คำสั่งที่ต้องจารึก

“ยินดีต้อนรับสู่บททดสอบสุดท้าย... คิริว แกคิดจริงๆ หรือว่าหนีพ้นเงื้อมมือของฉัน?” เสียงประกาศก้องผ่านระบบทรานสปอนเดอร์ก้องกังวานไปทั่วโถงหินอัคนี บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยไอร้อนระอุและกลิ่นอายความตายจากผู้เล่นนับร้อยคนที่ยืนล้อมกรอบ สัญลักษณ์รูปกางเขนสีเลือดบนเกราะหนักของ “บลัดฮาวด์” หัวหน้ากิลด์อสรพิษโลหิตกำลังสั่นไหวตามแรงหัวเราะเยาะหยัน สายตาทุกคู่มองตรงมายังร่างของชายหนุ่มที่ยืนอยู่เบื้องหน้าด้วยความเหยียดหยาม พวกมันคือกลุ่มคนที่เคยเหยียบย่ำ ขับไล่ และริบทรัพย์สินทุกอย่างของคิริวในเกมเมื่อสามปีก่อน และในวันนี้ พวกมันตั้งใจจะจบชีวิตตัวละครของเขาให้หายไปจากเซิร์ฟเวอร์ตลอดกาล แต่คิริวไม่แม้แต่จะชายตากลอกมองรอบตัว ความเงียบงันแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนอุณหภูมิรอบข้างราวกับลดฮวบลงเป็นติดลบ นิ้วเรียวยาวเคาะเบาๆ ลงบนด้ามไม้เท้าเวทมนตร์เก่าคร่ำคร่า สติปัญญาและการคำนวณค่าสถานะนับล้านบรรทัดไหลเวียนอยู่ในหัวสมองของอดีตเกมเมอร์อัจฉริยะอย่างรวดเร็วยิ่งกว่าการประมวลผลของซูเปอร์คอมพิวเตอร์ “เหอะ ปากดีไม่เปลี่ยน... ตายซะเถอะแก!” บลัดฮาวด์คำรามลั่น เงื้อดาบยักษ์เคลือบเพลิงทมิฬพุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วสูงสุด หมายจะบดขยี้ร่างของคิริวให้แหลกเป็นจุลในดาบเดียว ท่ามกลางเสียงกรีดร้องด้วยความสะใจของสมาชิกกิลด์อสรพิษโลหิต ร่างของคิริวกลับหายวับไปกับตา! “บ้าน่า! ความเร็วระดับนั้นมันอะไรกัน?!” บลัดฮาวด์เบิกตาโพลงด้วยความตื่นตระหนก เมื่อปลายดาบของเขาฟันโดนเพียงความว่างเปล่า แรงลมจากการฟาดพลาดทำให้พื้นหินแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ “ช้าเกินไปครับ” เสียงกระซิบแผ่วเบาดั่งมัจจุราชดังขึ้นที่ข้างหูของหัวหน้ากิลด์ผู้โอหัง บลัดฮาวด์สะดุ้งสุดตัว ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง รีบหันกลับไปหมายจะป้องกัน แต่ทว่า—ทุกอย่างสายเกินไปเสียแล้ว *เปรี้ยง!* คลื่นพลังเวทสีครามเข้มระเบิดออกจากการสะบัดข้อมือเพียงครั้งเดียวของคิริว พลังทำลายล้างมหาศาลซัดร่างยักษ์ของบลัดฮาวด์ปลิวทะยานกระแทกกำแพงหินหนาเตอะจนพังทลายเป็นรูโหว่ เลือดพุ่งทะลักออกจากปากของหัวหน้ากิลด์ผู้เคยยิ่งใหญ่ ดวงตาเบิกค้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ร่างกายสั่นเทาจนแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิมของความเก่งกาจ ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมโถงอัคนีในทันที สมาชิกกิลด์อสรพิษโลหิตนับร้อยชีวิตอ้าปากค้าง สมองของพวกเขาหยุดทำงานชั่วขณะ ภาพที่เห็นตรงหน้ามันเหนือสามัญสำนึกเกินไป หัวหน้ากิลด์ผู้มีค่าพลังป้องกันสูงสุดในเขตแดนนี้กลับพ่ายแพ้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียวโดยชายหนุ่มที่พวกเขาเคยคิดว่าเป็นแค่ ‘เศษสวะ’ ไร้สังกัด ในวินาทีแห่งความตื่นตะลึงนั้นเอง เอลิน่า จอมทัพหญิงผู้ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหลังคิริวมาโดยตลอด ก็ก้าวเท้าออกมาข้างหน้า ชุดเกราะสีเงินยวงสะท้อนประกายแสงเวทมนตร์ขับเน้นให้เรือนร่างระหงดูสง่างามและทรงอำนาจ ดวงตาคมกริบกวาดมองเหล่าอดีตศัตรูด้วยความเยือกเย็น ดาบยาวในมือถูกชูขึ้นฟ้า ส่งสัญญาณคำสั่งเด็ดขาดที่สั่นสะเทือนไปถึงวิญญาณของทุกคนที่ได้ยิน “ท่านคิริวมีบัญชาแล้ว” เสียงหวานใสแต่ทรงพลังก้องกังวานบาดลึก “จงกวาดล้างกิลด์อสรพิษโลหิตให้ราบเป็นหน้ากลอง... อย่าให้เหลือแม้แต่ตอ!” สิ้นคำประกาศของเอลิน่า คลื่นดาบเวทมนตร์นับพันสายก็พรั่งพรูออกมาจากรอยแยกมิติเบื้องหลังเธอราวกับห่าฝน ท้องฟ้าจำลองเหนือโถงหินเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน กลิ่นอายความพินาศโรยราลงปกคลุมทุกตารางนิ้ว แรงกดดันระดับมหาเทพกดทับจนสมาชิกกิลด์อสรพิษโลหิตทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นโดยไม่สามารถขัดขืนได้ เสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวและเสียงระเบิดทำลายล้างดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วอาณาจักรเกม คิริวปรายตามองซากความพินาศเบื้องหน้าด้วยแววตาเรียบเฉย ไร้ซึ่งความปรานีใดๆ ดั่งผู้พิพากษาที่กำลังลงัณฑ์คนบาป เขายกมือขึ้นปัดฝุ่นบนไหล่เบาๆ ราวกับเรื่องเมื่อครู่เป็นเพียงแค่การปัดแมลงตัวเล็กๆ น่ารำคาญเท่านั้น เอลิน่าเดินกลับมาหยุดยืนเคียงข้าง ชายตามองเจ้านายของเธอด้วยสายเปี่ยมล้นด้วยความภักดีและความหลงใหลในความเด็ดขาด รอยยิ้มบางเบาปรากฏบนมุมปากของเธอเมื่อเห็นศัตรูที่เคยเหยียบย่ำพวกเขากำลังกรีดร้องขอชีวิตอย่างไร้ศักดิ์ศรี “จัดการที่นี่ให้เรียบร้อย เอลิน่า” คิริวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ นัยน์ตาสีดำสนิทสะท้อนภาพอาณาจักรที่กำลังลุกเป็นไฟ “จากนั้น... เตรียมตัวให้พร้อม เรายังมีบัญชีที่ต้องสะสางกับ ‘สมาคมเทพยดา’ อีกหลายร้อยล้านเครดิตที่พวกมันยังไม่ได้ชำระ” เอลิน่าโค้งศีรษะรับคำสั่งด้วยความนอบน้อม รอยยิ้มเยnชาปรากฏขึ้นบนใบหน้าสวยงาม “รับทราบตามบัญชาครับ... ท่านคิริว” ทันใดนั้น หน้าจออินเทอร์เฟซสีดำสนิทก็เด้งขึ้นตรงหน้าคิริว พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบระดับตำนานที่ดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบ: *[เตือนภัย: ผู้เล่นระดับท็อป 10 ของเซิร์ฟเวอร์หลัก ‘ลูซิเฟอร์’ ได้เข้าสู่พื้นที่เป้าหมาย และกำลังทำการล็อกอินบัญชีของคุณเพื่อตรวจสอบอัตลักษณ์ทั้งหมด]* คิริวหรี่ตาลงเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่หาดูได้ยาก ก่อนที่ปลายนิ้วของเขาจะแตะลงบนหน้าจอโฮโลแกรมเพื่อกดปุ่มยืนยันบางอย่าง... ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของผมเสมอมานะครับ