การตัดสินใจของวีรบุรุษ

โลหะเย็นเฉียบของปลายกระบอกปืนที่จ่อแนบขมับของรินรดา ไม่ได้ทำให้ธามรู้สึกสะท้านเท่ากับแววตาไหวระริกของหญิงสาวที่ส่งผ่านมา ความเงียบงันภายในห้องใต้หลังคาอันอับชื้นของโกดังร้างริมแม่น้ำเจ้าพระยาเปรียบเสมือนห้องประหารชีวิต ข้าวของระเกะระระกะและฝุ่นละอองที่ลอยเคว้งคว้างในลำแสงสลัวจากช่องหน้าต่าง ยิ่งขับเน้นให้สถานการณ์ตรงหน้าบีบคั้นหัวใจจนแทบหยุดหายใจ "แกคิดผิดแล้ว ธาม" เสียงแหบพร่าของชายฉกรรจ์ผู้กุมชะตากรรมของพวกเขากล่าวขึ้น พร้อมกับกดน้ำหนักที่ปลายปืนให้แนบแน่นยิ่งขึ้น "หลักฐานชุดนั้นในแฟลชไดรฟ์... ถ้ามันหลุดไปถึงมือตำรวจ นายก็รู้ว่าเจ้านายของฉันจะไม่มีที่ยืนในสังคมอีกต่อไป แลกกับผู้หญิงคนนี้ มันคุ้มค่าเสียยิ่งกว่าคุ้ม" ธามไม่ตอบทันที ชายหนุ่มยืนนิ่งรากับรูปปั้นหิน สันกรามคมสันขบเข้าหากันจนนูนเด่น ดวงตาคู่คมที่มักจะซ่อนความเจ็บปวดและร่องรอยแห่งอดีตไว้ภายใต้ความสุขุม บัดนี้กลับฉายแวววุ่นวายสับสนอย่างที่รินรดาไม่เคยเห็นมาก่อน มือขวาของเขาล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ตตัวยาว นิ้วเรียวสัมผัสโดนวัตถุชิ้นเล็กๆ ที่บรรจุความลับทั้งหมดที่เขายอมเสี่ยงชีวิตแลกมาตลอดหลายเดือน หลักฐานชิ้นสุดท้ายที่จะกระชากหน้ากากฆาตกรที่พรากครอบครัวของเขาไปเมื่อสิบปีก่อน หากเขายื่นมันออกไป... ความแค้นที่รอคอยการชำระจะสลายกลายเป็นอากาศธาตุ และความยุติธรรมที่เขาโหยหาจะหลุดลอยไปตลอดกาล "อย่า... ธาม" เสียงของรินรดาหลุดลอดริมฝีปากที่ซีดเผือด แม้จะหวาดกลัวจนตัวสั่นเทา แต่แววตาของเธอกลับเด็ดเดี่ยว "อย่าแลก... เพื่อฉัน คนพวกนี้มันไม่รักษาสัญญาหรอก" "หุบปากนังนี่!" ปลายปืนกระชากออกจากการแนบขมับแล้วตบเข้าที่พวงแก้มของรินรดาอย่างแรง จนใบหน้าเนียนสะบัดตามแรงกระแทก เลิอดสีสดซึมออกมาที่มุมปาก ธามเห็นภาพนั้น หัวใจที่เคยด้านชากลับกระชากวูบราวกับถูกคีมเหล็กบีบ ความทรงจำในอดีตผุดวาบเข้ามาในหัว ภาพกองเพลิงที่กลืนกินบ้านและรอยยิ้มสุดท้ายของมารดาซ้อนทับกับใบหน้าของรินรดาในวินาทีนี้... เขาเคยสูญเสียทุกอย่างมาแล้วครั้งหนึ่งในชีวิต และเขาจะไม่ยอมสูญเสียแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่ไปอีกเป็นอันขาด ธามหลับตาลงชั่วพริบตาเพื่อรวบรวมเศษ "ตกลง" เสียงทุ้มต่ำหลุดออกมาจากลำคอแหบผาก "ปล่อยเธอก่อน แล้วผมจะวางมันลง" ชายฉกรรจ์หัวاวในลำคออย่างเย้ยหยัน ก่อนจะพยักเพยิดให้ลูกน้องดึงตัวรินรดากระชากถอยหลังไปสองก้าว รินรดาส่ายหน้าช้าๆ น้ำตารินไหลอาบแก้ม เสียงสะอื้นถูกกลืนหายไปในลำคอเมื่อเธอมองสบตาเขา ธามส่งยิ้มบางเบา—รอยยิ้มที่เศร้าสร้อยที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็น—ส่งให้เธอก่อนที่เขาจะค่อยๆ ล้วงแฟลชไดรฟ์โลหะสีเงินออกมาจากกระเป๋า แสงไฟสลัวสะท้อนบนผิวโลหะ มันคือตัวแทนของความจริงทั้งหมด คือน้ำหนักของความแค้น และคือโซ่ตรวนที่ผูกพันเขาไว้กับอดีต ธามก้าวเท้าออกไปข้างหน้าราวกับผู้แสวงบุญที่กำลังเดินเข้าสู่กองไฟ เขาวางแฟลชไดรฟ์ลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ตรงหน้า ค่อยๆ เลื่อนมันไปให้อีกฝ่ายอย่างเชื่องช้าและระมัดระวัง ทุกสายตาจับจ้องไปที่วัตถุชิ้นเล็กๆ นั้นด้วยความโลภ "ทีนี้... ปล่อยเธอไป" ธามกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่นัยน์ตากลับลุกโชนด้วยประกายไฟที่น่ากลัว ชายฉกรรจ์ส่งสัญญาณให้ลูกน้องผลักรินรดากระเด็นมาทางธาม ชายหนุ่มพุ่งเข้ารับร่างของหญิงสาวไว้สู่อ้อมกอดทันที แขนแข็งแกร่งโอบกอดเธอไว้แน่น ซบใบหน้าลงกับกลุ่มผมนุ่มเพื่อสูดความอบอุ่นที่เกือบจะไม่ได้สัมผัสอีกแล้ว "ไปซะ..." ธามกระซิบข้างหูเธอ พร้อมกับดันตัวเธอเบาๆ ไปทางประตูด้านหลังที่เชื่อมต่อกับบันไดหนีไฟ "วิ่งไป ไม่ต้องหันกลับมามอง" "ไม่... ธาม เราต้องไปด้วยกัน!" รินรดาคัดค้าน เสียงสั่นเครือเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก "ผมต้องสะพายบาปนี้ไว้คนเดียว ริน... ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง" เขากระซิบเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะผลักเธอออกไปและปิดประตูล็อกกลอนจากด้านในด้วยความเร็ว เสียงโวยวายและเสียงหัวเราะอย่างสะใจของกลุ่มคนร้ายดังขึ้นในห้อง ธามหันกลับมาเผชิญหน้ากับพวกมันทั้งหมดโดยไม่มีแม้แต่ร่องรอยของความหวาดกลัว รอยยิ้มเยาะปรากฏขึ้นที่มุมปากของชายหนุ่ม ขณะที่มืออีกข้างที่ซ่อนอยู่ด้านหลัง ค่อยๆ กดสวิตช์รีโมตขนาดเล็กในกระเป๋าเสื้อกั๊ก ทว่า... ก่อนที่นิ้วของเขาจะได้กดลงจนสุดเพื่อให้ทุกอย่างจบลงพร้อมกัน เสียงเคาะประตูดังปัง! จากด้านนอกก็ขัดจังหวะขึ้น พร้อมกับเสียงทุ้มทรงอำนาจที่คุ้นเคยเป็นอย่างดีดังทะลุกำแพงเข้ามา "เกมพลิกแล้วครับคุณธาม... และเกรงว่าคุณจะไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจแต่เพียงผู้เดียวเสียแล้ว" สิ้นเสียงนั้น บานประตูไม้เก่าแก่ก็ถูกพังกระเด็นด้วยแรงถีบมหาศาล ร่างสูงโปรดของบุคคลปริศนาก้าวเข้ามาพร้อมกับกลุ่มชายชุดดำติดอาวุธครบมือที่กระจายกำลังปิดล้อมทุกทางออกในพริบตา และสิ่งที่คุณชายลึกลับคนนั้นถืออยู่ในมือ... ทำเอาธามถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงจนพูดไม่ออก! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้กันมาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนต่อไปนะครับ / นาโนบอทมาสเตอร์