การทรยศของความเชื่อใจ

"มึงรู้ใช่ไหมธาม... ว่าความเงียบของมึงน่ะ มันบาดลึกกว่ามีดเล่มไหนที่มึงเคยถือ" เสียงของ 'กานต์' เพื่อนสนิทที่ร่วมเป็นร่วมตายกันมาแรมปีฟังดูเรียบเรื่อย ทว่าในความเรียบนั้นกลับแฝงไปด้วยความเยือกเย็นที่ผิดวิสัย ธามไม่ได้ตอบ เขายืนนิ่งอยู่กลางห้องทำงานที่รกเรื้อไปด้วยเอกสารโบราณ ดวงตาคมกริบจ้องมองเพียงปลายนิ้วของตัวเองที่กำลังลูบไปบนรอยจารึกบนแผ่นศิลาจำลอง แสงสลัวจากหลอดไฟนีออนที่กะพริบถี่ๆ ส่งผลให้เงาของพวกเขาบนผนังดูบิดเบี้ยวราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังเตรียมขย้ำเหยื่อ "กูไม่เคยคิดว่ามึงจะถามคำถามนี้ในเวลาที่เราต้องการกันที่สุด" ธามเอ่ยเสียงต่ำ มือของเขาสั่นเพียงเล็กน้อย แต่เขาพยายามกดมันไว้ภายใต้แขนเสื้อ "ทำไมต้องตอนนี้ กานต์?" กานต์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาหยิบปืนพกกระบอกเล็กออกมาจากสายคาดเอว วางมันลงบนโต๊ะทำงานด้วยกิริยาที่ดูผ่อนคลายราวกับกำลังดื่มกาแฟยามบ่าย "เวลา? คำว่าเวลามันไม่มีความหมายหรอกธาม ถ้าสิ่งที่มึงปกป้องมาตลอดมันคือความจริงที่เน่าเฟะ... มึงรู้อะไรไหม? คนที่มึงเรียกว่าพ่อคนที่สอง คนที่ส่งเสียมึงเรียนจนจบด็อกเตอร์น่ะ เขาไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุหรอกนะ" ธามชะงัก ร่างกายของเขารู้สึกเหมือนถูกแช่แข็ง อดีตที่พยายามกลบฝังด้วยงานวิจัยและการตามล่ารอยจารึกในประวัติศาสตร์พุ่งกลับเข้ามาหาเขาเหมือนคลื่นยักษ์ "มึงหมายความว่ายังไง" ธามหันขวับไปมอง สบตาเพื่อนสนิทด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามและความเจ็บปวด "เขาก็คือหนึ่งในหมากตัวสำคัญขององค์กรที่มึงกำลังพยายามทำลายทิ้งยังไงล่ะ" กานต์ก้าวเข้ามาใกล้ ธามสัมผัสได้ถึงกลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัวเพื่อนคนนี้ กลิ่นที่เขาคุ้นเคยมาตลอดหลายปี แต่ตอนนี้มันกลับรู้สึกแปลกแยกจนน่าสะอิดสะเอียน "กูเข้ามาเป็นเพื่อนมึง เพราะต้องการแค่ตำแหน่งของศิลาจารึกชิ้นสุดท้าย ไม่ใช่เพราะกูอยากได้มิตรภาพจากคนซื่อบื้ออย่างมึงหรอกนะ" รินรดาที่เพิ่งก้าวเข้ามาในห้องถึงกับหยุดชะงัก เธอกำแฟ้มเอกสารในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตระหนกเมื่อเห็นปืนที่วางอยู่บนโต๊ะ และเห็นสีหน้าของชายสองคนที่เธอเชื่อใจที่สุดในโลกกำลังแตกสลายต่อหน้าต่อตา "กานต์... นายกำลังพูดเรื่องอะไร?" รินรดาถามเสียงสั่น ความร่าเริงในน้ำเสียงหายไปสิ้น เหลือเพียงความหวาดระแวงที่กัดกินใจ "อ้อ... แม่นางเอกของเรื่องมาพอดี" กานต์หันไปยิ้มให้รินรดา แต่เป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น "เสียดายนะริน ถ้ามึงไม่ได้เป็นแค่บรรณาธิการกระจอกๆ ที่คอยดึงรั้งธามเอาไว้ มึงอาจจะมีค่าพอให้กูไว้ชีวิต แต่วันนี้... ทั้งมึงและมัน ต้องจบลงที่นี่" ธามพยายามรวบรวมสติ แม้ในใจจะรู้สึกเหมือนมีรอยร้าวขนาดใหญ่กำลังขยายตัว ความเชื่อใจที่เขาเคยมีให้กับกานต์ไม่ได้พังทลายลงเพียงเพราะคำพูด แต่มันพังทลายลงเพราะเขารู้ดีว่ากานต์ไม่เคยโกหกเรื่องที่เกี่ยวกับงาน แม้กานต์จะเป็นคนทรยศ แต่ความจริงที่เขาสาดใส่หน้าธามนั้น มันคือความจริงที่ธามเองก็เคยหวาดกลัวมาตลอด "มึงทำไปเพื่ออะไร" ธามถามพลางก้าวถอยหลังไปหาที่กำบัง "เงินเหรอ? หรือแค่ความสะใจที่ได้เหยียบย่ำชีวิตเพื่อนที่เชื่อใจมึง?" "อำนาจที่แท้จริงไม่เคยต้องการความเชื่อใจ ธาม" กานต์หยิบปืนขึ้นมา เล็งไปที่หน้าอกของธามด้วยความนิ่งสนิท "มึงมันก็แค่หมากตัวหนึ่งที่กูเลี้ยงไว้จนอ้วนพี เพื่อรอวันที่มึงจะไขรหัสลับนั่นได้ และตอนนี้... มึงก็ทำสำเร็จแล้ว ขอบใจมากนะเพื่อนรัก" เสียงปืนดังสนั่นก้องห้องทำงานเล็กๆ รินรดากรีดร้องพร้อมกับพุ่งตัวเข้ามาขวางหน้าธามโดยสัญชาตญาณ ทว่าร่างของกานต์กลับเป็นฝ่ายที่ทรุดลงกับพื้นด้วยแรงกระแทกจากด้านหลัง ธามเองก็ตกตะลึงเมื่อเห็นเงาของใครบางคนก้าวออกมาจากเงามืดหลังตู้หนังสือ ผู้ที่ถือปืนอีกกระบอกคือชายวัยกลางคนที่ธามไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน แต่สายตาของชายคนนั้นกลับดูคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด เขาค่อยๆ เดินเข้ามาหาธามด้วยท่าทางสุขุมและเย็นเยียบ ชายคนนั้นมองกานต์ที่นอนกุมไหล่ด้วยความสมเพช ก่อนจะหันมาสบตาธามแล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของธามเย็นเฉียบ "ความเชื่อใจน่ะเป็นเรื่องไร้สาระธาม แต่คนตระกูลของเจ้า... มักจะพลาดท่าให้กับเรื่องนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า" ชายปริศนาขยับรอยยิ้มที่มุมปาก "ยินดีต้อนรับสู่บทเรียนที่แท้จริงของโลกใบนี้ ที่ซึ่งแม้แต่เงาของเจ้าเอง ก็อาจจะหันมาฆ่าเจ้าได้ทุกเมื่อ" ธามจ้องมองชายคนนั้นด้วยความมึนงง พลางก้มลงมองกานต์ที่กำลังหัวเราะร่าทั้งที่เลือดไหลนองพื้น ก่อนจะตระหนักได้ว่านี่ไม่ใช่จุดจบของการทรยศ แต่มันเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของการเปิดเผยความลับที่บรรพบุรุษของเขาพยายามฝังกลบมานานนับร้อยปี ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดในบทนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ นาโนบอทมาสเตอร์