ครอบครัวที่โลภมาก

เสียงตบโต๊ะดังสนั่นจนก้านแก้วคริสตัลสั่นสะเทือน บรรยากาศภายในห้องอาหารส่วนตัวของโรงแรมหรูระดับเจ็ดดาวไม่ได้อบอวลด้วยกลิ่นอายของอาหารชั้นเลิศ หากแต่คุกรุ่นไปด้วยความตึงเครียดและความโลภที่ถูกปิดบังไว้ใต้รอยยิ้มจอมปลอม "เฟยเฟย ลูกพูดเล่นใช่ไหมคะ? ยังไงพวกเราก็เป็นครอบครัวเดียวกันนะ สายเลือดเดียวกันจะตัดกันขาดได้อย่างไร" เสียงของมารดาผู้ให้กำเนิดเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ แววตาคู่คมที่เคยใช้มองเธอด้วยความรังเกียจและผลักไสไล่ส่งในวันที่เธอกลายเป็นตัวปัญหาของบ้าน กลับพยายามเค้นหยดน้ำตาแห่งความเสแสร้งออกมาอย่างน่าสมเพช หลินเฟยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ปลายเรียวนิ้วของเธอกำลังเคาะโต๊ะกระจกใสเป็นจังหวะช้าๆ อย่างใจเย็น เธอปรายตามองผู้คนที่นั่งอยู่รอบโต๊ะ—บิดาที่นั่งหน้าเครียด มารดาที่กำลังบีบน้ำตา และซ่งอี้ อดีตคู่หมั้นสารเลวที่เคยประกาศกร้าวว่าจะไม่มีวันเหลียวแลผู้หญิงจนตรอกอย่างเธออีก น่าขันเสียจริง... เมื่อสามสัปดาห์ก่อน ตอนที่เธอกระเซอะกระเซิงถูกขับไล่ออกจากตระกูลพร้อมกับหนี้สินท่วมหัว คนเหล่านี้บอกว่าเธอคือ "ก้อนเนื้อเน่าๆ ที่ถ่วงความเจริญ" แต่ในวันนี้ เมื่อชื่อของเธอปรากฏหราอยู่บนหน้าหนึ่งของนิตยสารธุรกิจระดับโลกในฐานะผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดของกลุ่มทุนอภิมหาเศรษฐี คนพวกนี้กลับตีตั๋วเครื่องบินชั้นเฟิร์สคลาสบินข้ามประเทศมาหาเธอถึงที่นี่เพื่อทวงคืนความสัมพันธ์ "ครอบครัว?" หลินเฟยทวนคำด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แฝงความเย็นชาไว้จนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา "คุณแม่คะ ตอนที่ดิฉันเซ็นสลักหลังตัดออกจากทะเบียนบ้านด้วยน้ำมือของตัวเองเมื่อเดือนก่อน พวกท่านยังประกาศกร้าวผ่านสื่อไม่ใช่หรือคะว่าตระกูลหลินไม่มีลูกอกตัญญูชื่อ 'หลินเฟย' อีกต่อไปแล้ว?" ใบหน้าของบิดาชักสีหน้าด้วยความไม่พอใจ เขาตบโต๊ะซ้ำอีกครั้งด้วยความถือตัวของผู้เป็นใหญ่ในบ้าน "หลินเฟย! แกอย่ามาเล่นลิ้นให้มันมากนักนะ! ยังไงฉันก็เป็นพ่อที่เลี้ยงแกมาจนโต พระคุณนั้นมันค้ำคอแกอยู่ วันนี้บริษัทของเรากำลังประสบวิกฤตสภาพคล่อง แกมีเงินตั้งมากมายมหาศาล ทำไมจะช่วยพยุงครอบครัวไม่ได้? แค่เงินสักส้าร้อยล้านหยวน สำหรับแกมันคงเป็นแค่เศษเงินหลังตู้เย็นไม่ใช่หรือไง!" ความโลภ... ช่างน่าขยะแขยงและแสดงออกมาชัดเจนเสียจนเธอแทบไม่ต้องพยายามขุดคุ้ยหาความจริงใจใดๆ จากดวงตาคู่นั้นเลย ซ่งอี้ที่นั่งเงียบมานานรีบสอดแทรกขึ้นด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาขยับตัวเข้ามาใกล้เธอหวังจะใช้ไมตรีเก่ามาโน้มน้าวใจเหมือนเช่นเคยในอดีต "เฟยเฟยครับ... เรื่องในอดีตเราเข้าใจผิดกันไปเอง ผมโดนพวกมันหลอกใช้ต่างหากล่ะครับ ที่จริงแล้วหัวใจของผมยังคงมีแต่คุณคนเดียวมาโดยตลอด ถ้าเราแต่งงานกัน สมบัติทั้งหมดของคุณกับผมก็จะกลายเป็นหนึ่งเดียวกัน เราจะยิ่งใหญ่ที่สุดในวงการธุรกิจเลยนะ" ดวงตาคมกริบของหลินเฟยหรี่ลงเล็กน้อย เธอมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาราวกับกำลังมองเศษขยะชิ้นหนึ่งที่ลอยมาติดริมฝีปาก เธอหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น แต่กลับทรงพลังพอที่จะทำให้ซ่งอี้ชะงักค้างไปในทันที "ซ่งอี้คะ... คุณเอาความมั่นใจมาจากไหนว่าผู้หญิงที่เคยถูกคุณเขี่ยทิ้งเหมือนสุนัขตัวหนึ่ง จะยอมเก็บเศษขยะที่คุณสลัดทิ้งกลับมาใส่ตะกร้าอีกรอบ?" น้ำเสียงของเธอนุ่มนวล ทว่าบาดลึกราวกับใบมีดอาบยาพิษ "ความจำเสื่อมหรือว่าสมองเสื่อมกันแน่คะ ถึงจำไม่ได้ว่าตอนที่คุณหอบผ้าหนีตามผู้หญิงอีกคนไป ฉันต้องกราบกรานขอร้องพวกคุณขนาดไหน?" "เฟยเฟย! แกอย่าใจร้ายนักเลยนะ!" มารดาโพล่งขึ้นด้วยความเหลืออด ท่าทีอ่อนข้อเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงความเกรี้ยวกราดที่ถูกเก็บกดไว้ "แกมันเลือดเย็น! เลือดในอกที่ฉันเลี้ยงมาสิบกว่าปี ไม่คิดจะตอบแทนบุญคุณเลยหรือไง!" "บุญคุณ?" หลินเฟยทวนคำ ดวงตาคู่สวยฉายประกายความเยียบเย็นที่น่ากลัวออกมาวูบหนึ่ง เธอหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูขึ้นมาหมุนเล่นเบาๆ "อยากได้เงินนักใช่ไหมคะ? อยากได้ความช่วยเหลือจากฉันจนตัวสั่นเลยใช่ไหม?" ทั้งโต๊ะพลันเงียบกริบ บิดา มารดา และซ่งอี้ต่างพากันกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก ประกายความโลภและชัยชนะเริ่มฉายชัดขึ้นในแววตาของพวกเขา พวกเขาคิดว่าเด็กสาวหัวดื้อคนนี้คงทนแรงกดดันของความเป็นสายเลือดเดียวกันไม่ไหวเป็นแน่ หลินเฟยเลิกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มร้ายกาจ เธอไม่ได้ใจอ่อน... เธอแค่กำลังจะเล่นเกมสนุกๆ ที่จะทำให้คนเหล่านี้ตกนรกทั้งเป็นต่างหาก "ได้สิคะ ในเมื่อพวกท่านอยากได้เงินจากฉันนัก ฉันก็ใจดีพอที่จะสงเคราะห์ให้" เธอกดหน้าจอโทรศัพท์สั่งการบางอย่างด้วยท่าทางสบายๆ "ฉันเตรียมเช็คเงินสดไว้ให้พวกท่านเรียบร้อยแล้ว... เชิญรับไปได้เลยค่ะ" สิ้นคำพูดของเธอ ประตูห้องอาหารวีไอพีก็ถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของชายชุดสูทสีดำสี่คนในท่าทีสำรวม พวกเขาเดินเรียงแถวเข้ามาพร้อมกับเอกสารกองโตและกระเป๋าเอกสารหนังสีดำสนิท ทว่าสิ่งที่ทำให้ทุกคนในห้องต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ไม่ใช่กลุ่มบอดี้ชายฉกรรจ์เหล่านั้น