ธันวาเกือบสิ้นเนื้อประดาตัว

เสียงค้อนประมูลไม้เนื้อแข็งกระทบลงบนฐานรองเสียงดัง "ปัง!" สะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงจัดแสดงสมบัติโบราณของตระกูลธนกุล ประดุจเสียงพิพากษาประหารชีวิตที่กรีดลึลงไปในโสตประสาทของธันวา เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายซึมเต็มหน้าผากมนของชายหนุ่มผู้เคยถือดีว่าตนคือนายเหนือหัวแห่งแวดวงสังคมชั้นสูง ร่างกายของเขาสั่นเทาเล็กน้อยในสูทสั่งตัดราคาแพงระยับที่บัดนี้กลับให้ความรู้สึกราวกับเสื้อหนามที่กำลังทิ่มแทงผิวเนื้อ "ยินดีด้วยครับ คุณธันวา... สร้อยเพชรโบราณ 'น้ำตาแห่งดาราจักร' ตกเป็นของคุณด้วยสนนราคาจบการประมูลที่แปดสิบห้าล้านบาทถ้วน" เจ้าหน้าที่ผู้ทำหน้าที่เคาะประมูลกล่าวด้วยรอยยิ้มเจื่อน แม้จะเป็นตัวเลขที่สูงลิ่ว แต่มันคือตัวเลขที่กำลังสูบฉีดลมหายใจเฮือกสุดท้ายออกจากปอดของทายาทตระกูลธนกุล แปดสิบห้าล้านบาท... สำหรับคนทั่วไปอาจเป็นเงินก้อนโตที่ต้องทำงานชั่วชีวิต แต่สำหรับธันวาในยามนี้ มันคือตัวเลขที่ทำเอาบัญชีสำรองของตระกูลสั่นคลอนจนแทบจะกลายเป็นศูนย์ หลังจากที่เขาถูกเรย์ต้อนให้จนมุมด้วยสงครามราคาและการกว้านซื้อหุ้นบริษัทในเครือเมื่อสัปดาห์ก่อน ธันวากลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผากอย่างยากลำบาก สายตาคมกริบที่เคยใช้มองเหยียดหยามผู้คน บัดนี้กำลังเหลือบมองไปยังชายหนุ่มอีกคนที่นั่งไขว่ห้างอยู่ ณ แถวหน้าสุด เรย์... บุรุษผู้ก้าวมาจากความมืดมิดและไร้ตัวตน แต่กลับมีอำนาจเงินตรามหาศาลหนุนหลังจนน่าสะพรึงกลัว ข้างกายของเรย์คือลินิน ภรรยาสาวที่เคยถูกธันวาและพวกพ้องเหยียดหยามว่าเป็นเพียงผู้หญิงไร้ค่า แต่วันนี้ ลินินกลับสวมชุดราตรีผ้าไหมปักดิ้นทองชั้นสูง นั่งเคียงข้างสามีด้วยท่าทีสง่างามและเปี่ยมด้วยความมั่นใจ เรย์ไม่ได้หันมามองธันวาแม้แต่น้อย เขากำลังใช้ปลายนิ้วเรียวยาวไล้ขอบแก้วคริสตัลที่บรรจุไวน์รสเลิศ ดวงตาคู่คมภายใต้กรอบแสงไฟสลัวเต็มไปด้วยความเยือกเย็นและอำนาจที่แผ่ซ่านออกมาจนผู้คนรอบข้างไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง "คุณเรย์ครับ..." เลขาส่วนตัวของธันวากระซิบเสียงสั่นเครือ ใบหน้าซีดเผือกไร้สีเลือด "ทางธนาคารใหญ่เพิ่งโทรมาแจ้งว่า วงเงินกู้ฉุกเฉินที่เรายื่นเรื่องขออนุมัติเมื่อเช้าถูกตีตกมาแล้วครับ... พวกเขาบอกว่าหลักทรัพย์ค้ำประกันของเราตอนนี้มีมูลค่าไม่เพียงพอต่อความเสี่ยง" ธันวากัดฟันกรอดจนกรามขึ้นสันนูน ความโกรธเกรี้ยวและความอับAvengeตีรวนขึ้นมาจุกอกจนหายใจไม่ออก นี่มันคือแผนการ... เรย์จงใจใช้กลยุทธ์ทางเศรษฐกิจบีบให้เขาต้องนำสมบัติชิ้นสุดท้ายของตระกูลออกประมูลแข่ง