ทางเลือกแห่งชีวิต

"ถ้าคุณก้าวออกไปจากห้องนี้... เอกสารชุดนั้นจะถูกส่งถึงมือตำรวจภายในห้าวินาที" น้ำเสียงของชายวัยกลางคนผู้สวมชุดสูทสีกรมท่าเข้มราบเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดที่กรีดลงบนผิวหนัง ธามหยุดชะงักฝีเท้าที่กำลังจะก้าวผ่านกรอบประตูบานใหญ่ แสงไฟนีออนสีขาวนวลจากเพดานสะท้อนลงบนแฟ้มเอกสารบนโต๊ะทำงานไม้สักทอง เอกสารที่บรรจุหลักฐานมัดตัวขบวนการทุจริตระดับประเทศ ซึ่งเขาใช้เวลาแลกมาด้วยหยาดเหงื่อและรอยแผลเป็นในจิตใจตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ความยุติธรรมที่เขาไขว่คว้ามาตลอดชีวิต... บัดนี้กำลังวางอยู่ตรงหน้า ธามค่อยๆ หันกลับมามองชายผู้ทรงอิทธิพลเบื้องหลังโต๊ะทำงาน แววตาของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยรอยยิ้มเยียบเย็นอย่างไร้ความปรานี บนหน้าจอโทรศัพท์มือถือรุ่นล่าสุดที่วางคว่ำอยู่ข้างแฟ้มเอกสาร ปรากฏภาพวิดีโอไลฟ์สดจากห้องสี่เหลี่ยมมืดทึบแห่งหนึ่ง รินรดากำลังถูกมัดติดกับเก้าอี้ไม้ ใบหน้าหวานที่เคยสดใสเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาและรอยฟกช้ำ ริมฝีปากของเธอกำลังสั่นระริก แม้จะถูกปิดกั้นเสียงด้วยผ้าเทปสีดำ แต่ดวงตากลมโตคู่นั้นกำลังสื่อความหมายบางอย่างมายังกล้อง... แววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว แต่ในขณะเดียวกันก็ฉายแววเวทนาและห้ามปรามเขาในคราวเดียวกัน "แกต้องการอะไรกันแน่" ธามเค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างกายสูงใหญ่เกร็งแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน มือทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ "ง่ายมากครับคุณธาม..." ชายคนนั้นหัวנסในลำคออย่างอารมณ์ดี เอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง "แฟ้มเอกสารในมือคุณแลกกับลมหายใจและอิสรภาพของบรรณาธิการสาวคนสนิท คุณเป็นคนฉลาด น่าจะรู้ว่าอะไรมีค่ามากกว่ากันระหว่างนามธรรมที่กินไม่ได้... กับเนื้อหนังมังสาที่มีชีวิตจิตใจ" ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องทำงานกว้างขวางชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาหวิว ทว่าเสียงในหัวของธามกลับดังสนั่นหวั่นไหว ภาพเหตุการณ์ในอดีตซ้อนทับเข้ามาในโสตประสาท วันที่เขาเคยสูญเสียครอบครัวไปเพราะความดื้อรั้นที่จะผดุงความยุติธรรม วันที่ความถูกต้องไม่สามารถปกป้องคนที่เขารักที่สุดเอาไว้ได้ ความรู้สึกผิดบาปและความกลัวที่จะต้องสูญเสียซ้ำรอยเดิมกัดกินหัวใจของเขาจนแทบแหลกสลาย ถ้าเขาเลือกความยุติธรรม... สังคมจะได้รับความกระจ่าง คนชั่วจะถูกลากตัวมาลงโทษ แฟ้มเอกสารนี้จะพลิกหน้าประวัติศาสตร์หน้ามืดมนขององค์กรนี้ แต่รินรดา... ผู้หญิงที่เป็นดั่งแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวในชีวิตของเขา ที่คอยดึงเขาขึ้นมาจากขุมนรกแห่งความแค้น จะต้องสังเวยชีวิตให้กับความดื้อรั้นครั้งนี้อย่างนั้นหรือ? รินรดาไม่เคยร้องขอให้เขาเป็นฮีโร่ เธอก็แค่ผู้หญิงธรรมดาๆ คนหนึ่งที่อยากเห็นเขามีความสุขในโลกที่โหดร้ายใบนี้ ธามก้มมองแฟ้มเอกสารในมือ กระดาษสีขาวที่อัดแน่นไปด้วยความจริง หนักอึ้งเสียจนแขนของเขาสั่นเทา เขาหลับตาลงช้าๆ ปล่อยให้หยาดน้ำใสไหลรินผ่านร่องแก้มอย่างเงียบเชียบ ความพยายามแรมปี ความตั้งใจที่จะล้างมลทินให้ผู้บริสุทธิ์ ทุกสิ่งทุกอย่างกำลังถูกบีบให้เลือกในเสี้ยววินาทีนี้ "ผมให้เวลาคุณตัดสินใจอีกสามวินาทีครับ..