ความรักที่แน่นแฟ้น

กลิ่นอายของกาแฟอาราบิก้าชั้นดีผสมผสานกับความตึงเครียดที่แทบจะเชือดเฉือนอากาศได้ในห้องประชุมวีไอพีของโรงแรมระดับเจ็ดดาว ธันวาขยับเนคไทราคาแพงด้วยความหงุดหงิด สายตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความหยิ่งผยองกวาดมองไปยังเอกสารโครงการล้มละลายที่วางอยู่ตรงหน้า ก่อนจะเงยขึ้นสบตาชายหนุ่มผู้มีรอยยิ้มเย็นชาประดับอยู่บนมุมปาก "แกคิดจริง ๆ หรือเรย์ ว่าเศษเงินที่แกพยายามหามาประเคนให้บริษัทใกล้ตายของภรรยาแก จะช่วยพยุงให้มันรอดพ้นจากมือของตระกูลฉันได้?" เสียงหัวเราะเยาะหยันหลุดออกมาจากลำคอของธันวา พร้อมกับเอกสารสัญญาโอนหุ้นที่ถูกผลักกลับมาด้วยปลายนิ้ว เรย์ไม่แม้แต่จะชายตามองเอกสารแผ่นนั้น สายตาของเขาทอดมองออกไปนอกกระจกใสบานใหญ่ ที่สะท้อนภาพของเมืองหลวงอันวุ่นวายเบื้องล่าง โลกที่เต็มไปด้วยความโลภ การเหยียบย่ำ และอำนาจเงินตรา—โลกที่เขาพร้อมจะพลิกคว่ำมันได้ด้วยปลายนิ้วเดียว หากไม่ใช่เพราะเขากำลังรอคอยช่วงเวลานี้ มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวบางของลินินที่วางอยู่บนตัก ภรรยาสาวสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันมาสบตาเขา แววตาของเธอยังคงมีความกังวลและความเหนื่อยล้าสะสมจากพายุธุรกิจที่ธันวาและพวกพ้องจงใจโหมกระหน่ำใส่ ทว่าลึกลงไปในดวงตาสูสีคู่นั้นไม่มีร่องรอยของการยอมแพ้เลยแม้แต่น้อย เธอบีบมือของเรย์ตอบกลับด้วยแรงอันน้อยนิด แต่มันกลับอบอุ่นและแน่นแฟ้นเสียจนเรย์รับรู้ได้ถึงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน "ขอบคุณนะที่อดทนกับผมมาตลอด..." เรย์กระซิบเสียงนุ่ม ท่ามกลางความเงียบที่กดดันของห้องประชุม ลินินส่ายหัวเบา ๆ รอยยิ้มบางเบาปรากฏบนริมฝีปากซีดเซียว "ไม่ว่าคุณจะอยู่ที่จุดต่ำสุดหรือสูงส่งแค่ไหน... ลินินคนนี้ก็ไม่มีวันปล่อยมือจากคุณหรอกค่ะ... เอ๊ด... จากคุณหรอกครับ" เธอรีบเปลี่ยนสรรพนามแก้เขินเล็กน้อยเมื่อนึกถึงสายตาของคนรอบข้างที่มองมา แต่เรย์กลับหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ความรักความผูกพันที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาด้วยกันในยามยากนี้แหละ คือเกราะป้องกันชั้นดีที่ไม่มีอำนาจเงินใดในโลกจะซื้อหาได้ "แกสองคนยังมีอารมณ์มาสวีทกันอีกงั้นเรอะ!" ธันวาตบโต๊ะเสียงดังลั่นด้วยความขัดดวงตา "หมดเวลาเล่นขายของแล้วเรย์! ถ้าภายในห้านาทีนี้ บริษัทยัยนี่ไม่ประกาศล้มละลายและยอมขายหุ้นทั้งหมดให้ฉันในราคาเศษกระดาษ เตรียมตัวเห็นบริษัทของพ่อตาแกกลายเป็นจุลได้เลย!" ธันวากระหยิมยิ้มย่อง เขามั่นใจว่าเครือข่ายธุรกิจที่เขาถือครองอยู่สามารถบดขยี้มดปลวกอย่างพวกเรย์ให้แหลกคาส้นเท้าได้ภายในพริบตาเดียว เรย์ค่อย ๆ หันกลับมามองธันวา แววตาคู่คมที่เคยเรียเฉยบัดนี้กลับเปล่งประกายแสงสีทองจาง ๆ ลอดผ่านม่านตา ประกายเวทมนตร์แห่งระบบมหาศาลสั่นสะเทือนอยู่ในห้วงจิตสำนึกของเขา เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวอย่างต่อเนื่องราวกับจะเร่งเร้าให้เขาปลดปล่อยความอับปางใส่หน้าศัตรู [ติ๊ง! ตรวจพบความพยายามคุกคามคู่ชีวิตของโฮสต์] [เปิดใช้งานมาตรการตอบโต้ขั้นเด็ดขาด: โหมดล้างผลาญทรัพย์สินระดับปรมาจารย์] [ยอดเงินคงเหลือในบัตรเครดิตดำไร้ขีดจำกัด: อนุมัติวงเงินเบิกจ่ายไม่จำกัดทั่วโลก] เรย์หยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาอย่างใจเย็น