เพื่อดึงเงินสดก้อนสุดท้ายออกจากมือเขา จากนั้นก็ใช้เครือข่ายธนาคารที่อยู่เบื้องหลังปิดตายเส้นทางการกู้ยืมทั้งหมด หากเขาไม่จ่ายเงินแปดสิบห้าล้านบาทสำหรับสร้อยเพชรเส้นนี้ภายในเที่ยงคืนนี้ ชื่อเสียงและเกียรติยศที่ตระกูลธนกุลสะสมมาหลายชั่วอายุคนจะพังทลายลงในชั่วข้ามคืน กลายเป็นบุคคลล้มละลายที่แม้แต่ขอทานยังต้องเมินหน้าหนี "หึ..." เสียงหัวเราะแผ่วเบาหลุดออกมาจากริมฝีปากของเรย์ แม้จะเป็นเสียงที่เบายิ่งแต่มันกลับก้องกังวานในความรู้สึกของธันวา ราวกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของพญามารที่กำลังยืนมองเหยื่อดิ้นรนอยู่ในกองเพลิง เรย์หันหน้ามาสบตากับธันวาช้าๆ มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่สุภาพ ทว่าแฝงไว้ด้วยความเหี้ยมเกรียมและเด็ดขาดจนธันวาต้องสะท้านเฮือก ดวงตาสองคู่ประสานกันในอากาศ บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกแช่แข็งด้วยความกดดันอันมหาศาล "ลำบากหน่อยนะครับ คุณธันวา" เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าก้องกังวานไปทั่วห้องโถงที่เงียบสงัด "การรักษาหน้าตาของตระกูลเก่าแก่นี่... ใช้ต้นทุนสูงทีเดียวว่าไหมครับ?" ธันวากำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้า ริมฝีปากสั่นระริกด้วยความแค้นเคือง "แก... แกจงใจเล่นงานฉันตั้งแต่แรก!" "ผมหรือครับ?" เรย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาฉายแววไร้เดียงสาอย่างจงใจ "ผมก็แค่เข้าร่วมการประมูลอย่างสุภาพชนทั่วไป... หรือว่าทายาทมหาเศรษฐีผู้ยิ่งใหญ่แห่งตระกูลธนกุล จะไม่มีปัญญาแม้แต่จะจ่ายเงินค่าสร้อยเพชรที่ตัวเองประมูลมาได้เสียแล้วล่ะครับ?" คำพูดนั้นเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงบนแผลสด ผู้คนรอบข้างเริ่มซุบซิบและมองมาที่ธันวาด้วยสายตาเปลี่ยนไป จากความเกรงกลัวในอดีต กลายเป็นความสมเพชเวทนาและเยาะเย้ยถากถาง ลินินที่นั่งเงียบมาตลอดค่อยๆ หันมามองสามี เธอเอื้อมมือเรียวบางไปกุมมือของเรย์ไว้เบาๆ สัมผัสอุ่น1จากฝ่ามือของภรรยาทำให้แววตาที่เยือกเย็นของเรย์อบอุ่นลงในเสี้ยววินาที เขากุมมือเธอกลับพร้อมกับส่งยิ้มอ่อนโยนที่มอบให้แค่เธอเพียงคนเดียว ก่อนจะหันกลับไปหาศัตรูตัวฉกาจด้วยแววตาที่กลับมาเฉียบคมดุจใบมีดโกนอีกครั้ง "ถ้าคุณธันวาไม่มีเงินสดพอ..." เรย์พูดต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด "สมบัติเก่าแก่อีกหลายชิ้นในห้องใต้ดินของคุณ น่าจะพอเอามาจำนำแลกกับสภาพคล่องชั่วคราวนะครับ... หรือถ้าไม่ไหวจริงๆ ให้ผมรับซื้อไว้ในราคาเศษเหล็ก... เอ๊ย ราคาพิเศษดีไหมครับ?" ความอัปยศอดสูพุ่งถึงขีดสุด