ตบหน้าแฟนเก่าด้วยเงิน

กระดาษแผ่นบางเฉียบที่ถูกยื่นเข้ามาตรงหน้าไม่ได้สั่นไหวแม้แต่น้อย ทว่ากลับทำให้บรรยากาศรอบตัวในร้านอาหารหรูระดับมิชลินสตาร์ดิ่งวูบลงราวกับถูกแช่แข็งด้วยไนโตรเจนเหลว "คุณหลินเฟยครับ... เกรงว่าคุณยังไปไหนไม่ได้" ชายแปลกหน้าเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม "เพราะทรัพย์สินทั้งหมดที่คุณเพิ่งใช้จ่ายไป... ถูกอายัดโดยคำสั่งศาลสูงสุดแล้วครับ!" เสียงซุบซิบของแขกผู้มีเกียรติรอบโต๊ะดังระงมขึ้นทันที ราวกับฝูงผึ้งที่ถูกตีรัง ประกายตาของความสมเพช เวทนา และเยาะเย้ยถางถางพุ่งตรงมายังร่างระหงของหลินเฟยที่ยังคงนั่งไขว่ห้างจิบไวน์แดงอย่างไม่สะทกสะท้าน ซ่งอี้ แฟนเก่าผู้สวมสูทแบรนด์เนมราคาแพงแต่กลับมีสันดานต่ำตม หัวเราะร่วนออกมาเสียงดังลั่น เขาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความสะใจจนน่าเกลียด ดวงตาคู่คมกวาดมองอดีตคนรักตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาของเจ้าหนี้ผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จ "เห็นไหมล่ะ หลินเฟย! เธอมันก็แค่ผู้หญิงสำส่อนที่เกาะผู้ชายกิน พอไม่มีฉันคอยค้ำจุน เธอคิดเหรอว่าจะมีปัญญาใช้ชีวิตหรูหราแบบนี้ได้?" ซ่งอี้จงใจเน้นเสียงให้ดังไปทั่วบริเวณ เพื่อให้ทุกคนได้ยินความอับอายของเธอ "ทรัพย์สินทั้งหมดที่เธอเอาไปผลาญเล่นเมื่อกี้... เตรียมตัวติดคุกหัวโตข้อหาฉ้อโกงได้เลย!" หญิงสาวข้างกายซ่งอี้ หรือที่ปรึกษาทางการเงินสาวสวยที่เพิ่งเข้ามาเสียบแทนที่ หลุดหัวเราะคิกคักออกมาอย่างปิดไม่มิด นางยกมือขึ้นปิดปากทำท่าทางตกอกตกใจจอมปลอม "ตายจริง... แบบนี้จะเอาเงินที่ไหนจ่ายค่าอาหารมื้อนี้ล่ะคะเนี่ย หรือว่าจะต้องล้างจานใช้หนี้ดีเอ่ย?" หลินเฟยค่อยๆ วางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะคริสตัลอย่างเชื่องช้า เสียงกระทบกันเบาๆ นั้นกลับดังก้องกังวานในความเงียบที่ทุกคนจดจ้อง เธอยังคงรักษาท่าทีสง่างามราวกับพญาหงส์ ใบหน้ารูปไข่ประดับด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ยากจะคาดเดาความรู้สึก ดวงตากลมโตคู่สวยมองตรงไปยังซ่งอี้ราวกับกำลังมองเศษขยะชิ้นหนึ่งที่ลอยมาติดริมตลิ่ง "ติดคุกเหรอคะ?" หลินเฟยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไพเราะ แต่กลับทรงพลังจนทำให้ซ่งอี้ชะงักกึก "คุณเอาความมั่นใจมาจากไหนคะซ่งอี้ ว่าเงินแค่ไม่กี่สิบล้านนี่... จะทำให้ฉันเดือดร้อนได้?" "ปากดี!" ซ่งอี้ตบโต๊ะเสียงดังลั่นด้วยความโมโหที่เห็นอีกฝ่ายยังคงนิ่งเฉยได้ "เอกสารจากศาลทนายความถืออยู่คาตา เธอจะมาปฏิเสธหน้าด้านๆ แบบนี้ไม่ได้! เจ้าหน้าที่ครับ! ลากตัวผู้หญิงคนนี้ไปดำเนินคดีได้เลย!" เจ้าหน้าที่กรมบังคับคดีก้าวเข้ามาข้างหน้าเตรียมจะเอื้อมมือมาแตะไหล่ของเธอ ทว่า ในวินาทีนั้นเอง... *Rrrrrrr-* โทรศัพท์มือถือเครื่องหรูของทนายความฝ่ายโจทก์แผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ ทนายความหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความหงุดหงิด แต่เมื่อก้มลงมองหน้าจอแสดงสายเรียกเข้า สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนจากความเย่อหยิ่งกลายเป็นซีดเผือดราวกับกระดาษ ไร้สีเลือดทันที มือหนาสั่นเทาขณะกดรับสาย "ฮ... ฮัลโหลครับท่าน... ว่ายังไงนะครับ? ยกเลิก... ยกเลิกคำสั่งอัดยدทันทีเหรอครับ? แต่ว่า..." เสียงทนายความขาดหายไปในลำคอ เมื่อปลายสายตวาดกลับมาด้วยความเกรี้ยวกราดจนคนรอบข้างยังพลอยสะดุ้ง ซ่งอี้ขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ เขาหันไปมองหน้าทนายความ "เกิดอะไรขึ้นครับ จัดการเธอเลยสิ รออะไรอยู่?" ทนายความกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เหงื่อกาฬผุดพลายเต็มใบหน้า เขาค่อยๆ หันกลับมามองหลินเฟยด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ ความหวาดกลัวฉายชัดในแววตาคู่นั้นราวกับกำลังเผชิญหน้ากับปีศาจ "ค... คุณซ่งอี้ครับ..." ทนายความเสียงสั่น "คำสั่งอ... อายัด... ถูกยกเลิกแล้วครับ" "ว่ายังไงนะ!" ซ่งอี้อุทานลั่น ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความตกใจ "จะเป็นไปได้ยังไง! ฉันเป็นคนยื่นเรื่องเองนะ!" "ท่านประธานใหญ่แห่งธนาคารกลางโทรมาสั่งการด้วยตัวเองครับ..." ทนายความกระซิบเสียงสั่นเครือ "บัญชีของ... ของคุณหลินเฟย เป็นบัญชีวีไอพีระดับสูงสุดที่มีอำนาจเทียบเท่ากระทรวงการคลัง... การอายัดเมื่อครู่เป็นเพียงระบบความปลอดภัยอัตโนมัติเนื่องจากมีการทำธุรกรรมวงเงินมหาศาลเกินกว่าขีดจำกัดทั่วไป... แต่ตอนนี้ สถานะบัญชีกลับมาเป็นปกติ และ..." ทนายความกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ซ่งอี้และผู้คนทั้งร้านแทบหยุดหายใจ "และ... ยอดเงินคงเหลือในบัญชีของคุณหลินเฟยตอนนี้ คือ... เก้าแสนล้าน... ครับ" ความเงียบสงบเข้าปกคลุมพื้นที่รอบบริเวณอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันหนักหน่วงและน่าอึดอัดเสียยิ่งกว่าเดิม ซ่งอี้อึ้งค้าง อ้าปากพะงาบๆ ราวกับปลาขาดน้ำ สมองของเขาขาวโพลน ประมวลผลอะไรไม่ออกอีกต่อไปแล้ว ตัวเลข 'เก้าแสนล้าน' วิ่งวนซ้ำไปซ้ำมาในหัวจนแทบระเบิด มันเป็นไปได้ยังไง? ผู้หญิงที่เพิ่งถูกเขี่ยทิ้งอย่างไร้ค่าเพราะไม่มีเงินแม้แต่จะซื้อกระเป๋าใบละหมื่น ทำไมถึงกลายเป็นมหาเศรษฐีที่มีเงินซื้อประเทศได้ทั้งประเทศในชั่วข้ามคืน?! หลินเฟยค่อยๆ ลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างระหงภายใต้ชุดเดรสแบรนด์หรูขยับเข้าใกล้ซ่งอี้ทีละก้าว แรงกดดันมหาศาลแผ่ออกมาจากตัวเธอจนชายหนุ่มต้องถอยหลังกรูดโดยสัญชาตญาณ "ตกใจอะไรเหรอคะ ซ่งอี้" หลินเฟยแย้มรอยยิ้มหวานหยาดเยิ้ม ทว่าแววตากลับเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก "เงินแค่นี้... สำหรับฉันมันก็แค่เศษเงินที่เอาไว้ซื้อขยะแถวนี้ทิ้งเล่นก็เท่านั้นเองค่ะ" *เพี๊ยะ!* เสียงตบหน้าดังสนั่นหวั่นไหวสะท้อนไปทั่วห้องอาหาร หลินเฟยใช้หลังมือฟาดลงบนแก้วของซ่งอี้อย่างเต็มแรงจนหน้าหัน รอยแดงประทับเด่นชัดบนผิวขาว ทว่าเธอยังไม่หยุดเพียงแค่นั้น มือเรียวบางหยิบกระเป๋าถือขึ้นมา คว้าบัตรเครดิตสีดำสนิทฝังเพชรที่สะท้อนแสงไฟระยิบระยับออกมาโยนใส่หน้าอดีตแฟนหนุ่มอย่างไม่ไยดี "ค่าอาหารมื้อนี้... และค่าเสียหายทั้งหมดที่ร้านนี้เสียหายจากเสียงเห่าหอนของคุณ... ฉันจ่ายให้หมดแล้วนะคะ" หลินเฟยเหยียดยิ้มเย็นชา "ส่วนเศษเงินที่เหลือ... ถือว่าฉันทำบุญให้ทานแก่หมาข้างถนนอย่างพวกคุณก็แล้วกันค่ะ" ซ่งอี้หน้าชาดิก ความโกรธแค้นและความอับอายพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด เขาเงื้อมือขึ้น หมายจะพุ่งเข้าไปทำร้ายหญิงสาวด้วยความบันดาลโทสะ "นังตัวดี! แกกล้ามากนะ!" *โครมคราม!* ยังไม่ทันที่มือสกปรกของซ่งอี้จะแตะต้องชายกระโปรงของหลินเฟย เสียงคำรามกึกก้องราวกับพายุเฮอร์ริเคนก็ดังสนั่นมาจากท้องนามฟากฟ้าด้านนอก กระจกใสบานใหญ่ของร้านสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แรงลมมหาศาลจากการพัดของใบพัดเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวขนาดใหญ่ที่บินต่ำลงมาจอดลานจอดด้านหน้า ทำเอาข้าวของภายในร้านปลิวว่อน ประตูเฮลิคอปเตอร์สีดำสนิทสลักตราสัญลักษณ์ตระกูลผู้ทรงอิทธิพลระดับโลกถูกเปิดออก รองเท้าหนังราคาแพงก้าวลงมาพร้อมกับร่างสูงสง่าของชายหนุ่มผู้มีใบหน้างดงามราวกับเทพบุตรกรีก ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองสถานการณ์ภายในร้านด้วยแววตาดุดันน่าเกรงขาม ก่อนที่เขาจะสาวเท้ายาวๆ ตรงเข้ามาโอบเอวบางของหลินเฟยไว้ด้วยความทะนุถนอม ราวกับเธคือสิ่งล้ำค่าที่สุดในจักรวาล คีย์... ประธานหนุ่มผู้กทรงอิทธิพลที่สุดในประเทศ ปราบตามองซ่งอี้ที่ยืนตัวสั่นงกด้วยหางตา ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ซ่งอี้ทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นทันที "ใครกล้าแตะต้องภรรยาของฉัน... เตรียมตัวเตรียมใจไปใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ในนรกได้เลย" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความสะใจนี้นะคะ บทหน้าความฉิบหายของจริงกำลังจะเริ่มขึ้นแล้วค่ะ!