ซื้อคฤหาสน์หรูในพริบตา

“สามสิบล้าน? ฉันให้สามร้อยล้าน… เป็นเงินสด วางลงตรงนี้เดี๋ยวนี้ค่ะ” ปลายนิ้วเรียวสวยภายใต้เล็บเจลสีนู้ดประดับเพชรเม็ดงามเคาะเบาๆ ลงบนกระจกโต๊ะทำงานกระจกนิรภัย เสียง *ก๊อกๆ* นั้นดังดั่งค้อนเหล็กที่ตอกย้ำความอัปยศลงบนใบหน้าซีดเผือดของซ่งอี้ อดีตคนรักผู้เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของหลินเฟยจนจมดิน ภายในห้องรับรองแขกวีไอพีของสำนักงานตัวแทนอสังหาริมทรัพย์ระดับเวิลด์คลาส บรรยากาศตึงเครียดเสียจนแทบจะได้ยินเสียงลมหายใจติดขัดของนายหน้าหนุ่มที่ยืนตัวสั่นเทา ซ่งอี้อ้าปากพะงาบๆ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกและไม่อยากเชื่อ เมื่อครู่เขากำลังจะเซ็นสัญญาครอบครองคฤหาสน์หรูริมทะเลสาบใจกลางเมืองเพื่อเอาใจคู่หมั้นคนใหม่ แต่วินาทีต่อมา ผู้หญิงคนที่เขาเคยทิ้งเพราะคิดว่ายากจนข้นแค้น กลับก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่แฝงไปด้วยอำนาจการเงินที่พร้อมจะบดขยี้เขาให้แหลقคามือ “เฟยเฟย… คุณ… คุณเอาเงินมาจากไหนมากมายขนาดนี้? อย่าบอกนะว่าไปทำเรื่องระยำตำบอนอะไรมา!” ซ่งอี้ละล่ำละลักเอ่ย เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความหวาดระแวงผสมความอิจฉาริษยาที่พุ่งทะยานจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน หลินเฟยหัวנסเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงของเธอนุ่มนวล ทว่ากลับเย็นชาจนบาดลึกถึงขั้วหัวใจ “เรื่องระยำตำบอนมันเป็นความถนัดของคุณต่างหากค่ะ ซ่งอี้ จำไม่ได้แล้วหรือคะว่าตอนที่เราคบกัน คุณเอาเงินหยาดเหงื่อแรงงานของฉันไปผ่อนรถสปอร์ตคันใหม่อย่างหน้าตาเฉยได้อย่างไร? วันนี้ฉันแค่มารับสิ่งที่ฉันควรจะได้คืน… อ้อ ไม่สิ ฉันไม่ได้มาทวงคืน แต่ฉันมาซื้อ ‘ทั้งหมด’ ต่างหาก” เธอกวาดสายตามองเอกสารสิทธิ์การถือครองที่วางอยู่ตรงหน้า รอยยิ้มของเธองดงามราวกับดอกป๊อปปี้สีแดงสดที่อาบยาพิษ ก่อนจะหันไปสบตากับนายหน้าอสังหาฯ ที่หน้าซีดเผือดด้วยความกลัวอำนาจเงินตรา “จัดการโอนกรรมสิทธิ์คฤหาสน์หลังนี้ใส่ชื่อฉัน รวมถึงอสังหาริมทรัพย์รอบข้างอีกสามหลังในนามของ ‘หลินกรุ๊ป’ ทันทีค่ะ ฉันให้เวลาคุณจัดการเอกสารภายในสิบนาทีนี้ ถ้าไม่เสร็จ… ฉันจะซื้อบริษัทคุณแล้วไล่พนักงานทุกคนออกตั้งแต่ยามหน้าตึกยันทายาทเจ้าของบริษัทค่ะ” คำพูดเรียบๆ แต่เฉียบขาดราวกับประกาศิตทำให้ผู้จัดการฝ่ายขายเข่าแทบทรุด เขาแทบไม่ต้องคิดเลยแม้แต่น้อย รีบโค้งคำนับจนศีรษะเกือบชิดพื้น “ทะ… ทางเราดำเนินการให้ทันทีครับคุณหลิน! รอสักครู่ครับ!” ซ่งอี้หน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้ม มือทั้งสองข้างกำ ้หมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ ความอัปยศอดสูแผ่ซ่านไปทั่วร่างเมื่อเขาตระหนักได้ว่า ตนเองกลายเป็นตัวตลกที่ไร้ค่าในสายตาของผู้หญิงที่เขาเคยเหยียบย่ำ “เธอ… เธอคิดว่ามีเงินแล้วจะทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ! คฤหาสน์หลังนี้ฉันจองไว้ก่อนนะ!” “ค่ะ มีเงินแล้วทำอะไรก็ได้จริงๆ เสียใจด้วยนะคะที่คุณจองก่อน แต่บังเอิญว่าฉัน ‘จ่ายสด’ และซื้อขาดทั้งโครงการค่ะ” หลินเฟยปรายตามองเขาด้วยหางตา ราวกับมองมดปลวกไร้ค่าตัวหนึ่ง ก่อนจะยื่นบัตรเครดิตสีดำสนิทไร้วงเงินที่ทำจากโลหะหายากให้ผู้จัดการรับไปรูด ในวินาทีที่เสียงเครื่องรูดบัตรดังขึ้น *ติ๊ด!* ตามด้วยข้อความอนุมัติวงเงินมหาศาล เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำยักษ์ก็บินแหวกน่านฟ้าลงมาจอดสงบนิ่งอยู่บนลานจอดดาดฟ้าของอาคาร แรงลมจากการพัดของใบพัดตีระรัวกระจกหน้าต่างจนสั่นสะเทือน ประตูห้องเปิดออกพร้อมกับร่างสูงสง่าของคีย์ ประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลแห่งอาณาจักรธุรกิจระดับโลก ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตาคมกริบกลับทอประกายความอ่อนโยนยามที่มองมายังหลินเฟย “ที่รักครับ คฤหาสน์ศูนย์บัญชาการธุรกิจแห่งใหม่ของคุณพร้อมแล้ว รถขนย้ายของและทีมงานพร้อมจะเข้าพื้นที่ทันทีที่คุณสั่งการครับ” คีย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม ละสายตาจากซ่งอี้ที่ยืนตัวสั่นด้วยความหวาดกลัวต่ออิทธิพลมืดที่แผ่ออกมาจากตัวของประธานหนุ่ม หลินเฟยแย้มรอยยิ้มพึงพอใจ เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อผ้าแบรนด์เนมราคาแพงลิบลิ่วให้เข้าที่ ก่อนจะเดินผ่านหน้าซ่งอี้ที่ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง เธอโน้มตัวลงกระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ “เกมแก้แค้นเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นค่ะ ซ่งอี้ เตรียมตัวรับมือกับการล่มสลายของตระกูลคุณในวันพรุ่งนี้ได้เลย” ทว่า ในจังหวะที่หลินเฟยกำลังจะก้าวเท้าเดินตามคีย์ไปยังเฮลิคอปเตอร์เพื่อเดินทางไปยังคฤหาสน์หลังใหม่ โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าคลัชท์ของเธอกลับสั่นสะเทือนขึ้นมาอย่างรุนแรง หน้าจอปรากฏชื่อสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลกประหลาดที่ไม่เคยเห็นมาก่อน แต่พอกดรับ เสียงปลายสายกลับทำให้ฝ่ามือของเธอน้ำตาซึมและชะงักฝีเท้าลงทันที— "คุณหนูหลิน... ในที่สุดก็ติดต่อได้สักทีครับ รีบหนีไปซะ! คนที่สั่งเก็บครอบครัวของคุณเมื่อห้าปีก่อน... ตอนนี้มันกำลังเดินทางไปที่คฤหาสน์ที่คุณเพิ่งซื้อเพื่อจะจบชีวิตคุณแล้ว!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!