แต่เป็นเสียงคำรามต่ำของเครื่องยนต์ทรงพลังที่ดังสนั่นก้องมาจากท้องฟ้ายามค่ำคืนเหนือยอดตึกระฟ้า ลมกรรโชกแรงพัดเข้ามาผ่านกระจกบานใหญ่ที่เปิดออกโดยระบบอัตโนมัติ เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวสีดำด้านลำยักษ์สลักตราสัญลักษณ์ตระกูลทรงอิทธิพลระดับโลก ค่อยๆ ลดระดับลงจอดอย่างสง่างามบนลานจอดเฮลิคอปเตอร์ดาดฟ้าของโรงแรมซึ่งอยู่ติดกับห้องอาหารพอดี แรงลมจากการหมุนของใบพัดทำให้ผ้าม่านและเส้นผมของทุกคนปลิวไสว ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวออกมาจากตัวเครื่อง ชายหนุ่มผู้กุมอำนาจครึ่งหนึ่งของเศรษฐกิจประเทศและเป็นเจ้าของหัวใจที่มั่นคงดั่งหินผา—คีย์ ก้าวเข้ามาในห้องด้วยรัศมีกดดันที่แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ จนแม้แต่บิดาของเธอยังต้องตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว คีย์กวาดสายตาคมปลาบมองคนตระกูลหลินด้วยความเย็นชา ก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาหลินเฟย โน้มตัวลงกระซิบเบาๆ ข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เปี่ยมด้วยความตามใจ "จัดการขยะพวกนี้เสร็จหรือยังครับที่รัก? เครื่องพร้อมจะพาคุณบินไปปารีสแล้วนะ" หลินเฟยแย้มรอยยิ้มพึงใจ เธอรับเอกสารกองโตจากมือเลขาฯ ก่อนจะผลักมันไปตรงหน้าบิดาและซ่งอี้ที่กำลังหน้าซีดเผือดราวกับคนใกล้ตาย "นี่คือเอกสารฟ้องล้มละลายของตระกูลหลิน ที่ฉันกว้านซื้อหนี้ทั้งหมดมาถือครองไว้ในมือเรียบร้อยแล้วค่ะ... และนี่คือบัตรเชิญไปงานประมูลทรัพย์สินที่เหลืออยู่ของพวกท่าน" หลินเฟยลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สายตาเหยียดมองผู้ให้กำเนิดด้วยความสมเพชระคนสะใจ "จำไว้นะคะ ว่าความโลภของพวกท่าน... มีราคาที่ต้องจ่ายแพงกว่าที่คิดเสมอ" เธอกดปุ่มบนสมาร์ทโฟนเพื่อยืนยันการทำธุรกรรมครั้งใหญ่ เสียงแจ้งเตือนจากระบบธนาคารระดับโลกดังขึ้นก้องห้องอาหาร พร้อมกับรอยยิ้มของคีย์ที่ยืนโอบไหล่เธอไว้อย่างปกป้อง "ไปกันเถอะค่ะ" หลินเฟยเอ่ยเสียงเรียบ หันหลังให้กับครอบครัวที่กำลังทรุดตัวลงคุกเข่าร้องขอความเมตตาอย่างไม่ใยดี ทว่า ก่อนที่เธอจะก้าวเท้าพ้นประตูห้องอาหารเพื่อขึ้นเฮลิคอปเตอร์ เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของซ่งอี้ก็แผדเสียงกรีดร้องแหลมสูงขึ้น พร้อมกับข้อความด่วนจากสำนักงานใหญ่ที่ประกาศว่า... บัญชีส่วนตัวทั้งหมดของเขาถูกอายัดโดยคำสั่งศาลนานาชาติเรียบร้อยแล้ว! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมสะใจไปกับความเฉียบขาดของหลินเฟยนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!