประหลาดที่ไร้หัวใจขึ้นมาตัวหนึ่ง... แล้วคุณคิดว่าสัตว์ประหลาดตัวนี้จะเชื่องกับพวกคุณตลอดไปอย่างนั้นหรือ?” เขาหันหลังกลับ เตรียมจะเดินออกจากห้อง ทว่าเสียงเปิดประตูจากด้านนอกกลับหยุดฝีเท้าของเขาไว้ รินรดาพุ่งตัวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก แววตาของเธอสั่นไหวเมื่อเห็นสภาพของธามที่ดูเหมือนคนกำลังแตกสลาย แต่ในมือของเธอกลับถือซองจดหมายสีน้ำตาลที่ดูมีพิรุธ เธอพยายามจะก้าวเข้ามาหาเขา แต่ธามกลับถอยหลังออกไปราวกับเธอเป็นสิ่งแปลกปลอม “ธาม... หยุดก่อนค่ะ— อ้อ ขอโทษทีครับ ผมเผลอใช้คำติดปากไปหน่อย แต่ฟังผมก่อนนะธาม ข้อมูลในนี้... มันไม่ใช่แค่แผนการทำลายคุณ แต่มันคือรายชื่อของผู้บงการทั้งหมด และหนึ่งในนั้น...” รินรดาชะงัก เธอเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตาของเธอฉายแววเจ็บปวดอย่างที่สุด “หนึ่งในนั้นคือคนที่คุณไว้ใจที่สุด” ธามนิ่งงัน เงาของเขาบนพื้นห้องทอดยาวบิดเบี้ยวไปตามแสงไฟสลัว เขาค่อยๆ หันกลับมามองรินรดาด้วยสายตาที่เย็นชาจนน่าใจหาย ความอบอุ่นที่เธอเคยเป็นเพียงหนึ่งเดียวที่มอบให้เขามลายหายไปสิ้น กลายเป็นความสงสัยที่เคลือบแคลง “ไว้ใจที่สุด? คุณกำลังจะบอกว่า... แม้แต่คุณเองก็เป็นส่วนหนึ่งของเรื่องตลกนี้ด้วยใช่ไหม รินรดา?” “ธาม... คุณกำลังเข้าใจผิด!” เธอตะโกน น้ำตาเริ่มคลอเบ้า แต่เขากลับไม่ขยับเข้าไปปลอบโยนดั่งเช่นเคย เขากลับมองผ่านเธอไปยังชายชราที่นั่งอยู่อย่างสบายใจราวกับกำลังดูละครเวทีที่สนุกที่สุด ในเสี้ยววินาทีนั้น ธามตระหนักได้ว่ามนุษย์ทุกคนที่เขาสัมผัสมา ไม่ว่าจะเป็นความเมตตา ความรัก หรือความซื่อสัตย์ ล้วนเป็นเพียงหน้ากากที่สวมไว้เพื่อผลประโยชน์ หรือไม่ก็เพื่อเป็นเหยื่อให้เขาขย้ำเล่นในวันที่เขาเริ่ม 'เปิดเผยความจริง' ออกมาจริงๆ ธามคว้าปืนพกที่เหน็บอยู่ข้างเอวขึ้นมา ไม่ใช่เพื่อจ่อไปที่ใคร แต่เพื่อตอกย้ำว่าเขาตัดสินใจทำอะไรบางอย่างที่ไม่มีทางหวนคืน เขาหันกระบอกปืนไปที่เครื่องทำลายเอกสารเครื่องใหญ่กลางห้อง ก่อนจะลั่นไกเสียงดังสนั่นไปทั่วชั้นตึก “ถ้าความจริงมันทำลายชีวิตคนได้ขนาดนี้ ผมก็จะเผาทำลายความจริงทุกอย่างทิ้งเสีย...” เขาประกาศก้อง นัยน์ตาคู่นั้นไร้ซึ่งความอาลัยอาวาสต่อโลกใบนี้อีกต่อไป ในจังหวะที่ควันปืนจางลง ประตูห้องประชุมถูกถีบออกอย่างแรง บอดี้การ์ดนับสิบกรูเข้ามาล้อมพวกเขาไว้ แต่บุคคลที่เดินเข้ามาคนสุดท้ายกลับทำให้ธามหยุดหายใจ ชายคนนั้นเดินเข้ามาด้วยท่าทีสงบนิ่ง ถือปืนเก็บเสียงในมือซ้าย และรอยยิ้มที่เขาจำได้ดีว่าเป็นรอยยิ้มของ 'พ่อ' ที่ควรจะเสียชีวิตไปในกองเพลิงเมื่อสิบปีก่อน “พ่อ?” ธามครางชื่อนั้นออกมาแผ่วเบา ร่างกายสั่นเทาด้วยความสับสนที่ถาโถมเข้าใส่จนเกือบจะทรุดลงกับพื้น ชายผู้นั้นแสยะยิ้มก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคยจนน่าสะพรึงกลัว “ลูกรัก... พ่อบอกแล้วใช่ไหมว่า การจะก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของโลกแห่งเงาได้นั้น ลูกต้องทิ้งความเป็นมนุษย์ไปให้หมดเสียก่อน... แม้แต่ชื่อของลูกเอง” ธามเบิกตากว้างเมื่อเห็นตราสัญลักษณ์ที่ปักอยู่บนปกเสื้อของชายคนนั้น มันไม่ใช่ตราสัญลักษณ์ของศัตรู แต่เป็นตราสัญลักษณ์ที่เขาสวมติดตัวมาตลอดชีวิต... ตราของตระกูลที่ควรจะสิ้นชื่อไปแล้ว ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดในบทนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ นาโนบอทมาสเตอร์