ตบหน้าแม่ยายจอมละโมบ

"แกคิดว่าพาอีผู้หญิงไร้ค่าคนนี้หนีตามกันมาแล้วชีวิตมันจะดีขึ้นงั้นเหรอ ลินิน! แกมันลูกอกตัญญู รู้ไหมว่าฉันเอาแกไปแลกกับสัญญาเงินกู้ยี่สิบ้าอะไรไว้บ้าง!" เสียงตบโต๊ะดังสนั่นหวั่นไหวสะท้อนไปทั่วห้องเช่าขนาดแคบ กลิ่นอับชื้นของคราบฝุ่นและกระดาษหนังสือพิมพ์เก่าๆ ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นน้ำหอมราคาถูกฉุนกึกของหญิงวัยกลางคนสวมเครื่องประดับทองปลอมเต็มคอ นางคือ "คุณนายเรณู" แม่แท้ๆ ของลินินผู้ให้กำเนิด แต่กลับไม่เคยทำหน้าที่มารดา นอกเสียจากเห็นลูกสาวเป็นสินค้าชิ้นหนึ่งที่รอวันขายทอดตลาดให้กับตระกูลเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลเพื่อล้างหนี้การพนันของตนเอง ลินินสะดุ้งสุดตัว ร่างบางสั่นเทา ใบหน้าซีดเผือดจนแทบไม่มีสีเลือด มือเรียวเล็กที่เคยหยิบจับงานหนักจนหยาบกร้านกำชายเสื้อของเรย์ไว้แน่น ราวกับว่านั่นคือสิ่งยึดเหนี่ยวเดียวในโลกใบนี้ที่โหดร้าย "แม่... ลินินบอกแล้วไงคะว่าลินินจะไม่แต่งงานกับผู้ชายคนนั้น เขาอายุคราวพ่อแถมยังมีข่าวลือเรื่องความรุนแรง..." ลินินพยายามเค้นเสียงปฏิเสธ แม้ลำคอจะตีบตันด้วยความหวาดกลัว "หุบปากนะนังตัวดี!" เรณูเงื้อมือขึ้นหมายจะตบซ้ำลงบนใบหน้าหวานของลูกสาวอีกครั้ง *หมับ!* กลางอากาศ... มือที่เต็มไปด้วยแหวนทองปลอมถูกคว้าเอาไว้แน่น แรงบีบเพียงเล็กน้อยทำให้เรณูต้องร้องโอดครวญออกมาด้วยความเจ็บปวด นางหันขวับมามองเจ้าของมือปริศนาด้วยสายตาเกรี้ยวกราด ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อพบว่าเป็น "เรย์" ผู้ชายที่นางเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีมาโดยตลอด ดวงตาของเรย์ในยามนี้ไม่ได้ว่างเปล่าเหมือนวันแรกที่เขาข้ามมิติมาในร่างชายหนุ่มตกอับอีกต่อไป มันคือดวงตาของจอมเวทผู้ทรงอำนาจจากต่างโลก นัยน์ตาสสีดำสนิทลึกล้ำราวกับห้วงเหวลึกที่พร้อมจะกลืนกินทุกสรรพสิ่งให้มอดไหม้เป็นจุล แรงกดดันระดับมหาศาลถูกปล่อยออกมาโดยไม่รู้ตัวจนอากาศภายในห้องอึดอัดราวกับออกซิเจนถูกสูบหายไปจนหมดสิ้น "ปล่อยนะ! ไอ้สวะ แกกล้าดียังไงมาจับมือฉัน!" เรณูพยายามสะบัดมือออก แต่กลับพบว่ามันแน่นหนาราวกับคีมเหล็ก "คุณแม่ครับ..." เรย์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบ เย็นชา ไร้ซึ่งความเคารพใดๆ ทั้งสิ้น แววตาของเขาคมกริบดั่งใบมีดโกนที่เคลือบยาพิษ "ห้องนี้ไม่ใช่บ่อนการพนัน และผู้หญิงคนนี้... ไม่ใช่สินค้าที่คุณจะเอามาเร่ขายเพื่อล้างความละโมบของตัวเอง" เรณูแค่นหัวเราะออกมาอย่างดูถูกเหียดหยาม นางดึงมือกลับได้สำเร็จก่อนจะถอยกรูดไปยืนเท้าสะเอว มองสำรวจเรย์ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์ "ฮึ! ปากดีนักนะไอ้เรย์ แกคิดว่ามีปัญญาเลี้ยงลูกสาวฉันด้วยเศษเงินก้นครัวรึไง? แกมันก็แค่ไอ้กระจอกที่แม้แต่ค่าห้องเช่าเดือนนี้ยังค้างจ่าย! ถ้าไม่อยากให้ฉันแจ้งตำรวจจับข้อหาพรากผู้เยาว์และลัก ขโมยลูกสาวฉัน ก็ไสหัวไปซะ แล้วปล่อยให้ลินินกลับไปกับฉันแต่โดยดี