การพบกันที่ไม่ได้ตั้งใจ

"ปล่อยฉัน!" ธามตะโกนก้องในความเงียบงันของห้องใต้ดิน ร่างของเขาสั่นสะท้าน มือที่กำไม้เท้าแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ความเย็นเยียบจากอุ้งมือที่เหี่ยวย่นราวกับซากศพยังคงหลงเหลืออยู่บนข้อเท้าของเขา เขาหอบหายใจถี่แรง กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าและกลิ่นสาบดินโชยเข้าจมูกจนอยากจะอาเจียน ทว่าเมื่อเขาลืมตาขึ้น ภาพตรงหน้ากลับมีเพียงกองเอกสารที่กระจัดกระจายและแสงไฟสลัวจากหลอดนีออนที่กะพริบถี่เป็นจังหวะเหมือนหัวใจที่กำลังจะวาย ไม่มีมือ... ไม่มีรอยแยกของมิติ เขาพยายามยันกายลุกขึ้น ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาจากข้อเท้าข้างซ้าย เขาขยับกางเกงขึ้นดู รอยนิ้วมือห้านิ้วสีม่วงคล้ำปรากฏเด่นชัดบนผิวหนังราวกับตราประทับแห่งความตาย หัวใจของเขาเต้นรัวเหมือนกลองรบ ธามหลับตาแน่น พยายามข่มความกลัวที่กำลังกัดกินสติสัมปชัญญะ—*มันไม่ใช่เรื่องจริง มันเป็นแค่ภาพหลอนจากความเครียด*—เขาพร่ำบอกตัวเองเช่นนั้นซ้ำๆ ทว่าสัมผัสที่เย็นจัดจนเข้าถึงกระดูกนั้น... มันไม่มีทางเป็นแค่จินตนาการ *** หอสมุดกลางเมืองในยามบ่ายแก่ๆ ไม่ใช่ที่ที่ธามอยากจะมานัก แต่สมุดบันทึกปกหนังวัวที่เขาพบในห้องทำงานเก่าของพ่อคือเหตุผลเดียวที่ทำให้เขาต้องพาตัวเองมายังมุมที่ลึกที่สุดของชั้นวางหนังสือประวัติศาสตร์โบราณ บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเสียงกระดาษพลิกไหวจากโต๊ะถัดไป "คุณกำลังมองหาอะไรที่มันไม่มีอยู่ในสารบบของห้องสมุดนี้ใช่ไหม?" เสียงทุ้มนุ่มทว่ามีความเด็ดขาดแทรกขึ้นมา ธามสะดุ้งเล็กน้อย เขาเงยหน้าขึ้นพบกับหญิงสาวในชุดเดรสสีน้ำเงินเข้ม ดวงตาของเธอฉายแววหยอกล้อแต่คิ้วกลับขมวดมุ่นยามจ้องมองบันทึกในมือเขา "รินรดา..." ธามครางชื่อนั้นออกมาเบาๆ เขาจำเธอได้ เธอคือบรรณาธิการนิตยสารประวัติศาสตร์ที่เขาเคยปฏิเสธงานเขียนชิ้นหนึ่งไปเมื่อปีก่อน "คุณมาทำอะไรที่นี่" รินรดาไม่ตอบ แต่เธอทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามโดยไม่รอการเชื้อเชิญ เธอโน้มตัวเข้ามาใกล้จนธามได้กลิ่นจางๆ ของชาเอิร์ลเกรย์จากตัวเธอ "ฉันมาตามหา 'ร่องรอย' ค่ะ รอยจารึกที่คนทั้งโลกพยายามจะลบมันทิ้ง แต่คุณ... ธาม คุณกำลังถือมันไว้ในมือ" ธามชะงัก สายตาเขาสั่นไหว เขาปิดสมุดลงอย่างรวดเร็ว "คุณพูดเรื่องอะไร ผมแค่มาหาข้อมูลทำโปรเจกต์ส่วนตัว" "โปรเจกต์ที่ทำให้คุณมีรอยช้ำรูปฝ่ามือที่ข้อเท้านั่นเหรอ?" รินรดาชี้ไปยังข้อเท้าของเขา เธอไม่ได้พูดด้วยน้ำเสียงตกใจ แต่เป็นน้ำเสียงของคนที่รู้ดีว่า 'สิ่งนั้น' คืออะไร "ฉันเห็นตอนคุณเดินเข้ามา การกะเผลกของคุณ... มันไม่ได้เกิดจากการตกบันได ธาม คุณไปแตะต้องอะไรที่มันไม่ควรแตะมาใช่ไหม?" ธามรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวถูกสูบออกไปจนหมด เขามองผู้หญิงตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและความหวาดระแวง "คุณเป็นใครกันแน่?" "ฉันเป็นบรรณาธิการที่อยากรักษาความจริงมากกว่ายอดขาย" รินรดากระซิบพลางเลื่อนมือมาวางบนสมุดบันทึกของเขา "ส่งมันมาเถอะ ธาม ถ้าคุณพยายามถอดรหัสนี้เอง คุณจะไม่ได้แค่รอยช้ำ แต่คุณอาจจะไม่มีชีวิตรอดกลับออกไปจากที่นี่" นิ้วเรียวสวยของรินรดาค่อยๆ เปิดหน้ากระดาษที่เต็มไปด้วยสัญลักษณ์แปลกประหลาดคล้ายอักษรรูนผสมกับลายเส้นที่ดูเหมือนอวัยวะภายในของมนุษย์ เธอใช้นิ้วลากผ่านเส้นสายเหล่านั้นแผ่วเบา และทันใดนั้น... อุณหภูมิในห้องสมุดก็ลดฮวบลงจนลมหายใจของทั้งคู่กลายเป็นไอ "สัญลักษณ์นี้..." รินรดาพึมพำ ดวงตาของเธอเปลี่ยนเป็นสีเทาขุ่นมัวชั่วขณะ "มันไม่ใช่ภาษาเขียน แต่มันคือคำสาปที่ถูกบันทึกไว้ในรูปของประโยค" "คุณอ่านมันออก?" ธามถามด้วยความทึ่ง "ฉันไม่ได้อ่านมันด้วยตา" รินรดาเงยหน้าขึ้น แววตาของเธอเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ราวกับมีคนอื่นกำลังมองผ่านรูม่านตาของเธอมายังธาม "แต่สิ่งที่ถูกจารึกไว้บอกว่า... ผู้ที่ครอบครองบันทึกนี้ คือ 'กุญแจ' ที่จะเปิดประตูให้สิ่งที่ถูกขังไว้ในรอยแยกกลับมาทวงคืนทุกอย่าง" ธามรู้สึกถึงความเย็นที่แผ่ซ่านขึ้นมาจากพื้นห้อง เขาเหลือบมองใต้โต๊ะ และสิ่งที่เขาเห็นทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น ใต้โต๊ะไม้หนา พื้นปาร์เกต์กำลังปริแยกออกเป็นรอยร้าวที่ยาวและลึก ผิวหนังสีเทาหม่นที่มีกลิ่นเน่าเหม็นโผล่พ้นรอยแยกนั้นขึ้นมาอีกครั้ง แต่มันไม่ได้มีแค่ข้างเดียว ครั้งนี้มันมีถึงสาม... สี่... และค่อยๆ ทวีจำนวนขึ้นราวกับกองทัพที่กำลังตะเกียกตะกายขึ้นมาจากขุมนรก "รินรดา ถอยออกมา!" ธามตะโกนพลางคว้าแขนเธอ แต่เมื่อเขาสัมผัสตัวเธอ ร่างกายของเธอกลับเย็นเฉียบเหมือนก้อนน้ำแข็ง รินรดายิ้มออกมา—เป็นรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวและเยือกเย็นจนคนมองรู้สึกถึงความสยดสยองที่แล่นพล่านไปทั่วสันหลัง เธอไม่ได้ดึงมือออก แต่กลับบีบมือเขาแน่นจนกระดูกลั่น "สายเกินไปแล้ว ธาม..." เธอกระซิบด้วยเสียงที่ซ้อนทับกันหลายเสียง "กุญแจถูกไขแล้ว และเจ้าของบันทึกเล่มนี้... ไม่ใช่พ่อของคุณ" เธอก้มลงมองรอยแยกที่กำลังขยายกว้าง ก่อนจะหันมามองธามด้วยดวงตาที่ไร้แววตาขาว "คุณคือร่างที่ถูกเลือกให้เป็นภาชนะตั้งแต่วันที่คุณเกิด... และตอนนี้ ประตูบานสุดท้ายกำลังจะเปิดออก" ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องนับพันดังระงมออกมาจากรอยแยกใต้ฝ่าเท้า รินรดาปล่อยมือธามแล้วลุกขึ้นยืนช้าๆ ขณะที่มือผอมแห้งนับสิบข้างโผล่พ้นรอยแยกขึ้นมาพร้อมกัน เพื่อคว้าข้อเท้าของธามและรินรดาไว้พร้อมกัน! แต่สิ่งที่เลวร้ายกว่านั้นคือ... ใบหน้าของรินรดาเริ่มปริแตกออกเป็นรอยร้าว เหมือนหน้ากากดินเผาที่กำลังพังทลาย เผยให้เห็นดวงตาคู่ที่สองที่โผล่พ้นเนื้อหนังออกมาจ้องมองเขากลับมาอย่างหิวกระหาย! ความลับที่ถูกจารึกไว้ในรอยแยก... บัดนี้มันได้ลืมตาตื่นขึ้นต่อหน้าเขาแล้ว ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับความมืดมิดครั้งนี้ครับ - นาโนบอทมาสเตอร์