ก้าวสุดท้ายก่อนจุดวิกฤต

“ถ้าคุณก้าวออกไปจากประตูบานนั้น ธาม... ทุกอย่างที่ผมเพียรสร้างมาตลอดสิบปีจะพังทลายลงในพริบตา และนั่นหมายถึงชีวิตของคุณด้วย” น้ำเสียงทุ้มต่ำของชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้มดังก้องอยู่ในห้องทำงานที่เงียบสงัด ธามยืนนิ่งอยู่หน้าบานประตูไม้โอ๊คหนาหนัก มือของเขาวางอยู่บนลูกบิดเย็นเยียบ หัวใจในอกเต้นเป็นจังหวะหนักหน่วงราวกับกลองรบที่กำลังจะพังทลายลงในวินาทีก่อนเผชิญหน้า ธามไม่ได้หันกลับไปมองเจ้าของเสียง เขารู้ดีว่านั่นคือ ‘นที’ ชายผู้เป็นทั้งอาจารย์และศัตรูที่น่าเกรงขามที่สุดในชีวิต “สิบปีที่ผ่านมา มันคือการสร้างหรือการทำลายกันแน่ครับ คุณนที?” ธามเอ่ยถาม เสียงของเขาเรียบนิ่ง ทว่าแฝงไว้ด้วยรอยร้าวที่ซ่อนอยู่ลึกสุดใจ “หรือที่จริงแล้ว สิ่งที่คุณเฝ้าประคองไว้ คือซากปรักหักพังที่ปกปิดด้วยคราบเลือดของครอบครัวผม” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงาน บรรยากาศอัดแน่นไปด้วยแรงกดดันจนแทบจะหายใจไม่ออก ธามสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นอายของกระดาษเก่าและกลิ่นกาแฟจางๆ ในห้องนี้คือสิ่งสุดท้ายที่เขาจะจดจำ ก่อนที่เขาจะตัดสินใจก้าวเข้าสู่สนามรบที่ไม่มีวันหวนกลับ เขารู้ดีว่ารินรดาเฝ้ารอเขาอยู่ที่นั่น... ณ จุดนัดพบที่เดิมพันด้วยความจริงทั้งหมด ในขณะที่ธามกำลังก้าวออกจากอาคารสำนักงาน ร่างบางของรินรดาก็ยืนรออยู่ใต้เงาไม้ใหญ่ ดวงตาคู่สวยของเธอหม่นแสงลงเล็กน้อยเมื่อเห็นเขาเดินออกมาเพียงลำพัง เธอไม่ถาม ไม่คาดคั้น เพียงแต่ยื่นมือมาคว้าแขนเขาไว้ สัมผัสที่ปลายนิ้วของเธอส่งผ่านความอบอุ่นมาให้เขาอย่างน่าประหลาด “ธาม... หากเราย้อนเวลากลับไปได้ คุณยังจะเลือกเส้นทางนี้ไหม” รินรดาถามเบาๆ แต่นัยน์ตาสั่นไหว ธามชะงักฝีเท้า เขาหันกลับไปมองหญิงสาวที่เปรียบเสมือนแสงสว่างเดียวในชีวิตที่มืดมิดของเขา แววตาของธามอ่อนลงชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาแข็งกร้าวตามปณิธาน “ถ้าโลกนี้ไม่มีที่ว่างให้คนบริสุทธิ์ได้หายใจ ผมก็ยินดีที่จะเป็นเงามืดเพื่อแผ้วถางทางให้คนอื่นครับ ริน... ไม่ใช่แค่เพื่อผม แต่เพื่อทุกชีวิตที่สูญเสียไปเพราะความโลภของคนพวกนั้น” “แต่ฉันไม่อยากเสียคุณไป” เสียงของเธอสั่นเครือ “คุณไม่ได้เสียผมไปหรอกครับ เพราะไม่ว่าผลจะออกมาเป็นอย่างไร ใจของผมมันอยู่ที่นี่... กับคุณตั้งนานแล้ว” เขาตัดบทด้วยการเดินนำหน้าไปอย่างรวดเร็ว แม้ในใจจะเจ็บปวดราวกับถูกมีดกรีด แต่เขารู้ดีว่านี่ไม่ใช่เวลาของการร่ำลา แต่เป็นเวลาของการชำระแค้น ทั้งสองเดินทางมาถึงโกดังร้างริมน้ำในเขตชานเมือง ทันทีที่ประตูกลไกถูกเปิดออกด้วยเสียงครืดคราดที่ชวนขนลุก แสงไฟสปอร์ตไลท์ดวงใหญ่ก็สาดส่องลงมาที่กลางห้อง เผยให้เห็นโต๊ะตัวยาวที่มีเอกสารกองโตวางอยู่ และชายลึกลับอีกสองคนที่ยืนคุมเชิงอยู่ด้านหลังธาม ธามเดินก้าวเท้าอย่างมั่นคงเข้าไปกลางวงล้อม เขาไม่ได้ถืออาวุธ แต่ในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตนั้นมีสิ่งที่สามารถทำลายล้างชื่อเสียงของตระกูลผู้ทรงอิทธิพลได้ทั้งตระกูลอยู่ในแฟลชไดรฟ์เพียงอันเดียว “มาจนได้นะ ธาม” ชายในเงามืดเอ่ยขึ้น เขาเดินก้าวออกมาจากเงามืด เผยให้เห็นใบหน้าที่ดูคุ้นตาอย่างประหลาด ใบหน้าที่ธามไม่เคยคาดคิดว่าจะมีโอกาสได้เห็นอีกครั้ง หัวใจของธามกระตุกวูบ ความเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลังเมื่อเห็นบุคคลที่สามที่เพิ่งก้าวเข้ามาจากประตูหลัง เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและจังหวะการเดินที่คุ้นเคยทำให้ธามถึงกับหยุดหายใจ ชายผู้นั้นยกยิ้มมุมปาก พลางเอ่ยคำที่ทำให้โลกทั้งใบของธามพังทลายลงในเสี้ยววินาที “ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะลูกชาย... พ่อรอเวลาที่จะได้พบเจ้าอยู่นานเหลือเกิน” ท่ามกลางความตื่นตะลึง รินรดาที่ยืนอยู่ด้านหลังธามพลันชักอาวุธออกมาจ่อที่ขมับของเขาอย่างแนบเนียน ธามเบิกตากว้าง ความไว้วางใจที่เขามีให้เธอมาตลอดชีวิตพังครืนลงต่อหน้าต่อตาโดยสมบูรณ์ ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามการเดินทางที่แสนบีบคั้นของตัวละครเหล่านี้ไปพร้อมกับผมนะครับ นาโนบอทมาสเตอร์