ธันวาเขาเตรียมเงินสินสอดไว้รอแล้ว! ห้าล้านบาท! แกมีปัญญาหาเงินจำนวนนี้ในชาตินี้ไหมล่ะไอ้สวะ!" คำว่า "ธันวา" หลุดออกมาพร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมของเรณู นางรู้ดีว่าธันวา ทายาทตระกูลดังผู้เป็นศัตรูตัวฉกาจของเรย์คือใคร และการเอานามนี้มาขู่ย่อมสร้างความเจ็บช้ำให้ไอ้หนุ่มจนตรอกคนนี้ได้อย่างสาสม ทว่า... เรย์กลับไม่ได้แสดงอาการโกรธเกรี้ยว หวาดกลัว หรือสิ้นหวังอย่างที่เรณูคาดคิดแม้แต่น้อย มุมปากของชายหนุ่มยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและอำนาจเหนือกว่า "ห้าล้านบาท... สำหรับคุณคงเป็นเงินก้อนโตที่ต้องเอาลูกสาวเข้าแลกสินะครับ" เรย์กวาดสายตามองรอบห้อง ก่อนจะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ท หยิบบัตรพลาสติกสีดำสนิทที่ทำจากวัสดุประหลาด สะท้อนประกายแสงเรืองรองจางๆ ออกมา มันคือ "แบล็กการ์ดอภิมหาอำนาจแห่งระบบเวท" บัตรที่เชื่อมต่อกับคลังสมบัติข้ามมิติอย่างไร้ขีดจำกัด ลินินเงยหน้ามองสามีด้วยความตกใจ ระคนสงสัย นางไม่เคยเห็นบัตรใบนี้มาก่อนในชีวิต เรณูขมวดคิ้วมุ่น หัวเราะร่วนออกมาเสียงดังลั่นห้อง "ฮ่าๆๆๆ! เอาบัตรพลาสติกเด็กเล่นอะไรมาอวดวะ? คิดว่าทำเป็นเท่แล้วหนี้ห้าล้านจะหายไปงั้นเหรอ? แกจะหลอกใครก็ดูสภาพตัวเองบ้างเถอะไอ้—" *ติ๊ด!* เรย์ไม่ได้สนใจฟังเสียงนกเสียงกาที่กำลังเห่าหอน เขาแตะบัตรสีดำลงบนเครื่องอ่านไร้สายขนาดเล็กที่เชื่อมต่อกับแอปพลิเคชันการเงินสากลผ่านโทรศัพท์มือถือราคาถูกของตนเอง ทันทีที่คลื่นพลังงานเวทประสานเข้ากับระบบการเงินโลก หน้าจอโทรศัพท์มือถือก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังชัดเจนก้องกังวานไปทั่วห้อง [โอนเงินสำเร็จ: 5,000,000.00 บาท] [ยอดเงินคงเหลือในบัญชี: ∞ (อนันต์)] แสงสีทองจางๆ สะท้อนวับขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์ชั่วพริบตา ก่อนจะจางหายไปอย่างไร้ร่องรอย แต่ตัวเลขห้าล้านบาทถ้วนพร้อมสัญลักษณ์สถานะการโอนเงินสำเร็จกลับเด่นหร่าอยู่ตรงหน้าเรณูอย่างปฏิเสธไม่ได้ เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของเรณูขาดห้วงทันที รอยยิ้มค้างเติ่งอยู่บนใบหน้า ดวงตาเบิกกว้างจนแทบจะถסתออกจากเบ้า นางกะพริบตาปริบๆ จ้องมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า สมองของนางหยุดทำงานไปชั่วขณะ "มะ... เป็นไปไม่ได้! แกไปเอาเงินมาจากไหนตั้งห้าล้าน! แกไปปล้นธนาคารมาใช่ไหมไอ้เรย์!" เรณูหวีดร้องออกมาด้วยความตกใจสุดขีด สติสัมปชัญญะแทบกระเจิง เรย์ก้าวเท้าเข้าไปหาเรณูช้าๆ ทุกย่างก้าวที่เขาเดินเข้าไป แรงกดดันมหาศาลกดทับร่างของหญิงวัยกลางคนจนนางต้องถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนติดกับผนังห้อง "เงินห้าล้านบาทโอนเข้าบัญชีของคุณเรียบร้อยแล้วนะครับ" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เยียบเย็น จนเรณูรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงไขสันหลัง "ตอนนี้... สัญญาเงินกู้บ้าบออะไรนั่น รวมถึงกรรมสิทธิ์ความเป็นแม่ที่คอยสูบเลือดสูบเนื้อลินิน ถูกซื้อขาดด้วยเงินจำนวนนี้แล้ว" "แก... แกหมายความว่า..." เรณูละล่ำละลัก เสียงสั่นเครือด้วยความหวาดกลัว "หมายความว่า นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ผู้หญิงคนนี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับคนเห็นแก่ตัวอย่างคุณอีกแล้ว" เรย์ปรายตามองเรณูด้วยความเหยียดหยามขั้นสุด ราวกับกำลังมองขยะเปียกชิ้นหนึ่งบนพื้นถนน "และถ้าคุณยังกล้าโผล่หน้ามาสร้างความรำคาญให้ภรรยาผมอีกแม้แต่ครั้งเดียว... ผมนี่แหละที่จะทำให้ตระกูลของคุณล้มละลาย จนแม้แต่แผ่นดินจะซุกหัวนอนก็ยังไม่มี" บรรยากาศในห้องเงียบกริบ มีเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของเรณู ใบหน้าของนางซีดเผือด ไร้ซึ่งคำพูดใดๆ จะมาโต้แย้ง อำนาจของเงินสดจำนวนมหาสมาศาลที่กองอยู่ตรงหน้าได้บดขยี้ศักดิ์ศรีและความโลภของนางจนแหลละเอียดไม่มีชิ้นดี เรณูตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวขีดสุด นางไม่กล้าแม้แต่จะสบตาคมกริบคู่นั้น ทันทีที่เรย์สะบัดมือไล่ นางก็รีบตะเกียกตะกายคว้ากระเป๋าถือวิ่งหนีออกนอกห้องไปอย่างไม่คิดชีวิต ราวกับกำลังหนีตายจากมัจจุราช เมื่อประตูห้องปิดลง ความเงียบสงบก็กลับคืนมาอีกครั้ง ลินินทรุดตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้น น้ำตาใสๆ ไหลรินอาบสองแก้ม นางมองหน้าสามีด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งซาบซึ้ง โล่งอก และไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า เรย์รีบคุกเข่าลงโอบกอดร่างบางของภรรหาสาวเข้าสู่อ้อมอกอันอบอุ่น มือหนาลูบกลุ่มผมนุ่มอย่างแผ่วเบา สัมผัสที่อ่อนโยนนี้แตกต่างจากยามที่เขาเผชิญหน้ากับศัตรูอย่างสิ้นเชิง "ปลอดภัยแล้วนะลินิน..." เรย์กระซิบข้างใบหู น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรักใคร่และทะนุถนอม "จากนี้ไป จะไม่มีใครหน้าไหนกล้ามาทำร้ายเธออีกแล้ว" ลินินซบหน้าลงกับอกแกร่ง สะหงบเสียงสะอื้น ร่างกายที่เคยสั่นเทาค่อยๆ ผ่อนคลายลงภายใต้อ้อมกอดที่มั่นคงที่สุดในชีวิตของนาง ทว่า... ในขณะที่ความสงบสุขกำลังโรยตัวลงบนคนทั้งสอง *ก๊อก ก๊อก ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรุนแรงและเร่งรีบ พร้อมกับเสียงตะโกนโวยวายที่ดังแทรกเข้ามาจากด้านนอกห้อง "เปิดประตูโว้ย! ไอ้เรย์! แกกล้าดียังไงเอาเงินฟาดหัวแม่ยายฉัน แถมยังบังอาจสั่งคนไปอายัดบัญชีบริษัทตระกูลฉันจนปั่นป่วนไปหมด!" น้ำเสียงหยิ่งผยองและคุ้นเคยดีดังขึ้น... "ธันวา" ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าห้องพัก พร้อมกับบอดี้การ์ดร่างยักษ์ชุดสูทสีดำอีกสี่คนยืนประกบซ้ายขวาอย่างคุกคาม! ดวงตาของเรย์หรี่ลงเล็กน้อย รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง *ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามผลงานของจอมเวทไร้นาม และเตรียมพบกับความสะใจขั้นสุดในตอนถัดไปนะครับ*