ลินิน... ผมจะทำให้คุณเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุด

เสียงล้อกระเป๋าเดินทางพลาสติกเก่าๆ ที่บด ขยี้ไปตามพื้นผิวคอนกรีตขรุขระของตรอกแคบๆ สะท้อนก้องในโสตประสาทของลินินราวกับเสียงตอกย้ำความร้าวรานในอดีต เธอ ก้มหน้าลงต่ำ เส้นผมสีดำสนิทที่เคยเงางามบัดนี้แห้งกร้านจากการตรากตรำทำงานหนักคอยบดบังใบหน้าครึ่งซีกที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า มือเรียวบางที่เคยนุ่มนวลตามประคุณคุณหนูตกอับ บัดนี้หยาบกร้านและมีรอยแผลเป็นจากน้ำยาล้างจานและงานรับจ้างรายวัน เธอกำลังกุมมือของเรย์แน่น ความอบอุ่นจากฝ่ามือของสามีคือสิ่งเดียวในโลกที่ยังทำให้เธอมั่นใจว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ ไม่ใช่เพียงวิญญาณเร่ร่อนในร่างมนุษย์ "เรย์คะ..." เสียงของลินินแหบพร่า ดวงตาคู่สวยแดงก่ำจากการกลั้นสะอื้น "เรา... เราจะไปไหนกันแน่ครับ รถแท็กซี่คันเมื่อครู่บอกว่าโซนนี้เป็นเขตก่อสร้าง... แล้วทำไมจู่ๆ คุณถึงบอกว่าเราย้ายบ้านล่ะคะ เงินเก็บก้อนสุดท้ายของเราเพิ่งจะหมดไปกับค่าเช่าห้องรูหนูเดือนนี้ไม่ใช่เหรอ" เรย์หยุดเดิน เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำเรียบง่ายที่ถึงแม้จะราคาไม่แพง แต่ด้วยโครงร่างสูงโปร่งและไหล่กว้างอันสง่างาม ประกอบกับสันจมูกโด่งคมและดวงตาคู่นคมที่ลึกล้ำราวกับห้วงจักรวาล กลับทำให้เขากลายเป็นจุดสนใจของคนกลุ่มเล็กๆ ที่ยืนมุงดูอยู่หน้าปากซอย เรย์หันกลับมามองภรรยาสุดที่รัก แววตาที่เคยเยียบเย็นและดุดันยามมองศัตรู บัดนี้กลับอ่อนโยนลงจนแทบจะละลาย กลายเป็นการโอบกอดความเปราะบางทั้งหมดของหญิงสาวตรงหน้าไว้ในอ้อมแขน "ลินิน มองตาผมนะครับ" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม ลึกซึ้ง และเต็มไปด้วยพลังอำนาจบางอย่างที่ปฏิเสธไม่ได้ "ความลำบากของพวกเราจบลงแล้วครับ นับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป จะไม่มีใครหน้าไหนบนโลกใบนี้กล้าเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของคุณอีก... เพราะโลกใบนี้ ทั้งหมดได้ถูกตีตราจองไว้เพื่อคุณแล้ว" หญิงสาวกะพริบตาปริบๆ น้ำใสๆ ไหลรินอาบแก้ม เธอยังคงจำได้ดีถึงคำดูถูกเหยียดหยามของธันวา ทายาทมหาเศรษฐีผู้เคยหมั้นหมายกับเธอแต่ทอดทิ้งเธอในวันที่ตระกูลล้มละลาย ธันวาเคยหัวเราะใส่หน้าพวกเขาด้วยความสมเพชว่า *'ไอ้ขยะไร้ค่ากับผู้หญิงสำส่อนอย่างพวกแก สองคนนี้เหมาะสมกันดีแล้ว จงใช้ชีวิตอยู่ในกองขยะไปตลอดชีวิตซะเถอะ!'* แต่ในตอนนี้... สามีที่ผู้คนตราหน้าว่าเป็นไอ้เกาะเมียกิน กลับกำลังยืนอยู่ท่ามกลางแสงแดดจ้าด้วยท่าทีที่สง่างามราวกับราชาผู้ไร้บัลลังก์กำลังจะทวงคืนอาณาจักร "ยินดีต้อนรับสู่... คฤหาสน์นทีทิพย์ครับ คุณผู้หญิงของผม" เรย์ผายมือออก ภาพเบื้องหน้าของลินินพลันเบลอไปชั่วขณะ ก่อนที่สิ่งก่อสร้างขนาดมหึมาจะปรากฏเด่นชัดผ่านม่านหมอกจางๆ ของย่านเศรษฐกิจชั้นนำ มันไม่ใช่บ้านเช่าราคาถูก และไม่ใช่ห้องพักรูหนู แต่เป็น "คฤหาสน์สไตล์นีโอคลาสสิก" สูงสามชั้น เนื้อที่กว่าห้าไร่ รายล้อมด้วยสวนพฤกษศาสตร์ส่วนตัว น้ำพุหินอ่อนสลักลายเทพเจ้ากรีก และกำแพงรั้วเหล็กดัดสีดำสนิทที่ประดับตราสัญลักษณ์ตระกูลขุนนางเก่าแก่ ประตูรั้วเหล็กอลังการกำลังเปิดอ้าต้อนรับพวกเขาด้วยระบบอัตโนมัติ "พระเจ้า..." ลินินยกมือขึ้นปิดปาก อุทานออกมาด้วยความตกตะลึงจนแทบสิ้นสติ "เรย์... นี่มันอะไรกันคะ? นี่มันคฤหาสน์ของตระกูลซูไม่ใช่เหรอ? บ้านหลังนี้มูลค่าไม่ต่ำกว่าพันล้าน! แม้แต่คุณธันวาเองก็ยังไม่มีปัญญาแม้แต่จะเดินเฉียดเข้ามาใกล้เขตนี้ด้วยซ้ำ!" ทันทีที่เสียงของลินินเอ่ยชื่อนั้นออกไป เสียงรถสปอร์ตหรูสีแดงเพลิงราคาหลายสิบล้านก็พุ่งเข้ามาจอดเทียบฟุตบาทฝั่งตรงข้ามอย่างกะทันหัน เสียงเบรกดังเอี๊ยดจนน่ากลัว ประตูรถเปิดออก พร้อมกับร่างของหญิงสาวแต่งกายด้วยแบรนด์เนมหัวจรดเท้าและชายหนุ่มท่าทางหยิ่งยโส ทั้งคู่คือเพื่อนบ้านในละแวกคฤหาสน์เศรษฐกิจแห่งนี้ ซึ่งบังเอิญขับรถผ่านมาพบเหตุการณ์พอดี "ฮ하ฮ่า! ฉันหูฝากลวงไปหรือเปล่าเนี่ย?" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังขึ้นจากปากของ "คุณนายจิระ" ภรรยาเจ้าของธุรกิจอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ เธอเดินน่องสะโพกเข้ามาใกล้ด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์ กวาดตามองชุดเก่าๆ ของเรย์และกระเป๋าเดินทางมอมแมมของลินินตั้งแต่หัวจรดเท้า "นั่นมันลินินนี่นา ยายคุณหนูตกอับที่ครอบครัวล้มละลายจนต้องหนีหัวซุกหัวซุนมาเช่าห้องรูหนูอยู่ไม่ใช่เหรอจ๊ะ? แล้วนี่... มายืนทำอะไรหน้าคฤหาสน์หรูของตระกูลซู? อย่าบอกนะว่าพวกเธอคิดจะมาขอทานแถวนี้? หรือว่าสมองเพี้ยนจนคิดว่าตัวเองเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้จริงๆ?" ข้างกายเธอคือสามีผู้เป็นนักธุรกิจใหญ่ เขากอดอกมองเรย์ด้วยสายตาเหยียดหยามไม่แพ้กัน "สมัยนี้คนเรานี่แปลกนะครับ ชอบเพ้อเจ้ออยากเป็นเศรษฐีจนตัวสั่น ทั้งที่กลิ่นอายความจนมันโชยออกมาทะลุเสื้อผ้าขาดๆ นั่นเสียด้วยซ้ำ รปภ.! รปภ. ไปไหนหมด ทำไมปล่อยให้ขอทานสกปรกพวกนี้มาเดินป้วนเปี้ยนหน้าเขตคฤหาสน์เศรษฐกิจได้! เดี๋ยวก็ทำให้ทัศนียภาพแถวนี้เสื่อมเสียหมดหรอก!" ลินินตัวสั่นเทาด้วยความอับอาย เธอย่อตัวลงเล็กน้อยตามสัญชาตญาณความหวาดกลัวที่ถูกกดขี่มานานแรมปี มือเรียวพยายามดึงชายเสื้อของเรย์เพื่อให้ถอยหลังหนี "เรย์คะ... เรา... เรากลับกันเถอะครับ อย่าไปสนใจพวกเขาเลย..." แต่เรย์ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่นصفก้าว เขายืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าภรรยา ดั่งกำแพงเหล็กกล้าที่ไม่มีวันพังทลาย ดวงตาคมกริบกวาดมองสองสามีภรรยาผู้ดีจอมปลอมด้วยรอยยิ้มเย็นชาที่มุมปาก รอยยิ้มนั้นทำให้อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างฉับพลัน จนคุณนายจิระเผลอสะดุ้งสุดตัวด้วยความรู้สึกหนาวเยือกที่สันหลังอย่างไม่มีสาเหตุ "ปากดีเสียจริงนะสุนัขรับใช้ที่เกาะความรวยของคนอื่นกิน" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่น้ำหนักคำพูดกลับทรงพลังราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจผู้ฟัง "แก! แกกล้าดียังไงมาว่าฉัน!" นักธุรกิจใหญ่หน้าดำคร่ำเครียด ชี้หน้าเรย์ด้วยความโกรธเกรี้ยว "ไอ้กระจอก! แกมีปัญญาซื้อแม้แต่กระเบื้องปูพื้นสักแผ่นในคฤหาสน์หลังนี้หรือเปล่าเถอะวะ! รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร ฉันคือนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพลในย่านนี้ ถ้าฉันสั่งคำเดียว แกจะไม่มีแผ่นดินจะซุกหัวนอน!" เรย์ไม่ตอบโต้ด้วยวาจา เขาเพียงแค่ควักกระเป๋าเสื้อสูทด้านใน หยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทขอบทองคำแท้ที่สลักลวดลายเวทมนตร์โบราณสะท้อนแสงระยิบระยับออกมาอย่างใจเย็น บัตร "Black Infinite Card" จากระบบเปย์ล้างผลาญ—บัตรที่เชื่อมต่อกับคลังสมบัติไร้ขีดจำกัดจากมิติเวทมนตร์ บัตรที่สามารถซื้อได้แม้แต่ประเทศทั้งประเทศหากเขาต้องการ เรย์หันไปมองหน้าลินินที่กำลังมองเขาด้วยความตื่นตะลึง รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏขึ้นอีกครั้งบนใบหน้าของสามีผู้คลั่งรัก "ลินินครับ หยิบโทรศัพท์มือถือของคุณขึ้นมาสิครับ" เรย์กล่าวเสียงนุ่มนวล ขณะยื่นบัตรสีดำสนิทใบนั้นไปตรงหน้าภรรยา "เอ๊ะ? ทำไมเหรอคะ..." ลินินหยิบสมาร์ทโฟนรุ่นเก่าหน้าจอแตกของเธอออกมาด้วยความงุนงง "กดเปิดแอปพลิเคชันธนาคารสิครับ... แล้วดูยอดเงินในบัญชีหลักของคฤหาสน์หลังนี้ ที่ผมเพิ่งโอนกรรมสิทธิ์ทั้งหมดมาเป็นชื่อของคุณเมื่อสามวินาทีที่แล้ว" *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความเข้าจากธนาคารระดับโลกดังขึ้นพร้อมกันบนโทรศัพท์ของลินิน และหน้าจอควบคุมระบบรักษาความปลอดภัยอัตโนมัติหน้าประตูคฤหาสน์ของสองสามีภรรยาจอมเหยียดหยาม ลินินนิ้วสั่นเทาขณะกดเปิดหน้าจออ่านข้อความ ดวงตากลมโตเบิกกว้างจนแทบถลนออกมาจากเบ้า เมื่อตัวเลขศูนย์จำนวนนับไม่ถ้วนปรากฏเด่นหราอยู่บนหน้าจอ—**ยอดเงินคงเหลือ: 9,999,999,999 บาท (วงเงินไม่จำกัด)** พร้อมกับป้ายชื่อหน้าประตูคฤหาสน์ที่จู่ๆ ก็เปลี่ยนตัวอักษรเรืองแสงสีทองอร่ามขึ้นอัตโนมัติ จากเดิมที่ไร้เจ้าของ บัดนี้สลักชื่อเด่นชัดว่า: **"คฤหาสน์ตระกูลเรย์ และ ลินิน"** ในขณะเดียวกัน เสียงประกาศจากระบบปัญญาประดิษฐ์ของคฤหาสน์ก็ดังกระหึ่มก้องไปทั่วบริเวณด้วยน้ำเสียงสุภาพและนอบน้อม: *[ยินดีต้อนรับท่านเจ้าของบ้านและคุณผู้หญิงผู้ทรงเกียรติ... ระบบรักษาความปลอดภัยระดับสูงสุดเปิดใช้งานแล้ว คำสั่งของท่านคือประกาศิตสูงสุดแห่งอาณาจักรนี้!]* สองสามีภรรยาจอมหยิ่งยโสหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ ไร้ซึ่งสีเลือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีดเมื่อตระหนักได้ว่า... พวกเขากำลังหาเรื่องดูถูกมหาเศรษฐีผู้ซ่อนเร้นที่ทรงอำนาจที่สุดในประเทศ! เรย์ยื่นมือไปโอบเอวบางของภรรหาสาวเข้ามาแนบชิด ก้มลงกระซิบข้างใบหูที่แดงก่ำด้วยเสียงทุ้มต่ำอันเย้ายวนและทรงพลัง "ไปครับ... ที่รัก ได้เวลาเข้าไปดูบ้านของเราแล้วครับ" --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "จอมเวทไร้นาม" มา ณ ที่นี้นะครับ