จุดจบของอดีตแฟนเก่า

"เซ็นสัญญายกเลิกความร่วมมือทั้งหมด... และเรียกคืนเงินทุนสำรองทุกบาททุกสตางค์ที่บริษัทเคยสนับสนุนซ่งอี้ทันทีค่ะ" น้ำเสียงของหลินเฟยราบเรียบ ราวกับเธอกำลังสั่งซื้อกาแฟสักแก้ว มากกว่าการทำลายอนาคตของผู้ชายคนหนึ่งที่เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีเธออย่างไร้ความปรานี เสียงกริ๊กเบา ๆ ของหน้าจอโทรศัพท์มือถือราคาแพงถูกวางลงบนโต๊ะกระจกใสในห้องทำงานส่วนตัว ท่ามกลางบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจของเลขาหนุ่ม ความจริงแล้ว ซ่งอี้ อดีตแฟนเก่าผู้มักใหญ่ใฝ่สูงคนนั้น คงไม่คาดคิดเลยว่า โลกใบนี้หมุนเร็วกว่าที่เขาคาดการณ์ไว้มาก หลังจากที่เขาเลือกหันหลังให้เธอเพื่อไปคว้าผู้หญิงที่มีฐานะร่ำรวยกว่าในงานสังคมเมื่อหลายเดือนก่อน เขากลับกลายเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่ถูกเขี่ยทิ้งเมื่อหมดประโยชน์ และในวันนี้... เงาหัวของเขากกำลังจะหายไปจากวงการธุรกิจอย่างถาวร ประตูห้องทำงานเปิดออกอย่างกะทันหัน ร่างของซ่งอี้พุ่งเข้ามาด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนก เสื้อสูทแบรนด์เนมที่เคยดูเนี๊ยบกลับยับยู่ยี่ราวกับผ่านมาสงครามชีวิต "หลินเฟย! เธอทำอะไรลงไป!" ซ่งอี้ตะโกนลั่น ลมหายใจหอบกระชั้นด้วยความโกรธและหวาดกลัว "ธนาคารโทรมาแจ้งอายัดบัญชีบริษัทฉันทั้งหมด! ลูกค้าทุกรายยกเลิกสัญญาในเวลาไล่เลี่ยกัน... นี่มันฝีมือเธอใช่ไหม!" หลินเฟยเพียงแค่เงยหน้าขึ้นช้า ๆ เธอประสานมือเรียวสวยไว้บนโต๊ะ แววตานิ่งสงบแต่เฉียบคมราดรดหัวใจอีกฝ่ายให้เย็นเยียบ เธอไม่ได้แสดงท่าทีโกรธเกรี้ยว หรือแม้แต่จะปริปากต่อว่า นั่นคือความหยิ่งผยองขั้นสุดที่ทรงพลังยิ่งกว่าคำด่าทอนับร้อยคำ "ตกใจอะไรคะ คุณซ่งอี้?" หลินเฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่แฝงด้วยความเยียบเย็น "ฉันก็แค่... ทวงคืนสิ่งที่ควรจะเป็นของฉัน และจัดการขยะที่รกหูรกตาออกจากเส้นทางของฉันเท่านั้นเองค่ะ" "เธอ... เธอไม่มีสิทธิ์!" ซ่งอี้พยายามก้าวเข้ามาหา แต่ถูกบอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนในชุดสูทดำสนิทขวางเอาไว้ด้วยแรงกดดันที่น่ากลัว จนเข่าของเขาแทบทรุดลงไปกองกับพื้น "บริษัทนั้นฉันสร้างมันขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อ..." "หยาดเหงื่อ?" หลินเฟยหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ทำให้ซ่งอี้รู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรงท่ามกลางความอับอาย "เงินทุนก้อนแรกที่นายใช้ตั้งบริษัท นายลืมไปแล้วหรือคะว่าได้มาจากบัตรเครดิตเสริมที่ฉันโยนให้ตอนที่เรายังคบกัน? หรือว่าความโลภมันบังตาจนนายคิดว่าตัวเองเก่งกาจมาจากไหนกันแน่?" คำพูดนั้นพุ่งตรงเข้าเสียบแทงหัวใจของซ่งอี้จนกระอักเลือดออกมาทางความเงียบ เขาหมดสิ้นแล้ว ทุกอย่างที่เข้มงวดสร้างมาด้วยความหน้ามืดตามัวพังทลายลงในพริบตาเดียว งาน เงินสด รถหรู และสังคมไฮโซที่เขาเคยไขว่คว้า ตอนนี้กลับกลายเป็นศูนย์ ศูนย์สนิท! ในจังหวะนั้นเอง เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ขนาดใหญ่ก็ดังกระหึ่มก้องกังวานมาจากด้านนอกกระจกใสบานยักษ์ ลมกรรโชกแรงตีเข้ากับตึกสูงระฟ้าจนผ้าม่านปลิวไสว ร่างสูงสง่าของ 'คีย์' ก้าวเดินเข้ามาในห้องด้วยท่วงท่าที่ทรงอำนาจและเยือกเย็น แววตาคมกริบกวาดมองซ่งอี้ที่กำลังล้มลุกคลานคลอดด้วยความเวทนา ราวกับมองมดปลวกตัวหนึ่ง "จัดการเรียบร้อยแล้วใช่ไหมครับที่รัก?" คีย์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าสายตาที่มองซ่งอี้กลับเต็มไปด้วยความเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก "เรียบร้อยดีค่ะ" หลินเฟยลุกขึ้นยืนเต็มความสูง รัศมีแห่งความมั่งคั่งและอำนาจแผ่ซ่านไปทั่วห้อง "หมดตัวแล้วก็ไสหัวออกไปจากชีวิตฉันได้สักทีนะคะ... เพราะต่อจากนี้ ชีวิตของนายไม่มีค่าแม้แต่จะให้ฉันชายตามองอีกแล้ว" ซ่งอี้ทรุดฮวบลงกับพื้น ร้องไห้ฟูมฟายอย่างไร้ศักดิ์ศรี ขณะที่บอดี้การ์ดเข้ามาหิ้วปีกเขาลากออกไปจากห้อง ทิ้งให้หลินเฟยยืนมองความสะใจตรงหน้าด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก ทว่า... ในวินาทีที่ความเงียบสงบกลับมาเยือน และเธอกำลังจะหันไปรับเอกสารสำคัญจากมือของคีย์นั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบนิรภัยอัจฉริยะในโทรศัพท์มือถือของเธอกลับดังขึ้นอีกครั้งด้วยโทนเสียงที่ผิดปกติ—เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงระดับวิกฤต! หน้าจอโทรศัพท์ปรากฏภาพจากกล้องวงจรปิดบริเวณชั้นใต้ดินที่ถูกล็อกตาย และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... ประตูห้องนิรภัยลับของตระกูลหลินที่ควรจะมีเพียงเธอคนเดียวที่เปิดได้ กำลังถูกปลดล็อกทีละชั้นด้วยรหัสผ่านโบราณที่สูญหายไปตั้งแต่สามสิบปีก่อน! "เฟยเฟย..." คีย์ชะงักฝีมือ สายตาคมกริบหันขวับไปมองหน้าจอทันที "มีคนกำลังเปิดห้องใต้ดิน... และพวกมันไม่ได้มาแค่คนเดียว" หลินเฟยหรี่ตาลง รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นบนเรียวปากอีกครั้ง เมื่อเธอตระหนักได้ว่า... สงครามที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นเอง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและสะใจไปกับความเฉียบขาดของหลินเฟยในตอนนี้นะคะ!