ความทรงจำที่หายไป

“คุณไม่ได้เป็นเจ้าของมันหรอกธาม... คุณเป็นแค่ ‘ผู้ดูแล’ ที่ถูกสาปให้จดจำสิ่งที่คนตายอยากลืม” เสียงของหญิงวัยกลางคนคนนั้นยังก้องสะท้อนอยู่ในโสตประสาท แต่มันกลับเลือนรางเหมือนภาพในกระจกที่ถูกฝ้าไอน้ำบดบัง ธามกะพริบตาถี่ๆ ความรู้สึกแรกที่พุ่งเข้าจู่โจมไม่ใช่ความเจ็บปวด แต่เป็น ‘ความว่างเปล่า’ ที่หนักอึ้งราวกับเขากำลังจมดิ่งลงสู่ก้นบึ้งของมหาสมุทรที่ไร้แสงสว่าง เขายันกายลุกขึ้นจากพื้นไม้ที่เย็นเฉียบ สัมผัสหยาบกร้านของเนื้อไม้เตือนให้รู้ว่าเขายังคงมีตัวตนอยู่ในโลกความเป็นจริง แต่ในหัวของเขากลับมีช่องว่างขนาดมหึมา—เหตุการณ์ในช่วงสามปีที่ผ่านมาถูกลบหายไปดั่งควันไฟที่ถูกลมพัดพา “ธาม? นี่คุณ... คุณทำอะไรน่ะ!” เสียงหวานที่คุ้นเคยแต่น้ำเสียงกลับเต็มไปด้วยความตระหนกดังขึ้น รินรดายืนอยู่ตรงกรอบประตู มือของเธอสั่นระริกขณะถือซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูเก่าแก่จนมุมกระดาษเปื่อยยุ่ย เธอมองเขาด้วยสายตาที่ธามอ่านไม่ออก มันไม่ใช่แค่ความห่วงใย แต่มันคือความกลัว... กลัวสิ่งที่เขากลายเป็น ธามมองไปที่โต๊ะไม้ตัวกลางห้อง บนนั้นมีจดหมายฉบับหนึ่งวางอยู่ กระดาษแผ่นนั้นมีรอยหมึกสีดำสนิทเขียนด้วยลายมือที่เขาจำได้ดี—มันคือลายมือของเขาเอง แต่ข้อความในนั้นกลับเป็นสิ่งที่เขารู้สึกแปลกแยกราวกับมันถูกเขียนโดยคนแปลกหน้า *‘ถึงธาม... ในวันที่เจ้าตื่นขึ้นมาจากการหลับใหลที่ไร้จุดหมาย จงรู้ไว้ว่าพินัยกรรมนี้ไม่ได้ให้ทรัพย์สิน แต่มันมอบ ‘ภาระ’ ที่จะทำให้เจ้าไม่มีวันตายอย่างสงบสุขได้อีกต่อไป ทรัพย์สินทั้งหมดในฐานะผู้สืบทอดแห่งตระกูลวรโชติ ถูกโอนย้ายไปสู่คนที่จะเป็นคนปิดผนึกรอยจารึกนี้คนสุดท้าย... ซึ่งก็คือคนข้างๆ เจ้าตอนนี้’* ธามขยับริมฝีปากที่แห้งผาก “ริน... นี่มันเรื่องอะไรกัน” รินรดาก้าวเข้ามาใกล้ เธอไม่ได้ตอบคำถาม แต่สายตาของเธอจับจ้องไปที่เอกสารในมือธามด้วยความรังเกียจ “พินัยกรรมนั่น... คุณไปขุดมันมาจากไหน คุณบอกว่าคุณทำลายมันไปตั้งแต่วันที่งานศพของพ่อคุณจบลงแล้วนี่!” ธามพยายามเค้นความทรงจำ แต่กลับพบเพียงกำแพงหนาที่ปิดกั้นภาพความทรงจำเกี่ยวกับพ่อและตระกูลวรโชติเอาไว้ “ผมจำไม่ได้... ริน ผมจำอะไรไม่ได้เลย แม้แต่เรื่องของคุณ... เรื่องที่ว่าเราสองคน... เป็นอะไรกันแน่” รินรดาชะงัก