ความหวังริบหรี่

"เผาทิ้งเสีย" น้ำเสียงของชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ตรงข้ามธามนั้นราบเรียบ ทว่าเย็นเยียบจนบาดลึกเข้าไปถึงกระดูก ธามกำหมัดแน่นจนข้อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว เขาไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจา แต่ดวงตาที่เคยสุขุมกลับวาวโรจน์ด้วยความแค้นที่พยายามสะกดกลั้นไว้ ในมือของเขาคือไดอารี่หนังเก่าคร่ำที่เพิ่งกู้คืนกลับมาจากซากปรักหักพังของสำนักงานกฎหมายร้าง ทว่าตอนนี้มันเหลือเพียงเถ้าถ่านสีเทาที่ร่วงกราวลงสู่พื้นพรมราคาแพง "คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้" ธามเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างสูงใหญ่ของเขาโอนเอนเล็กน้อย พยายามทรงตัวท่ามกลางความโกรธที่ตีตื้นขึ้นมาจนจุกอก "สิทธิ์งั้นหรือ?" ชายคนนั้นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหยิบซิการ์ขึ้นมาจุดสูบ ควันสีเทาม้วนตัวลอยฟุ้งไปในอากาศ "ธาม ในโลกที่ความจริงถูกกำหนดโดยผู้ถือครองอำนาจ สิทธิ์ของคุณก็เป็นเพียงเศษกระดาษที่ไม่ต่างจากบันทึกเลวร้ายพวกนี้หรอกนะ ความหวังที่กำลังริบหรี่น่ะ... มันก็น่าสมเพชพอๆ กับตัวคุณในตอนนี้เลยว่าไหม" ธามไม่ได้ฟังคำถากถางนั้นอีกต่อไป เขาหันหลังเดินออกจากห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยาสูบและอำนาจมืด หัวใจของเขาสั่นไหวราวกับใบไม้ที่ใกล้หลุดร่วงจากขั้ว ตลอดเวลาหลายเดือนที่เขาเสาะหาหลักฐาน ปริศนาการตายของครอบครัวที่ดูเหมือนจะชัดเจนขึ้นในพริบตา กลับถูกมือที่มองไม่เห็นขยี้จนแหลกลาญในเสี้ยววินาที เมื่อก้าวพ้นออกมาจากอาคารใหญ่ ลมยามค่ำคืนที่ปะทะใบหน้าไม่ได้ช่วยให้เขาสงบลงเลย รินรดายืนรอเขาอยู่ใต้แสงไฟสลัวจากเสาไฟถนนที่กระพริบถี่ๆ เธอไม่ได้เอ่ยถาม แต่แววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใยของเธอนั้น บอกชัดว่าเธอรับรู้ถึงความพ่ายแพ้ที่ธามแบกกลับมาด้วย "ธาม..." รินรดาเรียกชื่อเขาเบาๆ มือบางเอื้อมมาแตะแขนเขาแผ่วเบา สัมผัสที่คุ้นเคยนั้นทำให้ธามรู้สึกเหมือนกำแพงที่เขาพยายามสร้างขึ้นเพื่อปิดกั้นตัวเองเริ่มร้าว "จบแล้ว ริน" ธามเอ่ยน้ำเสียงแหบพร่า "ทุกอย่าง... ทุกอย่างถูกทำลายไปหมดแล้ว หลักฐานที่ฉันใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อหามันมา มันกลายเป็นแค่เถ้าถ่านในมือคนอื่น" เขาทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งเหล็กข้างทาง ปล่อยให้ความเปราะบางที่ซ่อนไว้พรั่งพรูออกมา ธามซบหน้าลงกับฝ่ามือ ความเงียบงันที่น่าอึดอัดปกคลุมไปทั่วบริเวณ มีเพียงเสียงรถยนต์ที่วิ่งผ่านไปไกลๆ เท่านั้นที่ย้ำเตือนว่าโลกยังคงหมุนต่อไปโดยไม่สนใจความสูญเสียของเขา รินรดานั่งลงข้างๆ เธอไม่พยายามจะปลอบประโลมด้วยคำพูดสวยหรู แต่เธอกลับหยิบเศษกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่เหลือเพียงมุมหนึ่งที่ถูกไฟไหม้ไม่หมดออกมาจากกระเป๋าเสื้อของเธอ "ธาม ดูนี่สิ" ธามเงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตาที่เลื่อนลอย ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นลายเซ็นที่อยู่บนเศษกระดาษแผ่นนั้น ลายเซ็นที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว... ลายเซ็นของ 'เขา' คนนั้นคนที่ธามคิดว่าตายไปแล้วตั้งแต่สิบปีก่อน "ฉันเก็บได้ตอนที่เขากำลังสั่งคนให้เผาทุกอย่าง" รินรดากระซิบ เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อย "ธาม... คนที่ทำลายหลักฐานไม่ได้ต้องการแค่ทำลายความจริง แต่มันกำลังบอกว่ามันรู้ว่าคุณอยู่ที่ไหน และกำลังเฝ้ามองคุณอยู่" หัวใจของธามเต้นระรัวราวกับกลองรบ ข้อมูลที่เขาเคยคิดว่าสมบูรณ์แบบเป็นเพียงแค่ส่วนยอดของภูเขาน้ำแข็ง ความจริงที่โหดร้ายกว่าเดิมกำลังจะปรากฏขึ้นตรงหน้า และสิ่งที่เขากลัวที่สุดไม่ใช่การสูญเสียหลักฐาน แต่เป็นการที่เขากำลังก้าวเข้าสู่กับดักที่ถูกวางไว้ตั้งแต่วันที่ครอบครัวเขาจากไป ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเป็นจังหวะก็ดังขึ้นจากในความมืดที่ปลายถนน ธามลุกขึ้นยืนสัญชาตญาณนักสู้ในตัวตื่นเต็มตา เขาคว้ามือรินรดาไว้แน่น เตรียมจะพาเธอหลบเข้าสู่มุมมืด ทว่าร่างเงาที่ปรากฏขึ้นภายใต้แสงไฟสลัวกลับหยุดนิ่ง นั่นไม่ใช่คนของชายคนนั้นที่เขาเพิ่งจากมา แต่เป็นร่างของชายชราในชุดสูทสีเข้มที่เขารู้จักดี... ชายที่เป็นที่ปรึกษาคนสนิทของพ่อเขา ผู้ที่เขาเคยเชื่อใจที่สุดในชีวิต "อย่าไปเชื่อสิ่งที่ตาเห็น ธาม" ชายชราเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าขนลุก "เพราะคนที่มีหลักฐานตัวจริง... ไม่ใช่คนพวกนั้น แต่คือคนที่ยืนอยู่ข้างหลังคุณมาตลอดสิบปีนี้ต่างหาก" ธามชะงักกึก เขาค่อยๆ หันกลับไปมองรินรดาที่ยืนอยู่ข้างกาย ความไว้วางใจที่เขามอบให้เธอมาตลอดเริ่มสั่นคลอนอย่างรุนแรง เมื่อเขาเห็นแววตาของเธอที่เปลี่ยนไป... ไม่ใช่ความอ่อนโยนที่เขาคุ้นเคย แต่มันคือความเฉยเมยที่แฝงไว้ด้วยความลับอันตราย ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านคืนวันอันโหดร้ายนี้ไปกับผมในตอนที่ 27 นะครับ นาโนบอทมาสเตอร์