พนักงานจอมทรยศ

"เซ็นใบลาออกซะ แล้วไสหัวไปให้พ้นจากบริษัทของผม" เสียงประกาศิตก้องกังวานดังก้องไปทั่วห้องประชุมใหญ่ แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากร่างของเรย์ จนทำให้พนักงานระดับสูงหลายคนถึงกับหายใจติดขัด บรรยากาศภายในห้องตึงเครียดจนแทบจะใช้มีดตัดได้ แสงไฟสีขาวนวลจากโคมระย้าสะท้อนลงบนใบหน้าหล่อเหลาที่เรียบเฉย เย็นชา และเปี่ยมไปด้วยอำนาจที่ไม่อาจต่อต้าน เอกสารการยักยอกเงินและหลักฐานการขายความลับบริษัทนับร้อยหน้าถูกโยนลงบนโต๊ะไม้ราคาแพง เสียงกระดาษกระทบพื้นผิวดังปึ้ง ราวกับเสียงเคาะระฆังประหารชีวิตของพวกหนอนบ่อนไส้ที่เกาะกินองค์กรนี้มานาน "คุณ... คุณไม่มีสิทธิ์ไล่พวกเราออกนะเรย์! แกมันก็แค่ไอ้เศษสวะที่อาศัยเกาะภรรยา,..." หนึ่งในหัวหน้าแผนกผู้ทรยศหน้าซีดเผือด แต่ยังคงฝืนตะโกนออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดกลัว เรย์ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นไร้ซึ่งความอบอุ่น มีเพียงความเหยียดหยามระดับสูงสุด สายตาคมกริบราวกับคมดาบเวทมนตร์กวาดมองกลุ่มคนที่เคยคิดว่าตนเองฉลาดแกมโกง "สิทธิ์งั้นเหรอ?" เรย์ทวนคำ น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบจนกระดูกสันหลังของผู้ฟังต้องสั่นสะท้าน "จำไม่ได้แล้วสินะครับว่า ใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของบริษัทแห่งนี้ที่แท้จริง" ในวินาทีนั้นเอง ประตูห้องประชุมก็เปิดออกอย่างผึ่งผาย ลินิน ภรรยาสุดที่รักของเรย์ก้าวเข้ามาด้วยท่าทางสง่างาม ชุดสูทเข้ารูปสีดำขับเน้นรัศมีของความเป็นผู้บริหารระดับสูง เธอมองหน้าพวกทรยศด้วยแววตาผิดหวังระคนสมเพช ก่อนจะเดินตรงเข้าไปยืนเคียงข้างสามี พร้อมกับยื่นแฟ้มเอกสารสีดำสนิทให้ เรย์รับแฟ้มนั้นมาด้วยมือข้างเดียว สายตาไม่เคยละไปจากภรรยา เขาส่งยิ้มอ่อนโยนให้เธอเพียงเสี้ยววินาที—รอยยิ้มที่อบอุ่นและแตกต่างจากเวลาที่มอบให้ศัตรูราวฟ้ากับเหว ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับเหล่าตัวปัญหาอีกครั้ง "ในเมื่อพวกคุณเลือกที่จะหักหลังและเหยียบย่ำความไว้วางใจ ทางเราก็ไม่มีความจำเป็นต้องเก็บสวะไว้รกบริษัท" เรย์ดี E-Card สีดำสนิทขึ้นมาในมือ รัศมีเวทมนตร์สีทองจางๆ ไหลเวียนรอบบัตรเครดิตไร้ขีดจำกัดวงเงิน "ระบบ... จัดการโอนเงินชดเชยค่าไล่ออก 0 บาทให้พวกมัน และกวาดล้างหุ้นทั้งหมดที่พวกมันถือครองอยู่เสีย" [ติ๊ง! ยืนยันคำสั่ง โอนย้ายอำนาจสิทธิ์ขาดสำเร็จ ระบบได้ซื้อคืนหุ้นทั้งหมดและปลดพนักงานทรยศ 12 คนออกจากระบบฐานข้อมูลเรียบร้อยแล้วครับ] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของเรย์อย่างเฉียบคม สีหน้าของพวกพนักงานทรยศเปลี่ยนเป็นสีขาวซีดราวกระดาษ พวกเขาเข่าอ่อนล้มลงไปกองกับพื้นเมื่อตระหนักได้ว่า อำนาจเงินตราของเรย์ในตอนนี้สามารถทำลายชีวิตพวกเขาให้พังพินาศได้ภายในพริบตาเดียวจริงๆ ธันวา ศัตรูตัวฉกาแอบมองเหตุการณ์นี้จากจอมอนิเตอร์ภายนอกด้วยความหวาดผวา หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความแค้นที่แผนการถูกทำลายจนย่อยยับ "ออกไปซะ" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบราบ "และจำไว้... คนที่ดีกว่าพวกคุณ ผมมีปัญญาจ้างเข้ามาแทนได้เป็นร้อยเป็นพันคน ด้วยเศษเงินในกระเป๋าของผม" ลินินเอื้อมมือมาสัมผัสฝ่ามือของเรย์เบาๆ ไออุ่นจากเธอคือพลังที่ทำให้จอมเวทหนุ่มผู้ทรงพลังรู้สึกสงบลงอย่างประหลาด ทว่า ในจังหวะที่ทุกอย่างกำลังจะจบลงด้วยชัยชนะอันงดงามนั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะประชุมก็สั่นสะว่างวาบขึ้นมาพร้อมกัน สายเรียกเข้าจากเบอร์แปลกปรากฏชื่อสั้นๆ บนหน้าจอ พร้อมข้อความสั้นๆ ที่ทำให้แววตาของเรย์หรี่แคบลงทันที *“เรย์... ถ้าไม่อยากให้ลินินต้องหายไปจากโลกนี้ จงมาหาฉันที่ดาดฟ้าตึก A ภายใน 3 นาทีนี้”* ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับความสะใจในบทนี้นะครับ!