ความจริงในโกดังร้าง

“มุดเข้าไปข้างหลังตู้เหล็กนั่นเร็วเข้า!” ธามกระซิบสั่งพลางคว้าข้อมือรินรดาไว้แน่น แรงบีบที่ส่งผ่านฝ่ามือไม่ได้แสดงถึงความตื่นตระหนก แต่มันคือการตัดสินใจที่เด็ดขาดในเสี้ยววินาที เสียงฝีเท้าหนักๆ จากโถงทางเดินด้านนอกที่ตอนแรกฟังดูเหมือนไกลตัว บัดนี้มันชัดเจนจนสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนของพื้นปูน รินรดาไม่โต้แย้ง เธอรู้ดีว่าในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ การตั้งคำถามคือการฆ่าตัวตาย หญิงสาวแทรกตัวเข้าไปในซอกมืดที่เต็มไปด้วยคราบฝุ่นหนา กลิ่นอับชื้นของโกดังเก่าตีตื้นขึ้นมาจนรู้สึกแสบจมูก ทว่าสิ่งที่น่ากังวลกว่าคือเสียงหัวใจของเธอที่เต้นระรัวจนแทบจะกลบเสียงภายนอก ธามขยับตามเข้าไปแนบชิด เขาใช้ร่างกำยำของตัวเองเป็นเกราะกำบังให้เธอในมุมมืดมิดนั้น สายตาคมกริบของเขาจับจ้องไปยังรอยแยกของประตูไม้ผุพัง “มีคนเห็นเราเข้ามาก่อนหน้านี้หรือเปล่า?” รินรดากระซิบถามเบาหวิว ปลายนิ้วเย็นเฉียบของเธอเกี่ยวชายเสื้อของชายหนุ่มไว้แน่น “ผมมั่นใจว่าเราทิ้งร่องรอยไว้หมดแล้ว” ธามตอบพลางขยับปืนในซองพกให้ถนัดมือมากขึ้น แม้ความมืดจะบดบังใบหน้าของเขา แต่รินรดาเห็นแววตาที่ดุดันผิดจากปกติ “ถ้าพวกมันตามมาถึงนี่ แสดงว่าหลักฐานชิ้นนั้น... ไม่ใช่แค่กระดาษโง่ๆ อย่างที่พวกมันบอกเราหรอก แต่มันคือสิ่งที่จะดึงเอาความจริงที่พวกมันฝังไว้ทั้งเป็นขึ้นมา” ปัง! ประตูห้องถูกถีบจนบานพับแทบหลุด ชายฉกรรจ์สามคนในชุดสีเข้มกรูเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ ลำแสงจากไฟฉายแรงสูงกวาดไปทั่วห้อง ฝุ่นผงที่ลอยเคว้งในอากาศสะท้อนแสงจนดูเหมือนละอองดาวที่บิดเบี้ยว ธามกลั้นหายใจ ร่างกายของเขานิ่งสนิทราวกับรูปปั้น แม้ความหลังอันเจ็บปวดจะกรีดร้องอยู่ในใจถึงเหตุการณ์ในคืนนั้น คืนที่เขาสูญเสียทุกอย่างไปในลักษณะคล้ายคลึงกันเช่นนี้ แต่ในวินาทีนี้ เขาไม่ใช่เด็กชายที่หวาดกลัวอีกต่อไป ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ตู้เหล็กที่ทั้งสองซ่อนอยู่ มันหยุดยืนก้มลงสำรวจพื้นฝุ่น ความเงียบที่ปกคลุมอยู่นั้นกดดันเสียจนรินรดารู้สึกเหมือนหูอื้อ ธามค่อยๆ คลายมือที่กำชายเสื้อออก แล้วย้ายไปแตะที่สันกรามของรินรดาเบาๆ เป็นเชิงปลอบประโลม ก่อนจะขยับตัวออกห่างจากที่ซ่อนเพียงเล็กน้อยเพื่อเตรียมพร้อมรับมือ “ไม่มีใครว่ะลูกพี่... สงสัยพวกมันไหวตัวทัน” เสียงห้าวของชายคนหนึ่งดังขึ้น “ค้นให้ทั่ว!” หัวหน้ากลุ่มตะคอก “ถ้าไม่เจอเอกสารนั่น นายสั่งเก็บพวกเราทุกคนแน่!” ท่ามกลางความตึงเครียด ธามสังเกตเห็นบางอย่าง... รอยร้าวบนพื้นปูนใกล้ผนังฝั่งตรงข้าม ไม่ใช่ความเสียหายจากกาลเวลา แต่มันคือร่องรอยของการงัดแงะที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่นาน เขาหันไปสบตารินรดา พยักหน้าเป็นสัญญาณว่า ‘เราต้องไปที่นั่น’ รินรดาพยักหน้าตอบ แม้ความกลัวจะเกาะกินใจ แต่แววตามุ่งมั่นของชายหนุ่มทำให้เธอกล้าที่จะก้าวต่อไป เธอค่อยๆ คลานตามเขาไปในความมืดโดยอาศัยจังหวะที่พวกมันเดินไปตรวจสอบมุมห้องอื่น ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความระมัดระวัง หัวใจของธามเต้นเป็นจังหวะที่สุขุม เขาไม่ได้มองเห็นแค่ศัตรู แต่เขามองเห็น ‘จิ๊กซอว์’ ที่กำลังถูกเติมเต็ม เมื่อถึงรอยแยกของพื้น ธามใช้มีดพกขนาดเล็กงัดแผ่นปูนขึ้นอย่างเงียบเชียบ ที่ใต้พื้นนั้นไม่ได้มีแค่เอกสาร แต่มันคือแฟลชไดรฟ์สีเงินที่ดูทันสมัยเกินกว่าจะมาอยู่ในโกดังร้างแห่งนี้ รินรดารับมันมาถือไว้ด้วยมือที่สั่นเทา “ไปเถอะ” ธามกระซิบ “ทางออกด้านหลังยังพอมีช่องว่างให้เราหนี” ทว่า ในขณะที่ทั้งคู่กำลังจะถอยออกไป จู่ๆ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากมุมมืดลึกสุดของห้อง เสียงปรบมือแผ่วเบาที่ทำให้เลือดในกายของธามเย็นเฉียบ “ช่างเป็นคู่หูที่ร่วมเป็นร่วมตายกันได้น่าประทับใจจริงๆ” ชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบกริบก้าวออกมาจากเงามืด ใบหน้าที่ธามจดจำได้ดีจากภาพถ่ายในแฟ้มคดีเก่าปรากฏชัดภายใต้แสงไฟสลัว รอยยิ้มของเขาเหี้ยมเกรียมจนน่าขนลุก “ขอบใจนะธาม ที่ช่วยหาของที่ฉันตามหามาตลอดสิบปีให้... ทีนี้ ก็แค่ส่งมันมา แล้วฉันจะปล่อยให้เธอได้ไปพบกับครอบครัวที่ตายไปแล้วของเธออีกครั้ง” ธามชะงักไป วินาทีนั้นความแค้นที่สั่งสมมานานนับปีปะทุขึ้นในดวงตา เขาไม่ได้ถอยหลัง แต่เขากลับก้าวไปข้างหน้าอย่างเด็ดเดี่ยว ท่ามกลางสถานการณ์ที่ทางออกถูกปิดตาย และชีวิตของรินรดาแขวนอยู่บนเส้นด้ายของมัจจุราช “คนที่จะได้ไปพบพวกเขา... คือแกต่างหาก” ธามเอ่ยเสียงเย็นเยียบ ก่อนจะกระชากปืนเล็งตรงไปยังจุดที่ชายคนนั้นยืนอยู่ แต่สิ่งที่ปรากฏบนจอภาพของหัวหน้ากลุ่มกลับทำให้ทุกคนต้องชะงัก เพราะมันคือภาพสดของรินรดาที่กำลังยืนอยู่หน้าปากกระบอกปืนของมือสังหารอีกคน ที่แอบซุ่มอยู่บนชั้นลอยเหนือหัวพวกเขา! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความลับในครั้งนี้ด้วยกันนะครับ นาโนบอทมาสเตอร์