ตัวประกันที่คาดไม่ถึง

กลิ่นอายความอับชื้นของห้องใต้ดินผสมผสานกับกลิ่นสนิมเหล็กจางๆ ลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ ท่ามกลางความเงียบงันที่มีเสียงลมหายใจสั่นระริกเป็นจังหวะเดียวที่พอจะบ่งบอกถึงความมีชีวิต รินรดากะพริบตาถี่เพื่อขับไล่ความมัวหมองจากหยดน้ำตาที่เอ่อคลอเบ้า มือเรียวที่ถูกพันธนาการไว้ด้านหลังด้วยเชือกเส้นหนาขยับไหวเล็กน้อย ความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาถึงหัวไหล่ แต่สิ่งที่เจ็บปวดมากกว่าคือความจริงที่เพิ่งกระจ่างชัดต่อหน้า "ไม่น่าเชื่อเลยนะครับ ว่าคุณจะใจกล้าตามมาถึงที่นี่ได้... แม่สาวนักพิสูจน์อักษรผู้แสนดี" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นจากมุมมืด ร่างสูงโปร่งก้าวออกมาให้แสงไฟสีส้มสลัวตกกระทบใบหน้าครึ่งซีก แววตาของเขาไม่ได้มีความโกรธเกลียด หากแต่ว่างเปล่าและเย็นชาจนน่ากลัว มันคือแววตาเดียวกันกับที่ธามมักจะใช้ยามจมดิ่งอยู่ในห้วงความคิดอันดำมืด "คุณ... ทำไมถึงทำแบบนี้" รินรดาเค้นเสียงถาม แม้ลำคอจะแห้งผาก ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว แต่แววตาของเธอยังคงมีความแข็งกร้าวสะท้อนความไม่ยอมแพ้ "สิ่งที่ธามตามหา... สิ่งที่คุณพยายามปกปิดมาตลอดสิบปี มันคืออะไรกันแน่" ชายผู้เป็นพี่ชายที่ควรจะตายไปแล้วหัวسเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและบาดลึก "ความจริงบางอย่าง... รินรดา ถ้ารู้แล้วมันไม่ได้ทำให้โลกใบนี้น่าอยู่ขึ้นหรอกครับ ตรงกันข้าม มันอาจจะพังทลายทุกสิ่งที่น้องชายแสนดีของผมพยายามสร้างขึ้นมาด้วยซ้ำ" ในขณะเดียวกัน ห่างออกไปหลายกิโลเมตร ณ คอนโดมิเนียมใจกลางเมือง ธามกำลังยืนนิ่งสนิทอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เปิดค้างไว้ หน้าจอแสดงภาพวิดีโอจากกล้องวงจรปิดขนาดเล็กที่รินรดาแอบซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้อ ภาพสุดท้ายที่ปรากฏคือรอยยิ้มเศร้าสร้อยของเธอ ก่อนที่สัญญาณจะถูกตัดขาดหายไปอย่างไร้ร่องรอย ลมหายใจของธามสะดุดกึก มือหนาที่กำแก้วกาแฟในมือบีบแน่นจนข้อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว เสียงกระจกแตกละเอียดพร้อมกับของเหลวสีดำที่ไหลนินลงตามง่ามมือ ไม่ได้เรียกความเจ็บปวดใดๆ ให้ชายหนุ่มได้เลยสักนิด เทียบไม่ได้เลยกับความรู้สึกราวกับหัวใจกำลังถูกฉีกกระชากออกเป็นชิ้นๆ ความกลัวที่ฝังรากลึกในจิตใจตั้งแต่เหตุการณ์สูญเสียครอบครัวในอดีตกำลังตื่นขึ้นมาอีกครั้ง มันกัดกินสติสัมปชัญญะของเขาจนแทบแหลกสลาย ภาพของรินรดาซ้อนทับกับภาพของบุคคลอันเป็นที่รักที่เขาเคยสูญเสียไปต่อหน้าต่อตาเมื่อสิบปีก่อน ความรู้สึกผิดและการโทษตัวเองพุ่งทะยานขึ้นสู่ขีดสุด "ธาม... นายต้องใจเย็นๆ" ธามพึมพำกับตัวเอง เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือ ร่างกายสูงใหญ่เซถลาไปพิงกำแพงเพื่อพยุงตัวไม่ให้ล้มลง ความมืดมนในใจแผ่ขยายเข้าครอบงำจนมองไม่เห็นทางออก โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานส่งเสียงกรีดร้องแผดเสียงขึ้นทำลายความเงียบ ธามพุ่งตัวเข้าไปคว้ามันขึ้นมารับสายทันทีโดยไม่ลังเล ปลายสายมีความเงียบงันอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนที่เสียงทุ้มอันคุ้นเคยจะเอ่ยทักทายขึ้นเบาๆ "ได้ยินเสียงพี่ไหมครับ... น้องรัก" ธามกัดฟันกรอดจนกรามขึ้นสันนูน น้ำเสียงที่หลุดออกมาจากลำคอเต็มไปด้วยความเคียดแค้นและเจ็บปวด "แกต้องการอะไร... ปล่อยเธอไปซะ คนที่แกควรจะจัดการคือฉัน ไม่ใช่รินรดา!" "ใจร้อนเสียจริงนะธาม..." ปลายสายหัวเราะเบาๆ อย่างอารมณ์ดี "เธอไม่ได้เป็นอะไรหรอกครับ... ตอนนี้ยังไม่เป็นไร แต่ถ้าแกอยากให้เธอยังคงมีลมหายใจอยู่จนถึงรุ่งสางล่ะก็... จงมาที่โกดังร้างริมท่าเรือเก่าหมายเลขเจ็ดตัวคนเดียว และจำไว้... ถ้าแกแจ้งตำรวจแม้แต่คนเดียว ศพแรกที่แกจะได้เห็นจะไม่ใช่รินรดา แต่จะเป็นความลับทั้งหมดที่แกดิ้นรนตามหามาตลอดชีวิต" สายถูกตัดตัดไปทันที ทิ้งไว้เพียงสัญญาณเสียงตู๊ดๆ ยาวนานที่สะท้อนก้องอยู่ในความเงียบงัน ธามยืนนิ่งค้างราวกับรูปปั้นหิน ความลังเลใจฉายชัดขึ้นในแววตาคู่คม สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วท่ามกลางความกดดันมหาศาล นี่คือกับดัก... เขารู้ดีแก่ใจ มันคือกับดักที่ออกแบบมาเพื่อฆ่าเขาโดยเฉพาะ แต่เขากลับไม่มีทางเลือกอื่นเลยแม้แต่น้อย เพราะชีวิตของผู้หญิงคนเดียวที่เป็นแสงสว่างในชีวิตเขา กำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติที่กระจัดกระจายกลับคืนมา มือหนาเอื้อมไปหยิบปืนพกสั้นสีดำสนิทที่ซ่อนไว้ในลิ้นชักขึ้นมาปลดเซฟอย่างคล่องแคล่ว แววตาที่เคยมีความลังเลและความเปราะบาง บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความเด็ดเดี่ยวและดุดันราวกับมัจจุราชที่พร้อมจะคร่าชีวิตทุกสิ่งที่ขวางหน้า ณ โกดังร้างริมท่าเรือหมายเลขเจ็ด ลมทะเลพัดสอบกลิ่นเค็มปะปนกับความชื้น รินรดานั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่าๆ มือที่ถูกมัดเริ่มชาจากการถูกพันธนาการเป็นเวลานาน เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังแว่วมาจากทางประตูด้านหน้า ทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความหวังปนความหวาดหวั่น ประตูเหล็กบานใหญ่ค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ แสงไฟจากภายนอกสาดส่องเข้ามาทอดเงายาวเหยียด ร่างของชายหนุ่มในชุดโค้ทสีเข้มก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่กลางห้อง แววตาคมกริบกวาดมองไปรอบตัวก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของเธอ แต่ก่อนที่ธามจะได้เอ่ยปากพูดอะไร ร่างของใครอีกคนหนึ่งก็ก้าวออกมาจากเสาปูนด้านหลัง พร้อมกับกระบอกปืนเย็นเฉียบที่จ่อตรงเข้าที่ขมับของรินรดาอย่างแม่นยำ "ยินดีต้อนรับสู่การแสดงรอบสุดท้ายครับ... น้องชาย" เสียงกระซิบเยือกเย็นดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับนิ้วมือที่ค่อยๆ เกี่ยวไกปืนอย่างเชื่องช้าในขณะที่ธามกำลังจะก้าวเท้าเข้าไปช่วยเหลือ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้กันมาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนต่อไปนะครับ / นาโนบอทมาสเตอร์