รูดบัตรดำให้ตาค้าง

"ถ้ารู้ว่าปัญญาซื้อได้แค่มอเตอร์ไซค์รับจ้าง ก็ไม่ควรพาตัวเองมาเหยียบโชว์รูมไฮเปอร์คาร์ระดับโลกให้เปลืองแอร์ครับ คุณเรย์... เกาะผู้หญิงกินจนชิน จนลืมไปแล้วหรือครับว่าเงินสิบล้านในโลกความจริง มันต้องใช้หยาดเหงื่อแลกมา ไม่ใช่เสกขึ้นมาได้จากอากาศธาตุ" เสียงหัวเราะเยาะหยันของธันวาคมดังสะท้อนก้องไปทั่วโชว์รูมรถยนต์นำเข้าราคาแพงระยับ สายตาของพนักงานขายหลายคนแปรเปลี่ยนเป็นความดูถูกเหยียดหยามทันทีที่ทราบว่าชายหนุ่มแต่งตัวธรรมดาคนนี้ไม่มีแม้แต่เงินดาวน์รถกระบะราคาถูก ทว่าท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันและสายตานับสิบที่จ้องมองมาด้วยความสมเพช ลินินกลับกำมือของเรย์ไว้แน่น ปลายนิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นความโกรธที่สามีอันเป็นที่รักต้องมารองรับคำดูถูกเหยียดหยามเช่นนี้ หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก เตรียมจะก้าวออกไปบังร่างของสามีไว้ตามสัญชาตญาณของคนที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา แต่เรย์กลับบีบมือเธอกลับเบาๆ ความอบอุ่นที่ถ่ายทอดผ่านฝ่ามือคู่นั้น ทำให้ดวงตาคู่สวยที่รื้นไปด้วยหยาดน้ำตาต้องชะงัก เรย์หันกลับมามองภรรยาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนลึกซึ้ง—ประกายความเย็นชาที่เคยมีต่อศัตรูรอบกายพลันมลายหายสิ้น เหลือไว้เพียงความรักและความเด็ดเดี่ยวที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่กล้ามาแตะต้องดวงใจของเขา "เชื่อใจผมนะครับ ลินิน" น้ำเสียงนุ่มทุมกระซิบแผ่วเบา ทว่าทรงพลังจนหัวใจของหญิงสาวสงบลงทันที เรย์ค่อยๆ หันกลับไปเผชิญหน้ากับธันวาอีกครั้ง รอยยิ้มที่มุมปากของจอมเวทผู้ข้ามมิติไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยวเจือปนเลยแม้แต่น้อย มันคือรอยยิ้มของ "ผู้ล่า" ที่กำลังมองดูแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ "เงินสิบล้านที่นายพูดถึง คงเป็นเงินก้อนโตที่สุดในชีวิตของตระกูลนายสินะครับ ธันวา" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่กลับสร้างแรงกดดันมหาศาลจนธันวาเผลอถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว "น่าสมเพชเสียจริง ที่ความภูมิใจของแกมีมูลค่าเท่ากับเศษเหรียญในกระเป๋าของฉัน" "ปากดีไอ้ขยะ! ถ้าแน่จริง แกก็ควักเงินสดซื้อ 'Phantom V12' คันนี้ให้ฉันดูสิครับ! รถราคาแปดสิบล้านบาทคันนี้ ไม่ใช่ของที่ไอ้คนไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างแกจะแตะต้องได้ด้วยซ้ำ!" ธันวาแผดเสียงด้วยความโมโหที่ถูกตบหน้ากลางสาธารณชน ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรด พนักงานขายอาวุโสรีบเข้ามาเสริมทัพทันทีเพื่อเอาใจคุณชายตระกูลใหญ่ "เรียนคุณเรย์ครับ ทางเราเกรงว่ารสนิยมของคุณจะไกลเกินเอื้อม หากไม่มีปัญญาชำระเงินสดหรือมีหลักทรัพย์ค้ำประกันระดับพันล้าน กรุณาเชิญออกไปด้านนอกครับ อย่าทำให้บรรยากาศของโชว์รูมเราแปดเปื้อนเลยครับ" ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมชั่วขณะ ทุกสายตาจับจ้องมาที่เรย์ราวกับรอชมความอับDอายครั้งใหญ่ เรย์ไม่ได้โต้เถียง มือขวาควักกระเป๋าเสื้อคลุมหยิบวัตถุดิบชิ้นหนึ่งออกมา—บัตรเครดิตสีดำสนิทที่ปรากฏลวดลายอักขระเวทโบราณเรืองแสงจางๆ เมื่อกระทบกับแสงไฟในโชว์รูม ไม่มีชื่อธนาคาร ไม่มีแถบแม่เหล็กธรรมดา แต่มันคือ "Black Centurion Infinite" ที่เชื่อมต่อกับระบบเปย์ล้างผลาญในมิติที่เหนือจินตนาการ วงเงินไร้ขีดจำกัดที่แม้แต่มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของประเทศยังไม่มีสิทธิ์ครอบครอง เขาวางบัตรสีดำใบนั้นลงบนเคาน์เตอร์กระจกช้าๆ เสียงกระทบเบาๆ กลับดังราวกับเสียงอสุนีบาตฟาดลงกลางใจของทุกคนในที่นั้น "รูดไปแปดสิบล้านบาทครับ" เรย์เอ่ยสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "และช่วยกรุณาหุบปากสุนัขของพวกคุณ แล้วเอาเอกสารมาให้ภรรยาผมเซ็นรับรถด้วยนะครับ" พนักงานขายหัวเราะหึในลำคอด้วยความหมั่นไส้ หยิบเครื่องรูดบัตรขึ้นมาด้วยท่าทีเหยียดหยาม "ทำเป็นสำอาง... เดี๋ยวก็รู้ว่าบัตรพลาสติกปลอมๆ ใบนี้จะทำให้คุณอับอายจนแทรกแผ่นดินหนียังไง" *ปี๊บ!* เครื่องรูดบัตรไร้สายถูกเสียบการ์ดลงไป ท่ามกลางบรรยากาศที่ทุกคนกลั้นหายใจ ธันวายกอกรอหัวเราะเยาะเต็มที่ ทว่า... แทนที่จะปรากฏข้อความ "ปฏิเสธการทำรายการ" หน้าจอสีฟ้าของเครื่องกลับสว่างวาบ เสียงเครื่องพิมพ์ใบเสร็จทำงานอย่างรวดเร็ว ตัวอักษรสีดำวิ่งปรื๊ดออกมาพร้อมกับไฟแสดงสถานะอนุมัติสีเขียวสว่างจ้า *ติ๊ด! ทำรายการสำเร็จ - ยอดเงินคงเหลือ: ไม่จำกัด (Infinite)* รอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้าของธันวาแข็งค้างทันที ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกจนแทบถלออกจากเบ้า พนักงานขายคนเดิมหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ มือที่ถือเครื่องรูดสั่นเท-ราราวกับถูกไฟช็อต เสียงเครื่องพิมพ์ใบเสร็จยังคงดังยาวต่อเนื่องเป็นหลักฐานยืนยันความจริงที่ไร้ข้อโต้แย้ง เรย์ก้าวเข้าไปใกล้ธันวาที่ยืนตัวแข็งทื่อเป็นหิน เอียงคอเล็กน้อยก่อนจะกระซิบด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบที่ได้ยินกันเพียงสองคน "จำคำวันนี้ไว้ให้ดีนะครับ... เพราะนี่เป็นแค่จุดเริ่มต้นของความพินาศที่คุณเป็นคนเลือกเอง" ธันวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขาพับอ่อนแรงจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น ความอับอายและหวาดกลัวเข้ากัดกินจิตใจเมื่อตระหนักว่าชายหนุ่มที่ตนดูถูกมาตลอด แท้จริงแล้วคือปีศาจที่สามารถซื้อชีวิตเขาได้ทั้งเป็น ในวินาทีนั้นเอง เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำยักษ์ก็ดังกระหึ่มสนั่นหวั่นไหวมาจากท้องฟ้าเหนือโชว์รูม ลมกรรโชกแรงพัดผ่านกระจกใสบานใหญ่ พร้อมกับร่างของบอดี้สยามในชุดสูทสากลนับสิบชีวิตที่เดินเรียงแถวเข้ามาคุกเข่าคำนับเรย์และลินินอย่างพร้อมเพรียงกัน ท่ามกลางความตกตะลึงพรึงเพริดของทุกคนที่ได้เห็น ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "จอมเวทไร้นาม" มา ณ ที่นี้นะครับ