ธันวารู้สึกราวกับถูกตบหน้ากลางสาธารณชนอย่างแรงจนชาไปทั้งแถบ เขาไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตนี้จะต้องมาตกต่ำถึงขีดสุดด้วยน้ำมือของคนที่เขาเคยเหยียดหยามว่าเป็นแค่ขยะสังคม ในวินาทีที่ธันวากำลังจะระเบิดอารมณ์ออกมาและประกาศกร้าวปฏิเสธการชำระเงิน ประตูบานใหญ่ด้านหลังห้องโถงก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง เสียงฝีเท้าหนักแน่นนับสิบคู่ก้าวเข้ามาพร้อมกับเงาร่างของชายชราในชุดสูทราคาแพงผู้ทรงอิทธิพลแห่งวงการการเงินระดับประเทศ ธันวาเบิกตากว้างด้วยความตกใจระคนความหวัง "ท่านประธาน...!" ทว่าความหวังอันน้อยนิดนั้นกลับต้องดับสูญลงในพริบตา เมื่อชายชราผู้ทรงอิทธิพลคนนั้นไม่ได้เดินตรงมาหาเขา แต่กลับเดินตรงดิ่งเข้าไปหาเรย์ โค้งคำนับให้ด้วยความนอบน้อมสูงสุด ก่อนจะยื่นเอกสารแฟ้มสีดำสนิทให้ด้วยมือทั้งสองข้าง "เรียนท่านประ... เอ่อ ท่านเรย์ครับ ทุกอย่างตามที่ท่านสั่งการ... หุ้นทั้งหมดของตระกูลธนกุลถูกโอนเข้าสู่พอร์ตของท่านเสร็จสมบูรณ์แล้วครับ และในวินาทีนี้... บัญชีธนาคารทั้งหมดของตระกูลธนกุลถูกระงับการเคลื่อนไหวตามคำสั่งศาลเรียบร้อยแล้วครับ" เรย์รับแฟ้มเอกสารนั้นมาเปิดดูผ่านๆ ด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ ก่อนจะปรายตามองธันวาที่ทรุดฮวบลงไปนั่งกองกับพื้น พรมราคาแพงไม่อาจช่วยพยุงร่างที่ไร้เรี่ยวแรงนั้นให้อยو่ในสภาพสง่างามได้อีกต่อไป เรย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดปกเสื้อสูทให้เข้าที่อย่างใจเย็น เขาก้าวเดินเข้าไปหยุดยืนค้ำหัวธันวาที่กำลังแหงนมองเขาด้วยแววตาหวาดกลัวสุดขีด "เกมการเงินมันก็สนุกแบบนี้แหละครับ คุณธันวา..." เรย์โน้มตัวลงกระซิบด้วยน้ำเสียงกระซิบที่เย็นเยียบจนน่าขนลุก "ตอนที่คุณเหยียบย่ำคนอื่น คุณคงไม่คิดสินะครับว่า... วันหนึ่ง คุณจะต้องกลายเป็นฝ่ายที่ต้องร้องขอความเมตตาจากคนที่คุณเคยเหยียบย่ำ" เรย์ดึงบัตรเครดิตสีดำสนิทไร้ขีดจำกัดออกจากกระเป๋าเสื้อ ยื่นส่งให้พนักงานประมูลด้วยท่าทีสบายๆ พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำเอาหัวใจของทุกคนในห้องหยุดเต้น "หักเงินแปดสิบห้าล้านจากบัตรนี้ได้เลยครับ... ส่วนสร้อยเพชรเส้นนั้น ผมซื้อให้ภรรยาผมใส่เล่นแก้เบื่อ" เสียงรูดบัตรเครดิตดังขึ้นกังวาน "ติ๊ด!" ผ่านฉลุยอย่างไร้รอยต่อ พร้อมกับข้อความอนุมัติวงเงินที่ปรากฏเด่นหราบนหน้าจอเครื่องรูด ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมไปทั่วทั้งห้องโถง ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและลุ้นระทึกไปกับความสะใจในบทนี้นะครับ!