ความโกลาหลที่ควบคุมไม่ได้

เสียงกระดูกสันหลังลั่นกรอบจากการถูกกระชากด้วยแรงโทสะดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องทำงานโอ่อ่า ผนังกระจกที่เคยสะท้อนภาพความสำเร็จของตระกูลวรโชติบัดนี้ดูเหมือนจะแตกร้าวตามความรู้สึกของคนที่อยู่ภายใน ธามไม่ได้เพียงแค่คว้าคอเสื้อของบิดาผู้ทรงอิทธิพล แต่เขากำลังเขย่ารากฐานความเชื่อมั่นที่ชายชราเฝ้าทะนุถนอมมาตลอดชีวิตด้วยมือเปล่า “ไวรัสอย่างนั้นรึ?” คุณอรรถพลแค่นหัวเราะ แม้ลำคอจะถูกบีบจนขึ้นรอยแดง แต่สายตาของเขายังคงเย็นชาเหมือนดั่งใบมีดที่ไร้หัวใจ “ลูกชายที่ฉันเลี้ยงดูมากับมือ... มีปัญญาทำได้แค่กัดกินจากข้างในอย่างน่าเวทนาแบบนี้เองหรือ” ธามนิ่งเงียบ แววตาของเขาไม่ได้สั่นไหวไปกับคำถากถาง แต่มันกลับลึกล้ำราวกับห้วงเหวที่ไร้ก้นบึ้ง มือของเขาบีบแน่นขึ้นจนเห็นเส้นเลือดปูดโปน “คุณไม่ได้เลี้ยงผมมาครับ คุณแค่เขียนโปรแกรมให้ผมทำตามคำสั่ง... แต่คุณลืมไปอย่างหนึ่ง ในระบบที่ซับซ้อนที่สุด ข้อผิดพลาดที่อันตรายที่สุด มักเกิดจากคนที่คุณมองข้ามไปเสมอ” รินรดาที่ยืนอยู่มุมห้อง สองมือกำแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ เธอสัมผัสได้ถึงความกดอากาศที่ต่ำลงจนน่าอึดอัด บรรยากาศรอบตัวธามเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ราวกับเขากำลังถูกความมืดมิดครอบงำจนกู่ไม่กลับ เธอรู้ดีว่าหากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ ธามจะกลายเป็นสิ่งที่เขาเกลียดชังที่สุด “ธาม! หยุดเถอะ!” รินรดาร้องตะโกน เสียงของเธอสั่นเครือแต่แฝงไปด้วยอำนาจแห่งความหวัง “นั่นคือพ่อของคุณนะ! การทำลายเขาไม่ได้ทำให้คุณเป็นอิสระ แต่มันจะล่ามโซ่คุณไว้กับอดีตตลอดไป!” ธามชะงักไปครู่หนึ่ง หางตาของเขาสั่นไหวเมื่อเห็นเงาสะท้อนของรินรดาในกระจกเงาด้านหลังคุณอรรถพล แต่ก่อนที่เขาจะผ่อนแรงลง ความโกลาหลเบื้องล่างก็ปะทุขึ้น—เสียงกระจกแตกละเอียดและเสียงตะโกนของเหล่าบอดี้การ์ดที่พังประตูเข้ามา ดังสนั่นหวั่นไหวราวกับสัญญาณเตือนภัยของหายนะที่กำลังมาเยือน “จัดการมัน!” คุณอรรถพลตะคอก สั่งการด้วยน้ำเสียงที่ไร้ความปรานี การปะทะเริ่มต้นขึ้นอย่างรุนแรง ธามผลักร่างชายชราออกไปก่อนจะหมุนตัวรับหมัดของชายชุดดำที่พุ่งเข้ามาด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่า ความแค้นที่สั่งสมมานานนับปีระเบิดออกมาเป็นท่วงท่าที่ดุดันและไร้ความลังเล ทุกหมัดที่ชกออกไปไม่ใช่การต่อสู้เพื่อเอาชนะ แต่เป็นการระบายความอัดอั้นที่กัดกินหัวใจเขามาตลอดชีวิต “อย่าให้มันไปถึงห้องเซิร์ฟเวอร์!” เสียงหนึ่งตะโกนก้อง รินรดาพยายามฝ่ากลุ่มคนเพื่อเข้าไปหาธาม แต่ความโกลาหลทำให้ออฟฟิศที่เคยเงียบสงบกลายเป็นสนามรบ ข้าวของพังเสียหาย เศษกระดาษเอกสารลับปลิวว่อนไปทั่วห้องเหมือนหิมะสีขาวที่เปื้อนคราบเลือด ธามหันมามองเธอ แววตาที่ดุดันคู่นั้นวูบไหวลงเพียงเสี้ยววินาทีเมื่อเห็นเธอกำลังตกอยู่ในอันตราย “ริน! ออกไปจากที่นี่!” เขาตะโกนสวนเสียงปืนที่ดังขึ้นจากมุมมืด เขากระโดดข้ามโต๊ะทำงานไม้โอ๊ค ใช้ทักษะที่เคยฝึกฝนมาอย่างหนักหน่วงจัดการกับคนที่ขวางหน้า แต่ในจังหวะที่เขากำลังพลาดท่าให้กับบอดี้การ์ดร่างยักษ์ ชายชราผู้เป็นบิดากลับหยิบปืนพกกระบอกเล็กออกจากลิ้นชักโต๊ะ ลำกล้องปืนจ่อตรงไปที่แผ่นหลังของธาม “แกมันก็แค่บั๊กที่ต้องกำจัดทิ้ง” คุณอรรถพลพึมพำ น้ำเสียงเรียบเฉยเหมือนกำลังสั่งปิดเครื่องคอมพิวเตอร์เครื่องหนึ่ง รินรดาเห็นเหตุการณ์นั้นในวินาทีที่ทุกอย่างเหมือนหยุดนิ่ง เธอไม่คิดชีวิต พุ่งตัวเข้าขวางระหว่างกระบอกปืนกับธามในทันที เสียงลั่นไกดังขึ้นก้องไปทั่วห้อง! ธามหันกลับมาด้วยความตื่นตระหนก สายตาของเขาเบิกกว้างเมื่อเห็นร่างบางทรุดลงไปกับพื้นพร้อมกับกลิ่นควันปืนที่ลอยคละคลุ้ง ทุกอย่างเงียบสนิทลงในฉับพลัน เหลือเพียงเสียงลมหายใจที่ขาดห้วงของธามที่ดังแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวเหมือนกลองรบ ธามทรุดตัวลงคุกเข่าข้างกายเธอ มือที่เคยถืออาวุธสั่นเทาขณะพยายามประคองรินรดาขึ้นมา เลือดสีแดงฉานค่อยๆ ซึมผ่านเสื้อผ้าของเธอออกมา ความโกรธแค้นที่เคยมีกลับกลายเป็นความว่างเปล่าที่หนาวเหน็บเข้าถึงกระดูก เขาเงยหน้าขึ้นมองพ่อของตนด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... ไม่ใช่สายตาของลูกชายที่โหยหาความรัก แต่เป็นสายตาของปีศาจที่พร้อมจะเผาทำลายทุกอย่างให้มอดไหม้ไปพร้อมกับเขา “คุณเพิ่งทำลายสิ่งที่เหลืออยู่เพียงอย่างเดียวของผมไปแล้ว...” ธามกระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าแต่เย็นยะเยือกจนน่าขนลุก เขาสัมผัสได้ถึงอุปกรณ์สื่อสารที่สั่นเตือนในกระเป๋าเสื้อ มันคือสัญญาณที่เขาส่งไปถึงไวรัสที่เขาวางระบบไว้ในเครือข่ายของตระกูลวรโชติทั้งหมด บัดนี้มันพร้อมที่จะทำงานแล้ว แต่ทว่า... สิ่งที่ปรากฏบนหน้าจอแท็บเล็ตที่วางอยู่ข้างๆ ทำให้เขานิ่งค้างไปอีกครั้ง เพราะไฟล์ข้อมูลที่เขากำลังจะลบ กลับแสดงสถานะ 'ไฟล์ที่ถูกบันทึกไว้อีกชุด' พร้อมกับข้อความที่ส่งมาจากไอดีที่ไม่รู้จัก... *'ขอบใจนะธาม ที่ช่วยเปิดทางให้ฉันเข้าถึงโครงข่ายนี้ได้ง่ายขึ้น'* เงาที่ยืนอยู่หลังประตูห้องทำงาน ค่อยๆ ก้าวออกมาท่ามกลางแสงสลัว คนผู้นั้นไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก 'พี่ชาย' ที่ทุกคนเชื่อว่าเสียชีวิตไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดที่เข้มข้นที่สุดของนิยายเรื่องนี้นะครับ