เธอวางซองเอกสารลงบนโต๊ะก่อนจะเดินมาประคองใบหน้าของธามไว้ มือของเธออุ่น แต่ในใจของธามกลับรู้สึกถึงความหนาวเหน็บที่แผ่ซ่านออกมาจากแววตาของเธอ “อย่าพยายามนึกเลยธาม ถ้าคุณรักผม... ถ้าคุณยังเหลือความรู้สึกผิดชอบชั่วดีต่อความทรงจำที่หายไปบ้าง จงปล่อยให้มันตายไปพร้อมกับสิ่งที่อยู่ในจดหมายฉบับนั้น” “มันไม่ใช่แค่จดหมาย แต่มันคือคำสั่งตาย!” ธามสะบัดตัวออกอย่างแรงจนเก้าอี้ไม้ล้มครืน เสียงโครมครามดังก้องในห้องโถงที่เงียบสงัด เขาเดินโซเซไปที่ผนังห้อง ซึ่งมีรอยจารึกประหลาดที่ดูเหมือนอักขระโบราณซ่อนอยู่หลังวอลเปเปอร์ที่ฉีกขาด “ทำไมในหัวผมถึงมีแต่เสียงคนกรีดร้อง? ทำไมทุกครั้งที่ผมมองหน้าคุณ ผมถึงเห็นภาพคนถูกฝังทั้งเป็น?” รินรดาถอยหลังกรูไปจนติดกำแพง ใบหน้าของเธอซีดเผือดเหมือนคนเห็นผี “เพราะมันเริ่มแล้ว... พินัยกรรมฉบับนั้นมันไม่ใช่กระดาษธรรมดา แต่มันคือสัญญาเลือดที่ผูกพันชีวิตคุณไว้กับ ‘รอยจารึก’ ในบ้านหลังนี้” บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปทันที ลมพัดแรงผ่านหน้าต่างที่ปิดสนิท ทำให้กระดาษในห้องปลิวว่อนราวกับนกปีกหัก ธามรู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงบนหัวไหล่ ราวกับมีใครบางคนหรือ ‘อะไรบางอย่าง’ กำลังยืนซ้อนหลังเขาอยู่ เขาก้มลงมองมือตัวเอง เห็นรอยปื้นสีดำประหลาดค่อยๆ ปรากฏขึ้นที่ข้อมือซ้าย มันเป็นรูปทรงเดียวกับรอยจารึกบนผนัง ธามรู้สึกเหมือนลมหายใจของเขาถูกกระชากออกไป ร่างกายสั่นเทาด้วยความเจ็บปวดที่แทรกซึมไปถึงกระดูก “ธาม... ระวัง!” รินรดากรีดร้อง เขาสัมผัสได้ถึงไอเย็นเฉียบที่แตะลงบนต้นคอ ธามค่อยๆ หันกลับไปมองสิ่งที่อยู่เบื้องหลัง ทว่าสิ่งที่เขาเห็นไม่ใช่เงา หรือวิญญาณ แต่เป็นภาพสะท้อนในกระจกบานใหญ่ที่ตั้งอยู่มุมห้อง—ภาพสะท้อนที่ตัวเขาในกระจกไม่ได้ทำตามเขา แต่มันกำลังยกมือขึ้นจดจ่อที่ริมฝีปากเป็นสัญญาณให้เขา ‘เงียบ’ และในวินาทีนั้นเอง มือของเงาในกระจกก็พุ่งทะลุออกมาจากผิวกระจก คว้าลำคอของเขาไว้แน่นพร้อมกับเสียงกระซิบที่ดังชัดเจนในหัวว่า... *‘ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... เจ้าของพินัยกรรมคนใหม่’* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางเข้าสู่เงามืดนี้ไปด้วยกันครับ - นาโนบอทมาสเตอร์