คำสารภาพที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง

"ถ้าคุณจะให้ผมเปิดใจ ก็ช่วยวางแก้วไวน์ใบนั้นลงก่อนได้ไหมครับ ริน... มือของคุณสั่นจนผมกลัวว่ามันจะร่วงลงไปแตกเสียก่อน" ธามเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับห้องทำงานส่วนตัวของเขา บรรยากาศภายในห้องถูกครอบงำด้วยกลิ่นอายของกระดาษเก่าและกลิ่นอายอับชื้นจากหนังสือที่อัดแน่นเต็มชั้น แสงไฟสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะไม่ได้ช่วยขับเน้นความสว่าง แต่มันกลับยิ่งสร้างเงาทอดยาวที่ดูราวกับปีศาจร้ายบนผนัง รินรดาชะงัก เธอไม่ได้ทำตามคำขอของเขาเสียทีเดียว หญิงสาววางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะด้วยเสียงที่ดังเกินควร แรงสั่นสะเทือนทำให้ของเหลวสีแดงเข้มกระเพื่อมไหวเปรียบเสมือนความอดทนของเธอที่กำลังถึงขีดสุด ดวงตาคู่สวยที่เคยเปี่ยมไปด้วยความร่าเริง บัดนี้ฉายแววความเจ็บปวดและกังขาอย่างปิดไม่มิด "คุณเรียกฉันมาที่นี่เพื่อบอกให้ฉันวางแก้ว หรือจะบอกความจริงเรื่อง 'รอยจารึก' นั่นกันแน่ ธาม?" น้ำเสียงของเธอนิ่งสนิท แต่มันแฝงไปด้วยความเด็ดขาดที่ยากจะต้านทาน "สองปีที่ฉันรู้จักคุณ ฉันคิดว่าฉันเข้าใจคุณดีพอ... จนกระทั่งเห็นชื่อของครอบครัวคุณปรากฏอยู่ในรายชื่อผู้เสียชีวิตในคดีอาชญากรรมเมื่อสิบปีก่อน ทั้งที่ในประวัติคุณบอกว่าพวกเขาเสียชีวิตจากอุบัติเหตุเครื่องบินตก คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่?" ธามถอนหายใจยาว แผ่นหลังที่เคยเหยียดตรงค่อยๆ โน้มไปข้างหน้า เขาประสานมือเข้าหากันแน่นจนข้อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาวซีด เขาไม่ได้หลบสายตาเธอ แต่มันคือการมองทะลุผ่านไปสู่ความว่างเปล่าเบื้องหลังใบหน้าของรินรดา "อุบัติเหตุเครื่องบินตก... นั่นคือเรื่องที่ผมแต่งขึ้นเพื่อให้โลกภายนอกเลิกตั้งคำถาม เพื่อให้พวกเขาปล่อยให้ผมมีชีวิตอยู่โดยไม่ต้องถูกจองจำด้วยความสงสารหรือความหวาดระแวงจากสังคม" เขาเว้นจังหวะ กลืนก้อนความขมขื่นลงคอ "ความจริงก็คือ พ่อของผมไม่ได้ตายเพราะเครื่องบินตก แต่เขาส่งผมหนีออกทางหน้าต่างห้องครัว ในขณะที่เขากำลังยืนเผชิญหน้ากับคนกลุ่มนั้น... คนที่ถือคำสั่งตายมาเยือนถึงหน้าบ้านเพียงเพราะสิ่งที่เขาค้นพบในรอยจารึกนั่น" รินรดาขมวดคิ้ว "คนกลุ่มนั้น? คุณหมายถึงใครกันแน่ ธาม?" "คนที่คุณเองก็น่าจะรู้จักดีหากคุณสืบสาวราวเรื่องต่อไปอีกเพียงนิดเดียว" ธามลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง บานกระจกสะท้อนภาพชายหนุ่มที่ดูแก่กว่าอายุจริงนับสิบปี "ริน... สิ่งที่จารึกอยู่บนแผ่นหินนั้นไม่ใช่ประวัติศาสตร์ แต่มันคือผังรายชื่อของการฟอกเงินและการเมืองที่เน่าเฟะที่สุดในประเทศนี้ พ่อผมไม่ได้เป็นนักโบราณคดีที่โชคดี เขาเป็นนักบัญชีที่โชคร้ายที่สุดคนหนึ่งที่ดันไปเห็นเลขบัญชีที่เชื่อมโยงถึง 'พวกเขา'" รินรดาลุกขึ้นยืนทันที ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลัง "อย่าบอกนะว่าที่คุณทำตัวเป็นนักเขียนนิยายสืบสวนเงียบๆ ตลอดมา เพื่อที่คุณจะซ่อนเงื่อนงำพวกนี้ไว้ในผลงานของคุณ?" "ผมไม่ได้ซ่อน ผมกำลังเปิดโปงครับ" ธามหันกลับมา แววตาของเขาเปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความเปราะบางที่รินรดาเคยเห็น แต่มันคือไฟแค้นที่ถูกบ่มเพาะมานับทศวรรษ "ทุกตัวละคร ทุกรอยจารึก ทุกการหักมุมในนิยายของผม คือความจริงที่ถูกแปรสภาพเป็นตัวอักษร ผมส่งมันออกไปในรูปของความบันเทิง เพื่อรอวันที่คนอ่านมากพอจะมองเห็นว่าสิ่งที่ผมเขียนไม่ใช่เรื่องสมมติ แต่เป็นคำบอกใบ้ถึงฆาตกรที่ลอยนวลอยู่" ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบที่น่าสะพรึงกลัว รินรดาเบิกตากว้าง ความเข้าใจที่เธอพยายามคว้าไว้ในตอนแรกมลายหายไป เหลือเพียงความหวาดกลัวที่พุ่งเข้ามาแทนที่ เธอถอยหลังหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "ถ้าอย่างนั้น... นิยายเล่มล่าสุดที่คุณกำลังปั่นอยู่... บทสรุปที่ฆาตกรถูกเปิดโปงและต้องชดใช้ด้วยชีวิต..." เธอเสียงสั่น "นั่นคือแผนของคุณจริงๆ หรือคะ?" ธามขยับตัวเข้ามาใกล้เธอ ระยะห่างที่เคยมีอยู่ลดน้อยลงจนเธอสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากตัวเขา เขาหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้ววางมันลงบนโต๊ะข้างแก้วไวน์ที่ยังไม่ถูกแตะต้อง "คืนนี้ผมมีนัดกับคนคนหนึ่งที่พยายามตามล่าผมมาตลอดสิบปี" ธามพูดด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบที่สุดเท่าที่เคยทำได้ "และถ้าผมไม่ได้กลับมาอีก... ริน คุณคือคนเดียวที่ถือรหัสผ่านของไฟล์นิยายต้นฉบับในแล็ปท็อปเครื่องนั้น จงเผยแพร่มันออกไป อย่าให้ความตายของผมกลายเป็นเพียงบันทึกในหน้ากระดาษที่ถูกลืม" เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงาน เสียงเคาะสามครั้งที่ฟังดูเหมือนจังหวะการเต้นของหัวใจที่กำลังจะหยุดลง ตามด้วยเสียงลูกบิดประตูที่ถูกหมุนจากด้านนอกอย่างช้าๆ ธามหันไปมองที่ประตูแล้วหันกลับมามองรินรดาเป็นครั้งสุดท้าย สายตาของเขาไม่ได้มีความลังเลหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย "เขามาถึงแล้ว... และรินครับ จำไว้นะว่าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นหลังจากนี้ อย่าเปิดประตูบานนั้นเด็ดขาด จนกว่าคุณจะได้ยินเสียงฝนหยุดตก" ทว่าท่ามกลางความเงียบนั้น ไม่มีเสียงฝนแม้แต่หยดเดียว... มีเพียงเสียงไขกุญแจที่ดังคลิกและประตูที่เปิดออกกว้าง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างในชุดสูทสีดำสนิทที่รินรดาจำได้แม่นยำว่าเป็นใคร—คนที่เธอนั่งรับประทานอาหารด้วยเมื่อสัปดาห์ก่อนในฐานะหุ้นส่วนสำนักพิมพ์คนใหม่ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านวินาทีแห่งการตัดสินใจครั้งสำคัญนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ นาโนบอทมาสเตอร์