แผนที่เหนือความคาดหมาย

เสียงโลหะกระทบพื้นหินดังก้องกังวานในความมืดอับชื้นของห้องใต้ดิน มันไม่ใช่เสียงของการต่อสู้ที่ดุเดือด แต่เป็นเสียงแห่งความพ่ายแพ้ที่ถูกกำหนดไว้ล่วงหน้า ธามยืนกอดอกพิงเสาหินเก่าคร่ำคร่า ดวงตาคู่คมภายใต้เงาสลัวมองร่างของชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีเข้มสามคนที่กำลังดิ้นรนอยู่ในตาข่ายเหล็กกล้า ซึ่งร่วงลงมาจากเพดานอย่างแม่นยำราวกับจับวาง กลไกที่เขาใช้เวลาแรมเดือนในการออกแบบและซ่อมแซมบัดนี้ได้ทำหน้าที่ของมันอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว "แก... แกคำนวณไว้หมดแล้วสินะ" เสียงหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนดังลอดมาจากปากของหัวหน้ากลุ่มผู้บุกรุก ใบหน้าของมันเปื้อนฝุ่นและคราบเหงื่อ แววตาที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งเมื่อครู่ บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด ธามไม่ตอบทันที เขาย่างเท้าเข้าไปใกล้ชิดกรงขังชั่วคราวช้าๆ จังหวะรองเท้าหนังกระทบพื้นหินดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ สร้างความกดดันให้แก่ผู้ที่ติดอยู่ภายในยิ่งกว่าเสียงกรีดร้องใดๆ รินรดาที่ยืนถือไฟฉายอยู่ไม่ไกลส่งสายตากังวลมาให้เล็กน้อย แต่ความเด็ดขาดในแววตาของเธอก็ยังคงฉายชัด เธอคอยระแวดระวังรอบด้านไม่ให้มีใครตลบหลังได้อีก "ความโลภมักทำให้มนุษย์มองไม่เห็นกับดักที่ตัวเองเป็นคนก้าวเข้าไป" ธามเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่นุ่มนวลและเยือกเย็น "พวกคุณคิดว่าแผนการขโมยต้นฉบับและบันทึกตระกูลวรภัทรจะเป็นความลับอย่างนั้นหรือ... น่าเสียดายที่รอยร้าวบนผนังห้องสมุดห้องนั้น ผมเป็นคนจงใจทิ้งมันไว้ให้พวกคุณเจาะเข้ามาเองต่างหาก" คำพูดนั้นราวกับมีคมมีดกรีดลงไปกลางใจของศัตรู หัวหน้ากลุ่มผู้บุกรุกเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สุดท้ายแล้วสิ่งที่พวกมันคิดว่าเป็น "ช่องโหว่" ของศัตรู กลับเป็น "กับดักมรณะ" ที่ถูกขุดรอไว้โดยเหยื่อที่พวกมันดูแคลนมาตลอด "แกมันปีศาจชัดๆ..." "ผมไม่ใช่ปีศาจครับ" ธามหยุดยืนห่างจากตาข่ายเพียงก้าวเดียว นัยน์ตาสีเข้มฉายแววเจ็บปวดลึกๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความสุขุม "ผมแค่นสิทธิ์ในการทวงคืนสิ่งที่พวกคุณพยายามจะพรากมันไปจากผม... เหมือนกับที่พวกคุณเคยทำกับครอบครัวของผมเมื่อสิบปีก่อน" บรรยากาศในห้องใต้ดินเงียบงันลงทันที รินรดาก้าวเข้ามาใกล้ธามอีกนิด เธอเอื้อมมือไปแตะแขนของเขาเบาๆ เป็นการส่งผ่านความอบอุ่นและดึงสติชายหนุ่มให้หลุดพ้นจากหลุมดำทางอารมณ์ที่เขามักจะดิ่งลงไปทุกครั้งเมื่อนึกถึงอดีต ธามหันไปสบตารินรดา ความตึงเครียดในแววตาของเขาคลายลงเล็กน้อย รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากปรากฏขึ้นแทนที่ความเย็นชา "เราจัดการธุระตรงนี้เสร็จแล้วนะครับ ริน" ธามเอ่ยเสียงนุ่ม "ค่ะ... เอ่อ ครับ" รินรดาเกือบเผลอหลุดคำคุ้นเคยออกไป แต่ก็รีบแก้คำพูดทันทีเมื่อเห็นรอยยิ้มล้อเลียนเล็กๆ จากธาม ทั้งสองคนผ่านความเป็นความตายมาด้วยกันมากเกินกว่าจะมานั่งถือสาเรื่องเล็กน้อยเหล่านี้ ในขณะที่ธามกำลังจะหันไปหยิบโทรศัพท์เพื่อแจ้งเจ้าหน้าที่ตำรวจ เสียงฝีเท้าฝ่าความเงียบก็ดังขึ้นจากบันไดวนเบื้องบน มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าของตำรวจที่พวกเขาคาดการณ์ไว้ และไม่ใช่เสียงของสมุนที่เหลืออยู่ เพราะจังหวะการก้าวเดินนั้นช่างหนักแน่น สุขุม และเต็มไปด้วยอำนาจราวกับผู้มาเยือนกำลังเดินเข้ามาร่วมงานเลี้ยงต้อนรับ ธามชะงัก รินรดายกไฟฉายส่องไปยังทางขึ้นบันไดทันที เงาร่างหนึ่งทอดยาวลงมาจากขั้นบันได ร่างนั้นสูงโปร่งในชุดโค้ทกันหนาวสีเข้ม ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกบดบังด้วยหมวกปีกกว้าง แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของธามกระตุกวูบไม่ใช่ท่าทีคุกคามของผู้มาใหม่ หากแต่เป็นกลิ่นหอมจางๆ ของดอกการะเวกที่ลอยมากับสายลม—กลิ่นที่เขาไม่ได้กลิ่นมานานนับสิบปี กลิ่นของบุคคลที่ควรจะตายไปในกองเพลิงพร้อมกับพ่อแม่ของเขาเมื่ออดีต "เก่งมาก ธาม... ลูกรัก" เสียงทุ้มนุ่มที่เอ่ยออกมานั้นทำเอาธามยืนนิ่งค้าง ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้กันมาโดยตลอด แล้วพบกันใหม่ในตอนต่อไปนะครับ **นาโนบอทมาสเตอร์**