กับดักของซ่งอี้

กริ and... เสียงตบโต๊ะอาหารกระจกราคาแพงดังสนั่นหวั่นไหว จนแก้วไวน์ทรงสูงสั่นระริกแทบคว่ำ ร่างของซ่งอี้ที่กำลังสั่นเทาด้วยความเคียดแค้นพุ่งพรวดขึ้นยืนเต็มความสูง นิ้วเรียวยาวที่เคยสวมแหวนเพชรปลอมราคาถูกชี้หน้าหลินเฟยด้วยความโกรธเกรี้ยว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนจนน่ากลัว "หลินเฟย! เธอคิดจะเล่นตลกอะไรกันแน่!" ซ่งอี้แผדเสียงกร้าว ท่ามกลางความตกตะลึงของแขกเหรื่อในภัตตาคารหรูระดับมิชลินสตาร์แห่งนี้ "ตึกหลังนี้มูลค่าเป็นพันล้าน! ผู้หญิงที่เพิ่งถูกไล่ออกจากหอพักราคาถูกอย่างเธอ จะเอาปัญญาที่ไหนมาซื้อ! บอกมานะว่าเธอไปนอนกับเสี่ยแก่ๆ คนไหนมา ถึงได้กล้าเอาเงินสกปรกพวกนี้มาฟอกกลางสังคม!" บรรยากาศรอบโต๊ะวีไอพีพลันตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ ก่อนที่เสียงซุบซิบจะดังระงมราวกับผึ้งแตกรัง สายตานับสิบคู่ที่มองมาทางหลินเฟยเต็มไปด้วยความเคลือบแคลง สงสัย และเหยียดหยาม—โดยเฉพาะกลุ่มไฮโซสาวที่เคยเป็นเพื่อนสนิทของเธอในอดีต ต่างพากันยกมือขึ้นป้องปากหัวคิกคักด้วยความสะใจที่ได้เห็นคนตกอับดิ่งลงเหว ทว่า... เจ้าของชื่อกลับไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนก หรือแม้แต่สะดุ้งสะเทือนเลยแม้แต่น้อย หลินเฟยยังคงนั่งไขว่ห้างอย่างสง่างามบนเก้าอี้บุด้วยกำมะหยี่สีแดงเพลิง ริมฝีปากอิ่มสวยยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างใจเย็น เธอยกแก้วแชมเปญขึ้นจิบช้าๆ ราวกับเสียงเห่าหอนของซ่งอี้เป็นเพียงเพลงบรรเลงประกอบอาหารมื้อค่ำอันน่ารื่นรมย์ ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดตามองชายหนุ่มที่ครั้งหนึ่งเธอเคยโง่เขลาเอาหัวใจไปฝากไว้ด้วยความสมเพชเวทนา "เงินสกปรกอย่างนั้นเหรอคะ... ซ่งอี้" หลินเฟยเอ่ยเสียงหวาน กังวานใส ทว่าบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ปากของคุณนี่มันเหม็นเน่าสมกับที่เป็น 'อดีตคู่หมั้น' ที่ฉันเคยพลาดท่าเลือกผิดชีวิตเกือบพังจริงๆ นะคะ" "เธอ!" ซ่งอี้หน้าดำคร่ำเครียดด้วยความอับอายเมื่อถูกขุดคุ้ยเรื่องอดีต เขาถลึงตาใส่คีย์ที่ยืนสงบนิ่งอยู่ข้างกายหลินเฟยด้วยท่าทีคุกคาม "ส่วนแก! ไอ้หน้าตัวเมียที่เกาะผู้หญิงกิน! แกคงเป็นหน้าม้าที่หลินเฟยจ้างมาแสดงละครตบตาใช่ไหม? คิดว่าใส่สูทแบรนด์เนมปลอมแล้วจะหลอกคนอื่นได้หรือไง!" คีย์ไม่แม้แต่จะชายตามองซ่งอี้ สายตาคมกริบของประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลยังคงทอดมองเพียงแค่หลินเฟยด้วยความรักใคร่และภักดี ราวกับซ่งอี้เป็นเพียงฝุ่นละอองใต้รองเท้าที่ไม่มีค่าให้อยู่ในสายตา หลินเฟยหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงนั้นช่างเยpเย็นและทรงพลังจนทำให้ซ่งอี้ชะงักไปชั่วครู่ "อยากดูนักไม่ใช่เหรอคะว่าเงินของฉันมาจากไหน..." หลินเฟยเอ่ยพร้อมกับค่อยๆ วางแก้วแชมเปญลงบนโต๊ะกระจก เสียงกระทบเบาๆ แต่กลับดังสะท้อนก้องในความรู้สึกของทุกคน "ในเมื่อคุณอุตส่าห์ลงทุนจัดฉากแฉฉันกลางร้านอาหารหรูขนาดนี้ ฉันก็ควรจะสนองความโง่เขลาของคุณให้สาสมหน่อยจริงไหมคะ" เธอยื่นมือเรียวบางไปหยิบกระเป๋าถือหนังจระเข้แท้ลิมิเต็ดอディションที่เพิ่งซื้อมาหมาดๆ ออกมา หยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทไร้รอยต่อซึ่งสลักลวดลายทองคำแท้ด้วยมือ—บัตร 'Black Centurion' วงเงินไม่จำกัดที่แม้แต่มหาเศรษฐีติดอันดับ Forbes ยังต้องแย่งชิง—แล้วโยนมันลงไปกลางโต๊ะ ตรงหน้าซ่งอี้พอดี แปะ... เสียงบัตรกระทบโต๊ะเบาๆ แต่กลับสร้างแรงสั่นสะเทือนในใจของคนที่รู้จักรสนิยมของคนชั้นสูงเป็นอย่างดี ซ่งอี้ขมวดคิ้ว เขาก้มลงมองบัตรใบนั้นด้วยความสงสัย ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาดังลั่น "ฮึ! คิดจะเอาบัตรพลาสติกปลอมๆ มาหลอกฉันอีกเหรอ? ของเก๊แบบนี้สั่งทำตามร้านอินเทอร์เน็ตได้ตั้งร้อยใบ..." "ถ้าคิดว่าเป็นของเก๊... ทำไมไม่ลองเอาไปรูดดูซล่ะคะ?" หลินเฟยตัดบทด้วยรอยยิ้มเยาะ "เชิญค่ะ! เชิญเรียกผู้จัดการร้านมาเอาเครื่องรูดบัตรมาพิสูจน์ให้ทุกคนในที่นี้เห็นกันไปเลยว่า 'เงินสกปรก' ของฉันเนี่ย... มันจะทำให้บัญชีธนาคารของคุณล่มจมจนต้องไปกราบตักขอทานข้างถนนได้ภายในกี่วินาที" ความมั่นใจอันเปี่ยมล้นและแววตาดุดันที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งสงบของหลินเฟย ทำให้ซ่งอี้เริ่มลังเลใจ เหงื่อกาฬเริ่มผุดพรายขึ้นตามไรผม แม้เขาจะปากดีแต่ลึกๆ แล้วสัญชาตญาณกลับเตือนว่าผู้หญิงตรงหน้าไม่ใช่หลินเฟยคนเดิมที่เคยยอมจำนนให้เขาเหยียบย่ำอีกต่อไปแล้ว "ทำไมคะ? ไม่กล้าเหรอ?" หลินเฟยโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย กดดันด้วยออร่าที่เหนือกว่าอย่างไร้ที่ติ "หรือว่า... กลัวว่าความจริงจะตบหน้าตัวเองจนหน้าชาจนไม่กล้าเอาหน้าออกไปจากที่นี่?" "ก็ได้! ในเมื่อเธออยากอับอายขายหน้าต่อหน้าธารกำนัลนัก ฉันก็จะสงเคราะห์ให้!" ซ่งอี้คำรามด้วยความโมโหจนขาดสติ เขาหันไปตะโกนลั่นร้าน "ผู้จัดการ! เอาเครื่องรูดบัตรมานี่! ผมจะพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าผู้หญิงคนนี้มันคือ 'สิบแปดมงกุฎ' ตัวปลอม!" ผู้จัดการร้านรีบวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาพร้อมกับเครื่องรูดบัตรพกพาในมือด้วยความหวาดหวั่น เขารู้จักซ่งอี้ที่เป็นลูกค้าพอสมควร และก็รู้ดีว่าภัตตาคารแห่งนี้เป็นของใคร... ซึ่งเมื่อครู่เพิ่งมีคำสั่งด่วนแจ้งว่า 'เจ้าของใหม่' ได้ซื้อกิจการทั้งหมดไปแล้ว! ซ่งอี้คว้าบัตรสีดำสนิทขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะกระแทกมันลงบนเครื่องรูดบัตรอย่างแรง แล้วจิ้มจำนวนเงินมหาศาลลงไป—สิบล้านบาท! ค่าเสียหายที่เขาอ้างว่าหลินเฟยโกงมา "ใส่รหัสสิ! ถ้าแน่จริงก็ใส่รหัสสิ!" ซ่งอี้ตะคอก