คีย์แสดงความเป็นเจ้าของ

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของซ่งอี้ดังบาดแก้วหู ท่ามกลางเสียงซุบซิบอื้ออึงของแขกเหรื่อในงานกาล่าการกุศลสุดหรู บัตรเชิญในมือของเขายับยู่ยี่จากการบีbขยี้ เช่นเดียวกับศักดิ์ศรีที่เขาพยายามเหยียบย่ำหลินเฟยให้จมดินในค่ำคืนนี้ "หลินเฟย เธอคิดจริงๆ เหรอว่าการเอาเงินสกปรกจากไหนมาโปรยทาน จะทำให้เธอกลับมามีที่ยืนในสังคมไฮโซแห่งนี้ได้?" ซ่งอี้ก้าวเข้ามาประชิด ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความริษยาและเย่อหยิ่ง ดวงตาคู่พวกลุกลนมองชุดราตรีสั่งตัดพิเศษมูลค่าหลายหลักบนร่างอรชรของเธออย่างเจ็บใจ "ตระกูลหลินล้มละลายไปนานแล้ว เธอเป็นแค่ดอกไม้ริมทางที่ฉันเคยเขี่ยทิ้ง จำไม่ได้หรือไง?" ความเงียบเข้าปกคลุมบริเวณนั้นชั่วขณะ สายตานับร้อยคู่จับจ้องมายังหญิงสาวราวกับรอดูละครสัตว์ หลินเฟยเพียงแค่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววเยືือกเย็นและท้าทาย เธอหมุนแก้วไวน์ในมือช้าๆ ปล่อยให้ความเงียบงันเป็นอาวุธเชือดเฉือนความมั่นหน้าของอดีตคู่หมั้นจอมปลอม "ดอกไม้ริมทางเหรอคะ?" หลินเฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าทรงพลังจนซ่งอี้ชะงัก "น่าเสียดายนะคะซ่งอี้ ที่หมาวัดอย่างคุณ ต่อให้พยายามเห่าหอนแค่ไหน ก็ไม่มีวันได้แตะต้องดอกไม้ฟ้า... ยิ่งตอนนี้ ดอกไม้อย่างฉันมีทั้งสวนเป็นของตัวเองแล้วด้วยซ้ำ" เพล้ง! เสียงแก้วไวน์ในมือซ่งอี้สั่นสะท้านจนเกือบหล่น เขากัดฟันกรอดด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกหักหน้าต่อหน้าธารกำนัล นิ้วชี้หน้าเธอด้วยความลืมตัว "อีผู้หญิงสารเลว! ปากดีนักนะ คิดว่ามีเงินหน่อยแล้วจะทำเป็นอวดเบ่งได้เหรอ วันนี้ฉันจะแฉความเน่าเฟะของเธอให้—" ครืนนนนนนน—! เสียงคำรามกึกก้องราวกับพายุเฮอร์ริเคนพัดถล่มหลังคาโดมกระจกใสของโรงแรมหรู ทำเอาทุกคนในงานต้องยกมือขึ้นปิดหูและหวีดร้องด้วยความตื่นตระหนก แรงลมมหาศาลตีระลอกคลื่นในแก้วไวน์กระฉูด แสงไฟสปอตไลท์สีแดงฉานสาดส่องลงมาจากเบื้องบนผ่านกระจกโดม เผยให้เห็นเงาดำทึบขนาดมหึมาที่กำลังร่อนลงจอดลานจอดเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวบนดาดฟ้าอย่างอุกอาจ ไม่มีใครกล้าหายใจแรง แรงกดดันจากบุคคลปริศนาแผ่ซ่านเข้ามาในห้องจัดเลี้ยงทันทีที่ประตูลิฟต์แก้วความเร็วสูงเคลื่อนตัวลงมาถึงชั้นนี้ ติ๊ง! ประตูลิฟต์เปิดออก เผยให้เห็นร่างสูงโปรดในชุดสูททักซิโด้สั่งตัดเข้ารูปสีดำสนิท ใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตรกรีกแต่เย็นชาดั่งน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกริบกวาดตามองฝูงชนในห้องจัดเลี้ยงด้วยรังสีอำมหิตที่ทำให้ทุกคนต้องถอยกรูดโดยสัญชาตญาณ คีย์... ประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลอันดับหนึ่งของประเทศ ผู้กุมเศรษฐกิจครึ่งหนึ่งไว้ในกำมือ และเป็นชายหนุ่มที่ทรงอำนาจที่สุดในค่ำคืนนี้ ซ่งอี้หน้าซีดเผือดลงทันที เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มขมับ ขาสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่เมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น