ปฏิเสธไม่เกรงใจใคร

หน้าจอสมาร์ทโฟนในมือของซ่งอี้สั่นระริกราวกับมีชีวิต ภาพใบหน้าของชายหนุ่มที่เคยหยิ่งผยองและเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ บัดนี้กลับซีดเผือดไร้สีเลือด นัยน์ตาเบิกโพ้าง ริมฝีปากสั่นระริกจนแทบเปล่งเสียงออกมาไม่ได้ ข้อความแจ้งเตือนจากธนาคารกลางและคำสั่งศาลนานาชาติที่ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอเปรียบเสมือนอสุนีบาตที่ฟาดลงกลางกระหม่อมในยามวิกาล ความเงียบงันอันน่าอึดอัดโรยตัวลงปกคลุมห้องอาหารหรูหราทันที ไม่มีใครกล้าหายใจแรง เสียงถอนหายใจแผ่วเบาของหลินเฟยกลับดังชัดเจนราวกับเสียงฆ้อนทั่งที่ตอกย้ำความพ่ายแพ้ของอีกฝ่าย "บัญชี... บัญชีของฉันถูกอายัดทั้งหมดได้อย่างไร!" ซ่งอี้แผדเสียงคำรามออกมาด้วยความตกใจและไม่เชื่อสายตา เขากดหน้าจอซ้ำๆ จนนิ้วแทบหัก แต่สิ่งที่ปรากฏกลับมีเพียงข้อความสีแดงฉานแจ้งเตือนสถานะ 'อายัดถาวร' ทุกบัญชีทั่วโลก หลินเฟยยกถ้วยชาเซรามิกเนื้อดีขึ้นจิบอย่างเชื่องช้า รอยยิ้มมุมปากของเธอบ่งบอกถึงความเหนือกว่าอย่างชัดเจน ไม่มีความจำเป็นต้องตะโกนด่าทอ ความเงียบและความสงบของเธอนี่แหละคืออาวุธที่เชือดเฉือนซ่งอี้ให้ตายทั้งเป็นได้อย่างเจ็บแสบที่สุด "โลกนี้น่ะคุณซ่ง..." หลินเฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนทุกคนต้องเงี่ยหูฟัง "ไม่ได้หมุนรอบความโลภของคุณหรอกนะคะ เงินที่ได้มาจากการหลอกลวงและเหยียบย่ำคนอื่น สุดท้ายแล้ว... มันก็แค่กระดาษชำระที่รอวันถูกทิ้งลงโถส้วมเท่านั้นเองค่ะ" ก่อนที่ซ่งอี้จะทันได้โพล่งคำด่าทอใดๆ ออกมา เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ขนาดใหญ่ก็ดังกระหึ่มก้องกังวานมาจากเบื้องบน แรงลมมหาศาลพัดผ่านกระจกใสจนเกิดเสียงสั่นสะเทือน คีย์ก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสง่างาม ร่างสูงโปรดปรานในชุดสูทสั่งตัดพิเศษส่งสายตาคมกริบกวาดมองผู้คนที่เคยดูถูกหลินเฟยด้วยความดูแคลน ก่อนจะโค้งศีรษะให้เธอเล็กน้อยอย่างให้เกียรติ "ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วครับที่รัก รถและเฮลิคอปเตอร์พร้อมแล้วสำหรับการเดินทางไปตรวจรับ 'บ้านใหม่' ของคุณในเขตคฤหาสน์เศรษฐีอันดับหนึ่งของเมืองค่ะ" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลของคีย์เอ่ยขึ้น พร้อมกับยื่นมือหนามาให้หลินเฟยจับ หลินเฟยวางมือเรียวบางลงบนฝ่ามือของเขาอย่างมั่นใจ เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กวาดสายตามองซ่งอี้และบรรดาญาติจอมปลอมที่เคยรุมทึ้งเธอด้วยสายตาเย็นเยียบราวกับมองมดปลวก ก่อนจะก้าวเดินออกไปโดยไม่เหลียวหลังกลับมามองอีกเลย ครึ่งชั่วโมงต่อมา... รถยนต์โรลส์-รอยซ์สีดำสนิทเคลื่อนตัวเข้ามาจอดสนิทภายในอาณาจักรคฤหาสน์หลังงาม คฤหาสน์สไตล์ยุโรปคลาสสิกที่ตั้งอยู่บนเนินเขาส่วนตัว พื้นที่กว้างขวางนับพันตารางเมตร รายล้อมด้วยสวนดอกไม้และระบบรักษาความปลอดภัยระดับชาติ นี่คือทรัพย์สินชิ้นใหม่ที่หลินเฟยเพิ่งกดซื้อด้วยเงินสดผ่านระบบอภิมหาเศรษฐีเมื่อช่วงบ่ายที่ผ่านมา แต่ทว่า... เมื่อประตูรั้วเหล็กดัดเปิดออก ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับทำให้คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ภายในห้องโถงรับแขกโอ่อ่าของคฤหาสน์ กลับมีร่างของ 'คุณป้า' และ 'ลูกพี่ลูกน้อง' จอมฉกฉวยของร่างเดิมกำลังนั่งไขว่ห้างกินผลไม้ราคาแพงบนโซฟาหนังแท้อย่างสบายใจเฉิบ ราวกับว่าที่นี่คือบ้านของพวกเขาเอง "อ้าว! ยัยเฟย แกโผล่หัวมาจนได้นะ นึกว่าจะหนีหนี้หัวซุกหัวซุนไปซะอีก!" เสียงแหลมสูงของคุณป้าดังขึ้นทันทีที่เห็นร่างของหลินเฟยเดินเข้ามา