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเตือนราวกับเสียงนับถอยหลังแห่งความตาย "สาม... สอง..." ธามลืมตาขึ้น แววตาที่เคยฉายแววลังเลบัดนี้เปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยวอย่างน่ากลัว เขาค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปใกล้โต๊ะทำงานทีละก้าว ทีละก้าว จังหวะก้าวเท้าหนักแน่นมั่นคงราวกับนักรบที่กำลังเดินเข้าสู่ลานประหาร "หนึ่ง..." พรึบ! ธามโยนแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงานเสียงดังสนั่น เอกสารนับร้อยแผ่นกระจายกระจัดกระจายไปทั่วพื้นผิวไม้ขัดเงา รอยยิ้มแห่งชัยชนะผุดขึ้นบนใบหน้าของชายผู้ทรงอิทธิพลทันที เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเตรียมกดคำสั่งปล่อยตัวประกัน "คุณเลือกได้ฉลาดมาก..." ชายคนนั้นหัวเราะเบาๆ "คุณเข้าใจผิดแล้ว..." ธามแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นจนอีกฝ่ายต้องชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้านั้นแข็งค้าง เมื่อเห็นธามหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูของตนเองออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท หน้าจอแสดงผลการบันทึกวิดีโอและเสียงสนทนาทั้งหมดตั้งแต่ก้าวแรกที่เขาเดินเข้ามาในห้องนี้ พร้อมกับสัญญาณไฟสีแดงกะพริบถี่ๆ ที่ส่งตรงไปยังเซิร์ฟเวอร์สำนักข่าวอิสระและหน่วยงานปราบปรามการทุจริตสากลแบบเรียลไทม์ "แกทำบ้าอะไรลงไป!" ชายคนนั้นผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความตื่นตระหนก สีหน้าถอดสี เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผาก "ความยุติธรรมไม่ได้จบลงแค่ในห้องนี้หรอกครับ..." ธามจ้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่คมกริบดั่งใบมีด น้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลังแฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ "และถ้า rinda เป็นอะไรไปแม้แต่ปลายเส้นผมเดียว... วิดีโอตัวสำรองอีกสามชุดจะถูกกระจายไปทั่วโลกโซเชียลภายในสิบวินาที พร้อมกับชื่อของคุณที่จะถูกจารึกไว้ในฐานะฆาตกร" บรรยากาศในห้องพลิกผันจากหน้ามือเป็นหลังมือ ความได้เปรียบที่เคยอยู่ในมือของฝ่ายผู้มีอิทธิพลมลายหายไปในพริบตา ธามหันหลังกลับเตรียมก้าวออกจากห้องเพื่อไปช่วยรินรดา ทว่าในวินาทีที่มือของเขากำลังจะเอื้อมถึงลูกบิดประตู เสียงกริ่งโทรศัพท์พื้นฐานบนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ ชายผู้ทรงอิทธิพลที่ยืนตัวสั่นด้วยความโกรธแค้น ค่อยๆ เอื้อมมือไปยกหูโทรศัพท์ด้วยมือที่สั่นเทา ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อได้ยินเสียงปลายสายรายงานสถานการณ์บางอย่าง "นายครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เสียงลูกน้องปลายสายละล่ำละลักด้วยความตื่นกลัว "ที่เราส่งคนไปเฝ้าตัวประกัน... ตอนนี้... ตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยแล้วครับ!" ธามชะงักกึก มือที่กำลังจะบิดลูกบิดประตูแข็งค้างกลางอากาศ ลมหายใจของเขาสะดุดกะทันหัน หัวใจหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่ม รินรดาหายไปไหน? ในเมื่อเธอนั่งถูกมัดอยู่บนเก้าอี้ในห้องปิดตายที่มีการคุ้มกันอย่างแน่นหนา ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้กันมาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนต่อไปนะครับ / นาโนบอทมาสเตอร์