ชีวิตนี้...ใครก็แตะต้องคุณไม่ได้

เสียงแจ้งเตือนระบบดิจิทัลระดับสูงสุดที่ดังลั่นก้องกังวานอยู่ในห้วงความคิดของเรย์ ไม่ใช่สัญญาณเตือนภัยที่น่าตื่นตระหนก แต่เป็นเสียงแห่งการประกาศชัยชนะที่ดังก้องกังวานราวกับเสียงระฆังพิพากษา [แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับสูงสุด: ตรวจพบการโอนเงินปริศนาจำนวน 10,000 ล้านบาทจากบัญชีลับของ ‘บุคคลนิรนาม’ กำลังพยายามเจาะระบบบัญชีหลักของคุณในขณะนี้!] เรย์แค่น A เสียงในลำคออย่างเยียบเย็น นัยน์ตาคมกริบสีดำสนิทคู่นั้นกวาดมองหน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศด้วยความรู้สึกสมเพชระคนเวทนา มือเรียวยาวภายใต้เสื้อสูทสั่งตัดราคาแพงขยับเพียงปลายนิ้วสัมผัสเบาๆ บนอากาศราวกับกำลังเล่นเปียโน "คิดจะใช้เงินหมื่นล้านมาซื้อความได้เปรียบจากฉันอย่างนั้นหรือ... ธันวา นายยังตื้นเขินเกินไป" เรย์พึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่น่าเกรงขาม ในมิติก่อนเขาคือจอมเวทผู้ครองบัลลังก์แห่งห้วงมิติอนันต์ การใช้เงินตราครอบงำโลกใบนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับการควบคุมหุ่นเชิดในโรงละครสัตว์ การที่ ‘บุคคลนิรนาม’ ซึ่งก็คือตัวการใหญ่เบื้องหลังตระกูลธันวาพยายามแฮกบัญชีเพื่อตัดท่อน้ำเลี้ยงเขาในวินาทีวิกฤตนี้ ช่างเป็นความโง่เขลาที่หาญกล้าท้าทายสאมุทรเพลิงชัดๆ ในห้องพักรับรองวีไอพีอันหรูหราใจกลางมหานคร ลินินภรรยาสาวสุดที่รักของเขากำลังนั่งตัวสั่นเทาอยู่บนโซฟาหนังแท้ ร่างกายบอบบางของเธอยังคงหลงเหลือร่องรอยความหวาดกลัวจากการถูกคุกคามโดยกลุ่มคนผู้มีอิทธิพล ดวงตากลมโตคู่สวยแดงก่ำเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาที่คลอหน่วย เธอกำชายเสื้อของเรย์ไว้แน่นราวกับกลัวว่าสามีคนนี้จะหายลับไปจากสายตาอีก "เรย์... พวกเขาบอกว่า... พวกเขาบอกว่าจะทำให้เราไม่มีแผ่นดินจะอยู่..." เสียงของลินินสั่นเครือ เธอลำบากร่วมกับเรย์มาตั้งแต่ยุคที่เขาเป็นเพียงชายหนุ่มไร้ค่า ถูกเหยียดหยามและเหยียบย่ำศักดิ์ศรี แต่ไม่เคยมีสักครั้งที่เธอจะคิดทอดทิ้งเขา และในยามนี้ เมื่อสามีของเธอกลายเป็นคนที่กุมอำนาจมหาศาล เธอกลับยิ่งหวาดกลัวว่าทั้งหมดเป็นเพียงภาพลวงตา เรย์โน้มตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้นเบื้องหน้าเธอ มืออุ่นจัดเอื้อมไปกุมมือเรียวที่กำลังเย็นเฉียบของภรรหาสาวไว้อย่างทะนุถนอม สัมผัสที่อบอุ่นและมั่นคงทำให้ลมหายใจของลินินค่อยๆ สงบลง "มองหน้าผมนะลินิน" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนที่สุด ต่างจากแววตาดุดันเมื่อครู่ลิบลับ "ที่ผ่านมา คุณต้องทนรับความลำบากเพราะผมมามากพอแล้ว นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป... ชีวิตนี้ ไม่มีใครหน้าไหนบนโลกใบนี้กล้าแตะต้องคุณอีก ไม่ว่ามันจะเป็นใครหน้าไหนก็ตาม" ความรัก ความผูกพัน และความภักดีที่ลินินมอบให้เขาในยามที่เขาตกอับที่สุด คือสมบัติล้ำค่าที่สุดในชีวิตของจอมเวทผู้ไร้นาม การปกป้องเธอไม่ใช่แค่หน้าที่ แต่มันคือปณิธานสูงสุดที่กาลเวลาและมิติใดก็ไม่อาจสั่นคลอนได้ ในจังหวะนั้นเอง หน้าจอระบบของเรย์ก็รัวข้อความตอบกลับด้วยความเร็วดุจพายุ [ระบบกำลังทำการสวนกลับ (Counter-Attack Protocol)...] [ตรวจสอบพบเส้นทางการเงินของ ‘บุคคลนิรนาม’: กำลังดึงเงินจากกองทุนนอกระบบผ่านเครือข่ายฟอกเงินระดับโลก] [ดำเนินการเจาะระบบบล็อกเชน... สำเร็จ 