หลินเฟยยิ้มมุมปากอย่างเหนือชั้น เธอยกมือขึ้นแตะหน้าจอสัมผัสของเครื่องรูดบัตรด้วยปลายนิ้วเพียงแผ่วเบา โดยไม่ต้องกดรหัสผ่านใดๆ เพราะระบบมหาศาลของเธอได้ซิงค์ข้อมูลกับเครือข่ายการเงินทั่วโลกไว้เรียบร้อยแล้ว ติ๊ด! เสียงสัญญาณอนุมัติดังขึ้นอย่างกังวาน ท่ามกลางความเงียบสงบที่ทุกคนต่างกลั้นหายใจลุ้นระทึก กระดาษใบเสร็จสีขาวค่อยๆ โผล่อشออก1มาจากเครื่องรูดบัตร พร้อมกับข้อความสถานะตัวโตสีเขียวที่ปรากฏเด่นชัดบนหน้าจอ... [ Approved: Transaction Successful ] [ วงเงินคงเหลือ: ไม่จำกัด (Unlimited) ] ใบหน้าของซ่งอี้เผือดสีลงทันที รอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้าแข็งค้าง ดวงเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนลูกตาแทบหลุดออกจากเบ้า เขาก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัวเมื่อตัวเลขยอดเงินคงเหลือสะท้อนเข้าตา—มันคือตัวเลขเก้าหลักที่มากพอจะซื้อตึกทั้งแถบนี้ได้สบายๆ! "เป็นไปไม่ได้..." ซ่งอี้พึมพำเสียงสั่น เข่าแทบทรุดลงไปกองกับพื้น "นี่มัน... บัตรวงเงินไม่จำกัดของธนาคารกลางระดับโลก... เธอกลายเป็นเจ้าของบัตรนี้ได้ยังไง?!" หลินเฟยค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างระหงภายใต้ชุดเดรสสั่งตัดพิเศษก้าวเข้าไปใกล้ซ่งอี้ทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่าทรงพลังราวนางพญาที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม เธอยื่นมือไปหยิบใบเสร็จจากเครื่องรูดมาถือไว้ แล้วตบเบาๆ ที่ข้างแก้มของซ่งอี้ที่มีสีหน้าซีดเผือดราวกับคนใกล้ตาย "โลกนี้น่ะ... มีอะไรอีกหลายอย่างที่คุณไม่มีวันเข้าใจหรอกค่ะ ซ่งอี้" หลินเฟยกระซิบด้วยน้ำเสียงกระซิบกระซาบเยียบเย็นข้างหูเขา "เช่นเดียวกับที่คุณไม่มีวันรู้เลยว่า... วินาทีต่อไปในชีวิตของคุณ จะดิ่งลงเหวได้ลึกขนาดไหน" สิ้นเสียงของหลินเฟย ทันใดนั้นเอง... เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ขนาดใหญ่ก็ดังกระหึ่มก้องกังวานมาจากท้องน้ายามค่ำคืน แรงลมมหาศาลพัดกระหน่ำจนกระจกใสของภัตตาคารสั่นสะเทือน ประตูทางเข้าถูกผลักออกอย่างแรงโดยบอดี้การ์ดในชุดสูทดำนับสิบชีวิตที่เดินเรียงแถวเข้ามาเปิดทาง ร่างสูงสง่าของชายหนุ่มอีกคนก้าวเข้ามาท่ามกลางแสงไฟสว่างจ้า—ชายผู้เป็นเจ้าของเครือข่ายธุรกิจพลังงานที่ทรงอิทธิพลที่สุดในประเทศ ผู้ชายที่ซ่งอี้ไม่มีวันเอื้อมถึงตลอดชีวิต และเขากำลังเดินตรงมาคุกเข่าลงต่อหน้าหลินเฟย พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้ซ่งอี้ถึงกับสติหลุดกระเจิง... "ท่านประธานครับ... ฮอส่วนตัวพร้อมแล้วครับ และ... 'คำสั่งไล่ออกจากตระกูลซ่ง' ที่คุณผู้หญิงสั่งให้จัดการ ตอนนี้บอร์ดบริหารอนุมัติเรียบร้อยแล้วครับ" (โปรดติดตามตอนต่อไป...) ขอบคุณที่ร่วมเดินทางในโลกแห่งความสะใจไปกับม่านหมอกโรแมนซ์นะคะ