เขารู้ดีว่าอิทธิพลของตระกูลซ่งเป็นเพียงฝุ่นผงเมื่อเทียบกับมหาเศรษฐีหนุ่มผู้นี้ แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนช็อกตาค้างยิ่งกว่า คือการที่คีย์ไม่ได้เดินไปหาผู้มีเกียรติคนไหนในงาน เขาก้าวผ่านเศรษฐีพันล้าน ผ่านเซเลบชื่อดัง และตรงดิ่งเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหลังหลินเฟย ร่างสูงโน้มตัวลงเล็กน้อย กลิ่นอายบุรุษและน้ำหอมราคาแพงระเหยเข้าจมูก พร้อมกับฝ่ามืออุ่นจัดที่ทาบทลงบนลาดไหล่บอบบางของเธออย่างถือวิสาสะ ทว่ามั่นคงและเปี่ยมด้วยอำนาจ "ใครอนุญาตให้สุนัขตัวนี้มาเห่ารบกวนภรรยาของผม?" น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้น ทว่าเยือกเย็นเสียจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงหลายองศา ซ่งอี้สะดุ้งเฮือก หน้าซีดจนเขียวคล้ำ "ทะ... ท่านประธานคีย์ครับ คือว่าผม—" "หุบปากซะ" คีย์ตัดบทด้วยหางเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาด เขาสบตากับซ่งอี้เพียงเสี้ยววินาที ราวกับกำลังมองซากมดปลวก จากนั้นจึงหันมามองหลินเฟยด้วยสายตาที่เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ ความอ่อนโยนและลุ่มหลงฉายชัดอยู่ในประกายตาคู่นั้นจนผู้หญิงทั้งงานต้องอิจฉาตาร้อน หลินเฟยเงยหน้าขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มพึงใจผุดขึ้นที่มุมปากอย่างปิดไม่มิด คีย์ไม่ได้มาแค่เพื่อช่วยเธอ แต่เขามาเพื่อ 'ประกาศความเป็นเจ้าของ' ต่อหน้าคนทั้งสังคมไฮโซที่เคยเหยียบย่ำเธอ "เหนื่อยหรือยังครับ?" คีย์กระซิบถามเสียงนุ่ม ขัดแย้งกับบรรยากาศรอบตัวโดยสิ้นเชิง ฝ่ามือหนาเลื่อนลงมาประสานกับมือเรียวบางของหลินเฟยอย่างแนบแน่น พร้อมกับชูแหวนเพชรเม็ดโตมหาศาลที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอให้สะท้อนกับแสงไฟในงานจนระยิบระยับบาดตา "ยังหرفค่ะ" หลินเฟยตอบยิ้มๆ "ฉันยังสนุกกับการตบหน้าพวกไร้มารยาทอยู่เลย" คีย์หัวเราะในลำคออย่างพึงพอใจ เขากวาดสายตากลับไปมองซ่งอี้ที่ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นด้วยความสิ้นหวัง ก่อนจะเอ่ยประโยคพิพากษาชีวิตของชายหนุ่มจอมปลอมคนนั้นด้วยน้ำเสียงกังวานที่ได้ยินกันทั่วทั้งห้อง "นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป บริษัทและทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลซ่ง ถูกซื้อกิจการและอายัดโดยเครือคีย์กรุ๊ป... และใครก็ตามที่กล้าเข้าใกล้ภรรยาผมอีกแม้แต่ก้าวเดียว เตรียมตัวเป็นคนไร้บ้านได้เลย" เสียงฮือฮาดังระเบิดขึ้น ทว่าในวินาทีที่ทุกคนกำลังตื่นตะลึงกับอำนาจล้นฟ้าของคีย์ นิ้วมือหนาก็หยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทไร้ขีดจำกัดวงเงินออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทร่วมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ยื่นส่งให้หลินเฟยท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ พร้อมกับคำกระซิบที่ดังพอให้คนรอบข้างได้ยินชัดเจน "อยากได้หุ้นบริษัทไหนเพิ่มอีกไหมครับที่รัก... ใช้บัตรผมส, วงเงินนี้... ผมอนุญาตให้คุณผลาญมันเล่นได้ตามใจชอบจนกว่าคุณจะพอใจ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!