ร่องรอยในลิ้นชักลับ

“อย่าเปิดมัน... ถ้าคุณยังไม่พร้อมจะเห็นความจริงที่แหลกสลายกว่าเดิม” เสียงของรินรดาดังก้องอยู่ในห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกระดาษเก่าและฝุ่นผงที่ลอยละล่อง เธอไม่ได้มองหน้าธาม แต่จ้องเขม็งไปที่ตู้ไม้โอ๊คแกะสลักลวดลายเถาวัลย์ประหลาดที่ตั้งตระหง่านอยู่มุมห้อง—พินัยกรรมที่ทิ้งไว้ให้ธามไม่ใช่แค่กระดาษแผ่นเดียว แต่มันคือคำสาปที่ฝังรากลึกอยู่ในโครงสร้างของบ้านหลังนี้ ธามไม่ตอบ มือของเขาสั่นระริกขณะวางนิ้วลงบนร่องไม้ที่ดูเหมือนจะไม่มีจุดเชื่อมต่อ เขาจำสัมผัสนี้ได้... มันไม่ใช่ไม้ธรรมดา แต่มันคือกลไกที่พ่อของเขาสร้างขึ้นเพื่อซ่อนสิ่งที่โลกไม่ควรรับรู้ “คุณคิดว่าคนอย่างคุณพ่อจะทิ้งอะไรไว้ให้ลูกชายที่เขาทอดทิ้งมาตลอดชีวิตนอกจากความแค้นเหรอ?” รินรดาถามซ้ำ น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนจากความร่าเริงเป็นความเยียบเย็นแบบบรรณาธิการที่เคยกดดันนักเขียนให้เผยไส้ในออกมา ธามแค่นหัวเราะในลำคอ “เขาไม่ได้ทอดทิ้งผม ริน... เขาแค่เปลี่ยนความรักให้กลายเป็นกรงขัง” นิ้วหัวแม่มือกดลงที่รอยบุ๋มเล็กๆ ตรงกลางดอกไม้แกะสลัก เสียงกลไกเฟืองเหล็กเสียดสีกันดังสนั่นลั่นห้องราวกับเสียงกระดูกลั่น กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าพุ่งปะทะจมูก ลิ้นชักลับเผยตัวออกช้าๆ ราวกับบาดแผลที่ถูกกรีดเปิด ในนั้นไม่มีทองคำ ไม่มีโฉนดที่ดิน มีเพียงสมุดบันทึกปกหนังสีเลือดหมูเล่มเดียวที่ดูสมบูรณ์ผิดปกติเมื่อเทียบกับกาลเวลาที่ผ่านไปกว่ายี่สิบปี ธามหยิบมันขึ้นมา น้ำหนักของสมุดบันทึกนั้นเบาหวิว แต่หัวใจของเขาเต้นหนักหน่วงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก หน้ากระดาษแต่ละแผ่นเต็มไปด้วยลายมือยึกยือที่คุ้นตา แต่สิ่งที่ทำให้ธามต้องหยุดหายใจคือรายชื่อที่ถูกเขียนด้วยหมึกสีดำสนิทบนหน้าแรกสุด *‘ผู้รอดชีวิตแห่งตระกูลวีรการ... วันที่ความแค้นถูกกำหนด’* รายชื่อแรกที่ปรากฏไม่ใช่ชื่อของพ่อเขา แต่มันคือชื่อของ ‘ธาม’ ตามด้วยตัวเลขวันที่ที่เขาเกิด และรายชื่อถัดมา... เป็นชื่อที่ธามแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง—ชื่อของแม่ที่เขาเข้าใจมาตลอดว่าเสียชีวิตในอุบัติเหตุเมื่อสิบปีก่อน แต่ในบันทึกเล่มนี้ ชื่อของเธอกลับถูกขีดฆ่าด้วยหมึกสีแดงสด พร้อมข้อความกำกับว่า *‘ยังไม่ถึงเวลาตาย’* “ธาม... คุณหน้าซีดไปนะ” รินรดาขยับเข้ามาใกล้ มือบางวางลงบนไหล่ของเขา สัมผัสของเธอเย็นเยียบจนธามรู้สึกตัวสั่น “คุณเห็นชื่อนั่นแล้วใช่ไหม?” “คุณรู้อยู่แล้ว...” ธามหันกลับไปจ้องหน้าเธอ ดวงตาของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธและสับสน “คุณเป็นบรรณาธิการของผมมาสามปี คุณเข้ามาในชีวิตผมในวันที่พ่อตายพอดี... ริน คุณเป็นใครกันแน่?” รินรดาไม่ได้ถอยหนี เธอกลับฉีกยิ้มบางๆ ที่ดูเศร้าสร้อยและเปี่ยมด้วยเลศนัย เธอเอื้อมมือไปหยิบสมุดบันทึกจากมือเขา แล้วพลิกไปที่หน้ากลางๆ ซึ่งมีรูปถ่ายใบเล็กๆ ของธามในวัยเด็กแนบไว้ รูปนั้นเปื้อนคราบน้ำตาที่แห้งกรัง “ฉันไม่ใช่แค่บรรณาธิการของคุณ ธาม” เธอเว้นจังหวะ สายตาของเธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขาเหมือนจะค้นหาความทรงจำบางอย่าง “ฉันคือคนเดียวที่ได้รับมอบหมายให้ ‘ดูแล’ คุณ จนกว่าจะถึงวันที่บันทึกเล่มนี้ถูกเปิดออก... และตอนนี้ ความจริงก็ถึงเวลางอกงามแล้ว” รินรดากางสมุดออกอีกหน้าหนึ่ง ปรากฏภาพสเก็ตช์แผนที่ของบ้านหลังนี้ แต่ที่น่าขนลุกคือตำแหน่งที่ถูกวงกลมสีแดงไว้ ไม่ใช่ในตู้ แต่เป็น ‘ใต้เท้า’ ของพวกเขาตอนนี้เอง เสียงพื้นไม้ใต้พรมหนาเริ่มสั่นสะเทือนเบาๆ คล้ายกับมีอะไรบางอย่างกำลังเคลื่อนไหวอยู่ใต้พื้นดิน ธามก้มลงมองพรมลายวินเทจที่เขาเหยียบมาตลอดทั้งวันโดยไม่เคยสังเกตความผิดปกติมาก่อน บัดนี้ ขอบพรมเริ่มเผยอขึ้นเผยให้เห็นรอยต่อของประตูเหล็กฝังดินที่มีรอยขูดขีดนับร้อยรอย ราวกับมีใครบางคนหรือ ‘อะไรบางอย่าง’ พยายามตะเกียกตะกายออกมาจากที่นั่น “นั่นไม่ใช่พินัยกรรมที่พ่อคุณทิ้งไว้ให้หรอกนะ” รินรดากระซิบข้างหูธาม เสียงของเธอสั่นเครือแต่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่ไม่อาจปิดบัง “มันคือ ‘กรงขัง’ ที่พ่อคุณใช้ขังคนๆ หนึ่งเอาไว้... คนที่เขาเรียกว่า ‘ตัวตนที่แท้จริงของครอบครัวคุณ’” ทันใดนั้น เสียงทุบจากใต้พื้นดินก็ดังขึ้น—*ปัง! ปัง! ปัง!*—จังหวะการทุบนั้นไม่ใช่การขอความช่วยเหลือ แต่มันเป็นจังหวะที่แม่นยำและดุดันเหมือนกำลังต้อนให้ธามจนมุม ธามถอยหลังกรูดไปชนโต๊ะทำงาน เสียงทุบหยุดลงกะทันหัน ความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัวเข้าปกคลุมห้องทั้งห้อง ก่อนที่เสียงแหบพร่าคล้ายเสียงของคนที่ไม่เคยพูดมานับสิบปีจะดังลอดขึ้นมาจากรอยแยกของประตูเหล็กใต้พื้น “ธาม... ลูกของแม่... เจ้าของพินัยกรรมคนใหม่... ถึงเวลาชดใช้หนี้เลือดแล้ว” ขอบเขตของความเป็นจริงเริ่มบิดเบี้ยว เมื่อมือข้างหนึ่งที่มีผิวหนังเหี่ยวย่นและเล็บที่ยาวผิดปกติโผล่พ้นรอยแยกขึ้นมาคว้าข้อเท้าของธามไว้แน่น! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับรอยจารึกที่ซ่อนเร้นนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ - นาโนบอทมาสเตอร์