การพบกันของตระกูลใหญ่

"เสียงหัวเราะเยาะหยันเมื่อครู่... ดูเหมือนจะเบาลงไปถนัดตาเลยนะคะ คุณชายซ่ง?" น้ำเสียงหวานใสแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้น ท่ามกลางห้องจัดเลี้ยงหรูหราสไตล์ยุโรปโบราณของตระกูลเก่าแก่ที่ทรงอิทธิพลที่สุดในเมืองหลวง แสงไฟจากแชนเดอเลียร์คริสตัลระยิบระยับสาดส่องลงมากระทบกับชุดราตรีสั่งตัดพิเศษสีแดงเพลิงของ หลินเฟย ขับเน้นให้ผิวขาวเนียนราดด้วยหิมะและแววตาดุดั่งพญาหงส์ดูทรงพลังจนไม่มีใครกล้าสบตาตรงๆ รอบโต๊ะอาหารยาวเหยียด บรรดาผู้อำนวยการอาวุโสและผู้นำตระกูลเก่าแก่ต่างพากันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ใบหน้าของแต่ละคนซีดเผือดราวกับกระดาษสา เมื่อครู่พวกเขายังร่วมหัวกันเหยียดหยามหญิงสาวผู้เคยตกอับ ไร้หัวนอนปลายเท้า แต่ในเวลานี้... บนหน้าจอโปรเจกต์เตอร์ขนาดใหญ่กลางห้อง กำลังแสดงตัวเลขมูลค่าทรัพย์สินสุทธิและสิทธิ์การถือครองหุ้นของบริษัทในเครือตระกูลหลิน ที่พุ่งทะยานแซงหน้าตระกูลเก่าแก่เหล่านี้ไปไกลลิบโลกแล้ว ซ่งอี้ หน้าถอดสี เหงื่อกาฬไหลซึม1เม็ดใหญ่ลงข้างขมับ แววตาที่เคยเต็มไปด้วยความหยิ่งผยองยามเมื่อมองอดีตคนรัก สั่นระริกด้วยความหวาดกลัว ริมฝีปากหนาสั่นเทาจนแทบเปล่งเสียงไม่ออก "หลิน... หลินเฟย เธอไปเอาเงินทุนมหาศาลขนาดนี้มาจากไหนกัน... เป็นไปไม่ได้! เธอมันก็แค่ผู้หญิงที่ฉันเคยสลัดทิ้ง..." ซ่งอี้พยายามกัดฟันกรวดเพื่อกู้ศักดิ์ศรี แต่เสียงที่หลุดออกมากลับสั่นเครือจนน่าสมเพช หลินเฟยยกมุมปากขึ้นนิดหนึ่ง รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา คล้ายกำลังมองดูมดปลวกตัวหนึ่งที่ดิ้นรนอยู่ใต้ฝ่าเท้า เธอยกแก้วไวน์แดงขึ้นจิบน้อยๆ ท่าทางสง่างามราวกับราชนิกูลผู้สูงศักดิ์ "ผู้หญิงที่นายเคยสลัดทิ้งอย่างไม่ใยดีเมื่อหลายเดือนก่อนเหรอคะ?" หลินเฟยทวนคำ น้ำเสียงนุ่มนวลแต่บาดลึกถึงกระดูกดำ "น่าเสียดายนะคะซ่งอี้ ที่สมองอันน้อยนิดของนาย ไม่เคยคิดเลยว่า... การที่ฉันยอมโง่ให้คนเลวๆ อย่างนายหลอกใช้ในอดีต ก็เพื่อจะได้เรียนรู้ว่า 'อำนาจเงิน' มันหอมหวานและทรงพลังแค่ไหน" เธอวางแก้วไวน์กระทบโต๊ะหินอ่อนเสียงดัง *กริ๊ง* สร้างความสะดุ้งเฮือกให้กับผู้นำตระกูลอาวุโสที่นั่งอยู่ข้างๆ "และตอนนี้... ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อฟังคำแก้ตัวน่าสมเพชของนายค่ะ" หลินเฟยปรายตามองกลุ่มผู้อำนวยการตระกูลเก่าแก่อย่างเยพัน "แต่ฉันมาที่นี่... เพื่อซื้อกิจการทั้งหมดของพวกคุณต่างหากล่ะคะ" ความเงียบสงัดปกคลุมไปทั่วห้องจัดเลี้ยง บรรดาผู้อำนวยการเฒ่าต่างเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงระคนโกรธเกรี้ยว ใครจะไปคิดว่าเด็กสาวอายุเพียงเท่านี้ จะกล้าเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของตระกูลเก่าแก่ที่สั่งสมบารมีมานับร้อยปีด้วยเงินสดในมือ! "คุณหนูหลิน! อย่าลำพองใจให้มันมากนักนะ!" ผู้นำตระกูลเฒ่าแซ่โจว ทุบโต๊ะเสียงดังลั่นหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ "ต่อให้คุณจะรวยล้นฟ้าแค่ไหน แต่ที่นี่คือสมาคมการค้าโบราณ อำนาจเงินสกปรกของคุณซื้อพวกเราไม่ได้ทั้งหมดหรอ-" *บรึ้มมมมมม!* เสียงคำรามกึกก้องของใบพัดเฮลิคอปเตอร์ขนาดใหญ่ดังสะเทือนเลื่อนลั่นมาจากด้านนอก หน้าต่างกระจกใสบานยักษ์ของห้องจัดเลี้ยงสั่นสะเทือนตามแรงลมมหาศาล แสงไฟสปอตไลท์สีขาวนวลสาดส่องทะลุกระจกเข้ามา จับจ้องมาที่ร่างระหงของหลินเฟยราวกับเธอกำลังยืนอยู่บนเวทีระดับโลก ทุกคนในห้องหันขวับไปมองยังลานจอดเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวบนดาดฟ้าผ่านผนังกระจกใส ร่างสูงสง่าในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปของ คีย์ ก้าวลงมาจากเครื่องบินส่วนตัวด้วยท่าทีเยือกเย็นและทรงอำนาจ ดวงตาคมกริบกวาดมองผู้คนในห้องก่อนจะเดินตรงเข้ามาผ่านประตูบานใหญ่ที่เปิดออกโดยบอดี้การ์ดนับสิบชีวิต บรรยากาศในห้องพลันกดดันจนแทบหายใจไม่ออก คีย์เดินตรงเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างหลินเฟยอย่างสนิทสนม มือหนาวางลงบนไหล่บางเบาอย่างให้เกียรติและแสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน "ใครบอกว่าเงินของเธอซื้อไม่ได้หมดล่ะครับ?" คีย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มน่าฟัง แต่แฝงไปด้วยความเยียบเย็นที่ทำเอาผู้นำตระกูลโจวถึงกับหน้าถอดสี "ในเมื่อบริษัทและที่ดินร้อยละแปดสิบของพวกคุณ... อยู่ในมือของผม ที่เพิ่งเซ็นโอนสิทธิ์ให้หลินเฟยไปเมื่อห้านาทีก่อนหน้านี้แล้วล่ะครับ" เปรี้ยง! ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงกลางกะโหลกของทุกคนในห้อง ผู้นำตระกูลเฒ่าทรุดฮวบลงนั่งกับเก้าอี้ทันที ดวงตาเบิกโพลงด้วยความสิ้นหวัง ซ่งอี้เข่าอ่อนจนต้องใช้มือยึดขอบโต๊ะไว้เพื่อไม่ให้ล้มลงไปกองกับพื้น ความจริงอันโหดร้ายกระแทกใส่หน้าพวกเขาอย่างจัง ว่าคู่รักคู่นี้ไม่ได้แค่รวยธรรมดา แต่พวกเขากุมชะตาชีวิตทั้งหมดของตระกูลเก่าแก่เหล่านี้ไว้ในกำมือแล้วจริงๆ หลินเฟยแย้มยิ้มอย่างงดงาม เธอโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูของซ่งอี้ที่กำลังตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว "จำไว้นะคะซ่งอี้... เกมเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น" ทว่า ในวินาทีที่ทุกคนคิดว่าเกมนี้จบลงแล้วด้วยชัยชนะอันเบ็ดเสร็จเด็ดขาดของหลินเฟย หน้าจอโปรเจกต์เตอร์ที่เคยแสดงตัวเลขทรัพย์สิน กลับเกิดอาการกระพริบวูบวาบ สีหน้าของคีย์ที่เคยสุขุมนุ่มลึก กลับเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมาทันทีเมื่อได้รับข้อความด่วนจากระบบรักษาความลับ ประตูห้องจัดเลี้ยงที่ปิดสนิทค่อยๆ เปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักแน่นของบุคคลที่ไม่ควรจะปรากฏตัว ณ ที่แห่งนี้มากที่สุด... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!