เบาะแสจากอดีตคนรับใช้

กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าและกลิ่นหอมจางๆ ของชาคาโมมายล์ลอยวนอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมคับแคบ ชั้นหนังสือไม้สักที่อัดแน่นไปด้วยแฟ้มเอกสารเก่าๆ ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งที่ลมภายนอกพัดกระแทกบานหน้าต่าง "คุณหนูธาม... โตขึ้นมากเลยนะคะ" เสียงนั้นแหบพร่าและสั่นเครือราวกับใบไม้แห้งที่เสียดสีกันบนพื้นคอนกรีต ป้าผ่อง ยอดยิ่ง อดีตแม่บ้านผู้เคยรับใช้ในคฤหาสน์ตระกูลอัครวรกุลนานกว่าสามทศวรรษ ค่อยๆ วางถ้วยกระเบื้องเคลือบลงบนโต๊ะไม้ ลายนิ้วมือที่เหี่ยวย่นตามกาลเวลาสั่นเทาเล็กน้อยขณะปล่อยให้ถ้วยกระทบจานรองเกิดเสียงดัง *กริ๊ก* เบาๆ ธามไม่ได้แตะต้องถ้วยชานั้น สายตาของเขาคมกริบ กวาดมองไปรอบห้องพักฟื้นในสถานดูแลผู้สูงอายุแห่งนี้ บรรยากาศเงียบเหงาที่อบอวลด้วยกลิ่นยาฆ่าเชื้อทำให้เขารู้สึกหายใจไม่ค่อยทั่วท้อง ภาพความทรงจำสีเทาหม่นในวัยเด็กย้อนกลับมาทับซ้อน—กลิ่นควันไฟ ความมืดมิด และเสียงกรีดร้องที่เขาพยายามฝังกลบมันไว้ก้นบึ้งของจิตใจตลอดหลายปีที่ผ่านมา รินรดาที่นั่งอยู่เคียงข้างสังเกตเห็นมือหนาของธามที่กำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว เธอยื่นมือเรียวไปวางทับหลังมือเขาแผ่วเบา สัมผัสอุ่นๆ นั้นเปรียบเสมือนสะพานเส้นเล็กๆ ที่ดึงสติของเขากลับมาสู่ความเป็นจริง "ป้าผ่องครับ..." เสียงของธามทุ้มต่ำและราบเรียบ แต่มันแฝงความกดดันบางอย่างที่ทำให้อากาศในห้องหนักอึ้งลงถนัดตา "วันที่เกิดเรื่อง... วันที่พ่อกับแม่ผมเสียชีวิตในห้องทำงานชั้นใต้ดิน ป้าจำได้ไหมว่าใครเป็นคนสุดท้ายที่เดินเข้าไปในนั้น" ป้าผ่องชะงัก รอยย่นบนใบหน้าเหี่ยวย่นกระตุกเกร็ง ดวงตาฝ้าฟางตามวัยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนจะรีบหลบสายตาไปมองระเบียงห้องที่ว่างเปล่า ริมฝีปากแห้งผากเม้มเข้าหากันแน่น ราวกับว่าความลับที่เธอพยายามกลืนกินมันลงท้องไปตลอดกาลกำลังจะถูกกระชากออกมาตากแดด "มันนานมากแล้วนะคุณธาม... ป้าแก่แล้ว ความจำก็เลอะเลือน..." น้ำเสียงของเธอสั่นระริก ปลายมือจิกเข้าหากันที่ชายผ้าถุง "แต่วันนั้น... ป้าเป็นคนจัดถาดน้ำชาไปให้พวกท่านไม่ใช่เหรอครับ" รินรดาแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดขาด เธอเอียงตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยเพื่อสบตาหญิงชรา "และป้าก็เป็นคนเดียวที่ลาหยุดกะทันหันในวันถัดมา... ทั้งที่ป้าไม่เคยหยุดงานเลยตลอดสิบปี" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเก่าๆ ที่ส่งเสียงครางหึ่งๆ ป้าผ่องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หน้าอกกระเพื่อมไหวรุนแรงตามจังหวะการหายใจที่ติดขัด เธอยกมือขึ้นสั่นเทาหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับขมับที่ชื้นเหงื่อ ทั้งที่ห้องนี้เปิดแอร์จนเย็นเฉียบ "คุณหนูไม่ควรขุดคุ้ย..." ป้าผ่องกระซิบเสียงเครือ ดวงตาฝ้าฟางเริ่มมีน้ำใสๆ เอ่อคลอ "ไฟนั่น... มันไม่ได้ไหม้แค่บ้าน แต่มมันผลาญทุกอย่าง... คนที่น่ากลัวไม่ใช่คนที่ตายไปแล้วหรอกค่ะ แต่คือคนที่ยังอยู่... คนที่ถือโฉนดและกุญแจดอกนั้นไว้ในมือต่างหาก" ธามขบกรามแน่น สันจมูกโด่งรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยด้วยความโกรธกรุ่น "ใคร? หมายถึงใคร ป้าผ่อง บอกผมมา!" "ธาม ใจเย็นๆ ก่อน" รินรดารั้งแขนเขาไว้ เมื่อเห็นว่าแววตาของชายหนุ่มเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยความเคียดแค้นที่ถูกปลุกเร้า เธอย้ายสายตากลับมาที่หญิงชรา "ป้าผ่องคะ ถ้าป้ามีหลักฐานอะไร หรือรู้อะไรบางอย่าง ได้โปรดบอกพวกเราเถอะค่ะ ธามเขา... เขาแบกรับความรู้สึกผิดนี้มาทั้งชีวิตแล้ว" ป้าผ่องเงยหน้าขึ้นมองรินรดาแวบหนึ่ง ก่อนจะมองเลยไปยังเงาสะท้อนของธามบนกระจกหน้าต่าง แววตาของหญิงชราฉายแววหวาดกลัวสุดขีด ราวกับว่าเธอกำลังเห็นเงาดำทะมึนยืนอยู่ข้างหลังชายหนุ่ม หญิงชราเอื้อมมืออันสั่นเทาไปหยิบสมุดบันทึกปกหนังสีน้ำตาลเข้มที่ซุกอยู่ใต้หมอนใบเก่า ค่อยๆ เลื่อนมันข้ามโต๊ะมาให้พวกเขา แรงสั่นขณะผลักสมุดเล่มนั้นบ่งบอกถึงความกลัวฝังรากลึก "นี่คือสมุดบัญชีรายชื่อผู้มาเยือน... ในคืนก่อนเกิดเหตุ" ป้าผ่องพูดเสียงกระซิบแทบไม่ได้ยิน "มีคนคนหนึ่งแอบขึ้นไปพบคุณท่าน... เขาไม่ใช่ญาติ ไม่ใช่หุ้นส่วนธุรกิจ แต่เขาคือ..." *ก๊อก ก๊อก ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งก้องกังวานขัดจังหวะคำพูดของป้าผ่อง บรรยากาศในห้องพลิกผันจากความตึงเครียดกลายเป็นความเย็นยะเยือกในเสี้ยววินาที ทั้งสามคนหันไปมองที่ประตูพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย ลูกบิดประตูสีเงินหมุนวนช้าๆ ด้วยแรงบิดจากด้านนอก ก่อนที่ประตูจะเปิดออกอย่างนิ่มนวล ปรากฏร่างของชายในชุดสูทสีดำสนิท สวมหมวกปีกกว้างอำพรางใบหน้าครึ่งบน รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปากของแขกยามวิกาลผู้นั้น พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยทักทายราวกับรู้จักพวกเขามาเป็นอย่างดี "สวัสดีครับ... ดูเหมือนว่าพวกเรากำลังรื้อฟื้นเรื่องสนุกๆ กันอยู่สินะครับ คุณธาม" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้กันมา ณ ที่นี้ครับ - นาโนบอทมาสเตอร์