100%] [ยึดครองสินทรัพย์ทั้งหมดของ ‘บุคคลนิรนาม’ เข้าสู่บัญชีหลักของท่านเรียบร้อยแล้ว] [ยอดเงินคงเหลือในบัญชีปัจจุบัน: 112,450,000,000 บาท (หนึ่งแสนหนึ่งหมื่นสองพันสี่ร้อยห้าสิบล้านบาท)] มุมปากของเรย์ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยอำนาจและออร่าอันน่าสะพรึงกลัว เงินหมื่นล้านที่ธันวาอุตส่าห์ส่งมาเป็นเสบียง B-Cash ให้เขา ตอนนี้ถูกดูดกลืนเข้ามาเป็นของเขาจนหมดสิ้นแถมยังพ่วงเอาอาณาจักรธุรกิจเบื้องหลังของอีกฝ่ายมาไว้ในกำมือด้วย ขณะเดียวกัน ที่คฤหาสน์ตระกูลใหญ่ใจกลางเมือง ธันวา ทายาทหนุ่มผู้เย่อหยิ่งกำลังนั่งจิบไวน์ราคาแพงด้วยรอยยิ้มกระnhายชัยชนะ เขากำลังรอคอยรายงานความพินาศของเรย์จากทีม Hacker ระดับพระกาฬที่เขาจ้างมาด้วยเงินมหาศาล "อีกไม่กี่นาที... แกก็คงกลายสภาพเป็นขอทานข้างถนนแล้วสินะไอ้สวะเรย์" ธันวาแค่นหัวเราะอย่างสะใจพลางหมุนแก้วไวน์ในมือ แต่ทว่า... *ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือราคาแพงบนโต๊ะทำงานดังขึ้นรัวเป็นชุดจนแทบจะกลายเป็นเสียงเดียวกัน ธันวาขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ เขาหยิบมันขึ้นมาดูด้วยความคาดหวังว่าจะเป็นข่าวดีเรื่องการล่มสลายของบัญชีคู่ปรับ ทว่าทันทีที่ดวงตาสีเทาคู่พยองกวาดมองข้อความบนหน้าจอ หน้าของเขาก็ซีดเผือดราวกับกระดาษ สีเลือดบนใบหน้าหายวับไปในพริบตา มือที่ถือแก้วไวน์สั่นระทึกจนของเหลวสีแดงฉานกระฉอกเปรอะเปื้อนเสื้อสูทราคาแพง [แจ้งเตือนจากธนาคารกลาง: บัญชีหลักทั้งหมดของท่านถูกอายัดโดยคำสั่งฉุกเฉิน] [แจ้งเตือนระดับวิกฤต: สินทรัพย์ในนามบริษัทและทรัพย์สินส่วนบุคคลทั้งหมดถูกโอนย้ายกรรมสิทธิ์ไปยัง ‘บุคคลนิรนาม’ รายอื่นเรียบร้อยแล้ว] [สถานะปัจจุบัน: บัญชีของท่านมียอดคงเหลือติดลบ และท่านถูกประกาศเป็นบุคคลล้มละลายอย่างเป็นทางการ] "เป็นไปไม่ได้! เป็นไปได้ยังไง!" ธันวาตะโกนลั่นห้องด้วยความคลุ้มคลั่ง ดวงเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด "ใคร! ใครมันบังอาจแฮกบัญชีตระกูลฉัน! พวกแกกำลังเล่นตลกอะไรวะ!" ในขณะที่ธันวากำลังสติแตกและกรีดร้องราวกับคนบ้าอยู่ที่คฤหาสน์ เรย์ซึ่งประทับนั่งโอบกอดลินินไว้อย่างอบอุ่นในห้องพักวีไอพี ก็กดสมาร์ทโฟนในมือเพียงครั้งเดียวเพื่อส่งข้อความเสียงสั้นๆ กลับไปหาศัตรูตัวฉกาจที่กำลังดิ้นรนอยู่ในกองเพลิงแห่งความพินาศ ข้อความสั้นๆ ที่ถูกส่งตรงไปยังหน้าจอของธันวา มีเพียงประโยคเดียวที่สั่นประสาทคนฟังจนแทบสิ้นสติ: *“ของขวัญหมื่นล้านที่คุณส่งมา... ผมรับไว้หมดแล้วนะ ขอบคุณสำหรับความกรุณา... หวังว่าคุณจะชอบบทเรียนบทแรกที่ผมกำลังจะไปมอบให้นะครับ คุณธันวา”* ทันทีที่เสียงข้อความนั้นจบลง เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำยักษ์ระดับมหาเศรษฐีก็บินมาจอดสนิทอยู่บนลานจอดดาดฟ้าของอาคาร แรงลมจากการพัดของใบพัดตีระรัวกระจกใสห้องพักเบื้องล่าง ประตูห้องวีไอพีถูกผลักเปิดออกอย่างแรงโดยบอดี้การ์ดในชุดสูทดำนับสิบคนที่เดินเรียงแถวเข้ามาโค้งคำนับเรย์ด้วยความเคารพสูงสุด เรย์ปรายตามองกลุ่มบอดี้การ์ดเหล่านั้น ก่อนจะก้มลงกระซิบข้างหูของลินินด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแฝงความเด็ดเดี่ยว "ไปกันเถอะครับลินิน... ได้เวลาไปทวงคืนทุกอย่างที่พวกมันเคยพรากไปจากคุณแล้ว" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