เขากดปลดล็อกหน้าจอด้วยรอยยิ้มที่ทำให้ธันวาถึงกับรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างไม่มีสาเหตุ "แก... แกจะทำอะไรวะ?" ธันวาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มสั่นเครือเล็กน้อย เมื่อเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงของชายหนุ่มที่เคยถูกมองว่าเป็นแค่ "แมงดาเกาะผู้หญิงกิน" "ผมก็แค่จะแสดงให้คุณเห็น..." เรย์วางโทรศัพท์มือถือลงบนโต๊ะกระจก เสียงกราวของโลหะหนักหน่วงสะท้อนก้อง "ว่าสิ่งที่เรียกว่า 'อำนาจเงินที่แท้จริง' มันหน้าตาเป็นอย่างไร และคนที่กำลังจะกลายเป็นขอทานข้างถนน... แท้จริงแล้วคือใครกันแน่" เรย์กดโทรออกด้วยมือเดียว สายตาจ้องมองธันวาไม่กะพริบ ปลายสายรับทันทีด้วยเสียงอันนอบน้อมและตื่นตระหนกของประธานกรรมการบริหารธนาคารกลาง "ท่านประธานครับ... จัดการกว้านซื้อหุ้นทั้งหมดของตระกูลธันวาในตลาดหลักทรัพย์ให้หมดภายในสามนาทีนี้ และ... ยกเลิกวงเงินสินเชื่อทุกสกุลเงินของบริษัทพวกมันทันทีครับ" ธันวาระเบิดเสียงหัวเราะลั่นออกมาเพื่อกลบเกลื่อนความกลัวที่เริ่มกัดกินจิตใจ "ฮ่าๆๆ! แกบ้าไปแล้วเรย์! คิดว่าตัวเองเป็นใครวะ ถึงสั่งธนาคารใหญ่ระดับประเทศได้! แกมันก็แค่..." ยังไม่ทันที่ประโยคดูถูกเหียดหยามจะหลุดออกจากปากจนจบ เสียงริงโทนโทรศัพท์มือถือราคาแพงของธันวาก็แผดเสียงร้องลั่นขึ้นมาขัดจังหวะ หน้าจอของเขาปรากฏชื่อของ "พ่อ" ผู้เป็นประธานใหญ่แห่งตระกูลธันวา ธันวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นิ้วสั่นเทาขณะกดรับสาย "ฮ... ฮัลโหลครับพ่อ เกิดอะไรขึ้นทำไมเสียงพ่อดู..." "ไอ้ลูกเวร! แกไปหาเรื่องใครมาวะ! ตอนนี้หุ้นของตระกูลเราถูกเทขายอย่างไร้เหตุผล มูลค่าบริษัทร่วงกุดจนติดฟลอร์ในเวลาไม่ถึงสองนาที แถมธนาคารโทรมาแจ้งยกเลิกวงเงินทั้งหมดอย่างไร้เยื่อใย พวกเรา... พวกเราล้มละลายแล้ว!" เสียงกรีดร้องด้วยความสิ้นหวังของผู้เป็นพ่อดังทะลุโทรศัพท์ออกมาจนทุกคนในห้องประชุมได้ยินอย่างชัดเจน สมาร์ทโฟนหลุดจากมือของธันวาร่วงลงกระแทกพื้นพรมดังตุบ ใบหน้าที่เคยเปี่ยมด้วยความมั่นใจและหยิ่งยโสบัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด ดวงเบิกกว้างด้วยความช็อกตาค้าง เขาทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ราวกับวิญญาณถูกกระชากออกจากร่าง ลินินเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เธอมองหน้าสามีสลับกับร่างของธันวาที่คุกเข่าหมดสภาพอยู่กับพื้น หัวใจของเธอเต้นระรัวไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความตื่นตะลึงในความจริงที่เพิ่งเปิดเผย เรย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาจัดเสื้อสูทให้เข้ารูปอย่างเนียบกริบ ก่อนจะก้าวเข้าไปยืนตรงหน้าธันวาที่เงยหน้ามองเขาด้วยสายตาราวกับมองปีศาจ "ความรักที่ผมมีต่อภรรยา... คือสิ่งที่มั่นคงที่สุดในโลกใบนี้" เรย์โน้มตัวลงกระซิบข้างหูธันวาด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "แต่น่าเสียดาย... ที่ความเมตตาของผม มันมีไว้ให้เฉพาะคนที่คู่ควรเท่านั้น" ในวินาทีนั้น เสียงแจ้งเตือนจากบัตรเครดิตสีดำสนิทที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้น พร้อมกับข้อความยืนยันการทำธุรกรรมวงเงินมหาศาลที่ถูกรูดผ่านเครื่อง EDC ส่วนตัวของโรงแรม เพื่อซื้อกิจการทั้งหมดของตระกูลธันวามาเป็นของขวัญครบรอบแต่งงานให้แก่ภรรยาสุดที่รัก ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับความสะใจในบทนี้นะครับ!