พร้อมกับกวาดสายตามองสำรวจข้าวของหรูหราด้วยความโลภ "ไหนๆ แกก็โชคดีฟลุกได้บ้านหลังนี้มาแล้ว ก็ดีเหมือนกัน ฉันกับหลานจะย้ายเข้ามาอยู่ด้วย ห้องนอนใหญ่ชั้นบนฉันจองแล้วนะ ส่วนแกไปนอนห้องแม่บ้านข้างหลังโน่น!" หลินเฟยหยุดยืนนิ่ง รอยยิ้มเยдяเยือกผุดขึ้นที่มุมปาก เธอไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยวหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความสมเพชเวทนาที่พุ่งพล่านอยู่ในอก เธอหันไปพยักหน้าให้กับการ์ดชุดสูทสีดำสี่คนที่คีย์จัดเตรียมไว้ให้อย่างรู้ใจ "เชิญแขกผู้ไม่ได้รับเชิญเหล่านี้ออกไปจากบ้านของฉันเดี๋ยวนี้ค่ะ" หลินเฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเด็ดขาดและทรงอำนาจจนการ์ดร่างยักษ์ก้าวพรวดเข้าไปประชิดตัวสองแม่ลูกทันที "เฮ้ย! พวกแกเป็นใครวะ! กล้าดียังไงมาแตะต้องฉัน รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร ฉันเป็นป้าของเจ้าของบ้านนี้นะยะ!" คุณป้าแผדเสียงกรีดร้องลั่นด้วยความตกใจ เมื่อถูกการ์ดร่างยักษ์หิ้วปีกขึ้นจากโซฟาอย่างไม่เกรงใจ "เจ้าของบ้านเหรอคะ?" หลินเฟยหัวسเราะในลำคอเบาๆ ก้าวเท้าเข้าไปใกล้ผู้เป็นป้าสายเลือดเดียวกันด้วยแววตานิ่งสนิท "น่าเสียดายจังนะคะที่คุณป้าเข้าใจผิด บ้านหลังนี้โฉนดเป็นชื่อของหลินเฟยคนนี้... และฉันก็ไม่เคยอนุญาตให้คนไร้ยางอายหน้าหนาอย่างพวกท่านก้าวเท้าเข้ามาเหยียบแม้แต่ก้าวเดียวค่ะ" "แก... ยัยเด็กเนรคุณ! กล้าไล่ผู้มีพระคุณอย่างพวกฉันเหรอ!" ลูกพี่ลูกน้องหน้าเลือดพยายามดิ้นรนและชี้หน้าด่าทอ "แกคิดว่ารวยมาจากไหนวะ หVอ! ถ้าไม่มีพวกฉันคอยเหยียบหัวแกไว้ แกจะโตมาได้ยังไง!" "ความกรุณาปลอมๆ ของพวกคุณ ฉันคืนให้หมดแล้วค่ะ" หลินเฟยโบกมือไล่เบาๆ "โยนพวกเขากับข้าวของทั้งหมดออกไปนอกรั้วบ้านซะ อย่าให้เหลือเศษฝุ่นติดอยู่ในอาณาเขตของฉันเด็ดขาด" ร่างของสองแม่ลูกถูกลากถูไปตามพื้นหินอ่อนท่ามกลางเสียงโวยวายและคำด่าทอที่ดังลั่นสะท้อนก้องคฤหาสน์หรู ก่อนจะถูกเหวี่ยงออกไปนอกประตูรั้วเหล็กดัดและปิดกระแทกใส่หน้าอย่างไม่ไยดี ความเงียบสงบกลับคืนสู่คฤหาสน์อีกครั้ง เหลือเพียงกลิ่นอายของความมั่งคั่งและอิสรภาพที่หลินเฟยเป็นผู้กุมชะตากรรมไว้ทั้งหมด เธอนั่งลงบนโซฟาตัวใหญ่ที่เพิ่งถูกทำความสะอาดอย่างไร้รอยเปื้อน ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ทว่าในวินาทีที่เธอกำลังจะหลับตาพักผ่อน สายตาก็เหลือบไปเห็นสมาร์ทโฟนบนโต๊ะกระจกที่วางอยู่ หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้นมาเองโดยไม่มีการแจ้งเตือนสายเข้า ข้อความตัวอักษรสีแดงเข้มปริศนาปรากฏขึ้นบนหน้าจอโล้นๆ ไม่มีที่มา ไม่มีชื่อผู้ส่ง แต่กลับทำเอาลมหายใจของหลินเฟยสะดุดกึกในทันที *“ยินดีด้วยกับบ้านหลังใหม่... คุณหนูหลินเฟย ทว่า... ของขวัญชิ้นจริงจาก 'คนในอดีตที่คุณลืมไปแล้ว' กำลังจะเดินทางไปเคาะประตูห้องนอนของคุณในอีกสามนาทีข้างหน้า... หวังว่าจะยังจำรสชาติของความตายได้นะ”* ดวงตาของหลินเฟยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความหนาวยะเยือกแล่นริ้วจากสันหลังขึ้นสู่ต้นคอในเสี้ยววินาที เสียงฝีเท้าหนักหน่วงปริศนาก็ดังขึ้นที่ระเบียงชั้นสอง... ทั้งๆที่ระบบรักษาความปลอดภัยของคฤหาสน์ถูกตั้งค่าไว้สูงสุด และไม่มีทางที่ใครจะเล็ดลอดเข้ามาได้! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ผู้ทรงเกียรติทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งเสียงเชียร์ให้ "ม่านหมอกโรแมนซ์" ในทุกๆ ตอนนะคะ บทต่อไปรับรองว่าพายุลูกใหญ่จะซัดสาดจนคุณต้องหยุดหายใจแน่นอนค่ะ!