ใครกันแน่ที่ไร้ค่า?

“น่าขันสิ้นดี... นายคิดว่าไอ้กรงขังมโนธรรมที่สร้างขึ้นจากโค้ดขยะพวกนี้ จะกักขัง 'Genesis' ที่แท้จริงไว้ได้งั้นหรือ?” เสียงของคิริวราบเรียบ ทว่าสั่นประสาทคนฟังราวกับเสียงมัจจุราชเคาะประตูห้องขัง ในใจกลางมหานครลอยฟ้า 'เอเธอร์เรีย' บรรยากาศรอบตัวเขากลายเป็นจุดศูนย์รวมของความกดอากาศมหาศาล ผู้เล่นระดับท็อปจากกิลด์ 'ราชันย์คลั่ง' ทั้งห้าคนยืนล้อมวงพร้อมอาวุธระดับตำนานที่เปล่งแสงวับวาว แต่มือของพวกมันกลับสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ “อย่ามาทำเป็นเก่งหน่อยเลย ไอ้คนไร้สังกัด!” หัวหน้ากลุ่มตะคอก ทั้งที่เหงื่อเย็นเยียบไหลซึมผ่านเกราะทองคำ “นายเป็นแค่ไอ้หนูจากห้องทดลองที่รอดมาได้เพราะโชคช่วย วันนี้แหละ เราจะลบชื่อนายออกจากเซิร์ฟเวอร์ถาวร!” เอลิน่าที่ยืนอยู่เคียงข้างคิริวขยับยิ้มบางๆ ที่มุมปาก เธอเอื้อมมือไปจัดปกเสื้อให้ชายหนุ่มอย่างใจเย็นราวกับอยู่ในงานเลี้ยงน้ำชา แทนที่จะเป็นสมรภูมิเลือด “นายน้อยคะ... พวกมดปลวกเหล่านี้ควรได้รับการกำจัดทิ้ง หรือจะให้ดิฉันจัดการให้เป็นที่ระลึกดีคะ?” “ไม่ต้องหรอกเอลิน่า” คิริวปัดมือเบาๆ ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้ม ลวดลายวงจรเวทมนตร์สีเลือดเริ่มปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ “แค่ดูว่าพวกมัน 'ไร้ค่า' ขนาดไหนในสายตาของฉันก็พอ” สิ้นคำพูด คิริวก็ดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว—*เป๊าะ* ทันทีที่เสียงนั้นก้องกังวาน มิติโดยรอบก็บิดเบี้ยว ราวกับกระจกที่ถูกทุบด้วยค้อนเหล็ก ผู้เล่นทั้งห้าคนชะงักค้าง พวกมันพยายามร่ายเวทป้องกันระดับสูง ทว่าทุกอย่างกลับว่างเปล่า ระบบแจ้งเตือนว่า 'คำสั่งถูกปฏิเสธ' รัวขึ้นในช่องสนทนาของพวกมันจนหน้าจอแทบระเบิด “นี่มัน... อะไรกัน! ทำไมฉันใช้สกิลไม่ได้!” หนึ่งในนั้นกรีดร้อง ขณะที่ร่างกายของมันเริ่มปริแตกออกเป็นเส้นแสงสีฟ้า คิริวเดินผ่านร่างของพวกมันไปอย่างช้าๆ ท่ามกลางความตื่นตะลึงของฝูงชนที่มุงดูอยู่รอบๆ เขาไม่ได้ใช้เวทมนตร์พื้นฐานที่ระบบกำหนด แต่เขาใช้การ 'เขียนโค้ดทับ' ด้วยเวทมนตร์สายเลือดที่สืบทอดมาจากโปรเจกต์ลับนั่น เขาปรับแต่งค่าความเสียหายให้กลายเป็น 'Infinity' ในพริบตาเดียว “จำไว้ว่าความแข็งแกร่งที่แท้จริง ไม่ได้อยู่ที่เลเวลในหน้าจอ...” คิริวหยุดยืนข้างหลังหัวหน้ากิลด์ที่คุกเข่าลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว “...แต่อยู่ที่ว่าใครกันแน่ คือผู้กำหนดกฎเกณฑ์ของโลกใบนี้” *ฉับ!* แสงสีดำสนิทพุ่งทะลุร่างทั้งห้าคนพร้อมกัน ไม่มีการระเบิดที่อลังการ ไม่มีเสียงกรีดร้องที่ยาวนาน ร่างของผู้เล่นระดับท็อปเหล่านั้นกลายเป็นละอองข้อมูลและสลายไปราวกับผงธุลีในอากาศ ทิ้งไว้เพียงไอเทมดรอปที่เกลื่อนกลาดพื้นดั่งเศษขยะ เอลิน่าเดินตามหลังมา เธอเหยียบย่ำลงบนดาบระดับตำนานของพวกมันอย่างไม่แยแส ก่อนจะหันมามองคิริวด้วยสายตาเทิดทูนสุดหัวใจ “งดงามมากค่ะนายน้อย... การกวาดล้างขยะพวกนี้ทำให้เมืองสะอาดขึ้นเยอะเลย” เสียงฮือฮาดังไปทั่วทั้งจัตุรัส ผู้เล่นนับพันคนต่างถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรงเมื่อเห็นฝีมือระดับที่เรียกได้ว่า 'บัคของระบบ' ของชายผู้นี้ ทว่าในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียด เสียงฝีเท้าหนักแน่นของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาจากเงามืดด้านหลัง “ยินดีด้วยกับการเปิดตัวที่ร้อนแรงนะ คิริว...” คิริวหยุดชะงัก เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคย กลิ่นอายของ 'ผู้ควบคุม' ที่เคยเป็นคนกดปุ่มเริ่มการทดลองในวันนั้น เขาค่อยๆ หันกลับไปมอง บุรุษในชุดสูทสีเทาเนี้ยบกริบยืนอยู่ตรงนั้น พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมที่แสดงค่าหัวของคิริวซึ่งพุ่งสูงจนน่าตกใจ “ผมรอเวลานี้มานาน... เวลาที่คุณจะเผยตัวตนออกมา เพราะตอนนี้บริษัทแม่เพิ่งจะอนุมัติให้ใช้ 'รหัสล้างโลก' กับคุณได้แล้ว” ชายคนนั้นขยับแว่นสายตา ก่อนจะควัก 'การ์ดสิทธิ์ขาด' สีดำสนิทออกมาจากกระเป๋าเสื้อ รหัสตัวเลขบนการ์ดนั้นคือตัวเลขที่คิริวจำฝังใจ มันคือรหัสเดียวกันกับที่ใช้สั่งการห้องทดลองนรกแห่งนั้น “คิริว... นายจะเลือกตายอย่างมีศักดิ์ศรีในฐานะผู้เล่น หรือจะตายเหมือนหนูทดลองที่หมดประโยชน์กันล่ะ?” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเป็นกำลังใจให้กับจอมเวทไร้นามนะครับ!