ขึ้นทะเบียนเศรษฐีพันล้าน

เสียงตบโต๊ะกระจกนิรภัยดังสนั่นหวั่นไหว สะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงรับรองชั้นเพนต์เฮาส์ของโรงแรมระดับเจ็ดดาว กลิ่นอายของความตื่นตระหนกและเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ดังมาก่อนหน้านี้พลันมลายหายสิ้น เหลือเพียงความเงียบงันชนิดที่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจติดขัดของเหล่าไฮโซผู้ทรงอิทธิพล "แก... แกพูดว่าอะไรนะ!" ธันวา บุตรชายคนเดียวของตระกูลอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวจนเส้นเลือดปูดโปน ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปที่ยืนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้า เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าไอ้สวะที่เคยคุกเข่าขอเศษเงินจากเขาเมื่อสัปดาห์ก่อน จะกลายมาเป็นบุคคลที่ยืนอยู่ ณ จุดสูงสุดของห้องนี้ในยามนี้ได้ เรย์ ไม่แม้แต่จะชายตามองความเดือดดาลของอีกฝ่าย นิ้วเรียวยาวของเขาบรรจงจัดกระดุมแขนเสื้อสูทสีดำสนิทอย่างใจเย็น สายตาสีเทาเข้มคู่นั้นกวาดมองไปรอบห้องด้วยรัศมีอันเยือกเย็นและทรงอำนาจ ประหนึ่งราชาผู้กำลังตรวจตรารuqวณสมบัติในอาณาจักรของตน ความกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนแขกเหรื่อผู้ดีตีนเปล่าทั้งหลายต่างพากันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ข้างกายของเรย์ ลินินยืนหยัดเคียงบ่าเคียงไหล่อย่างสง่างาม ชุดราตรีสีไวน์แดงขับเน้นให้ผิวพรรณผ่องใสและแววตาของเธอดูกล้า หาญขึ้นอย่างผิดหูผิดตา มือเรียวเล็กของเธอยังคงเกาะกุมแขนเสื้อของสามีไว้แน่น แม้หัวใจจะเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้นและไม่อยากจะเชื่อกับภาพตรงหน้า แต่ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเรย์ที่ส่งผ่านมาทำให้เธอมั่นใจว่า... ยุคสมัยแห่งการถูกเหยียบย่ำได้จบลงแล้วจริงๆ "ผมพูดชัดเจนแล้วนะครับคุณธันวา" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม ลึกซึ้ง และเปี่ยมด้วยความเย้ยหยันในที "การขึ้นทะเบียนเศรษฐีพันล้านของสมาคมการค้าแห่งนี้ ไม่ได้ต้อนรับเศษสวะที่อาศัยแค่บารมีตระกูลมาข่มเหงผู้อื่น... แต่สถานที่แห่งนี้ เปิดต้อนรับผู้ที่มีอำนาจทางการเงินที่แท้จริงต่างหากล่ะครับ" "สามหาว!" เสียงทุ้มต่ำของชายวัยกลางคนผู้ทรงอิทธิพลอีกคนหนึ่งดังขึ้น เขาคือประธานคณะกรรมการตรวจสอบคุณสมบัติเศรษฐีใหม่ "คุณคิดว่าคุณเป็นใคร ถึงกล้าเข้ามาประกาศกรวดในงานปิดของตระกูลใหญ่ บัตรสมาชิกวีไอพีระดับแบล็กการ์ดที่คุณถืออยู่... มันอาจจะเป็นของปลอมที่ทำเลียนแบบขึ้นมาก็ได้!" คำพูดนั้นเรียกเสียงฮือฮาเห็นด้วยจากบรรดาไฮโซที่พยายามกู้หน้าคืนมา ธันวาพยักหน้ารัวๆ ใบหน้ากลับมามีรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมขึ้นอีกครั้ง "ใช่! แกมันก็แค่ไอ้เกาะผู้หญิงกิน! เอาบัตรปลอมมาหลอกลวงเบื้องสูง เจ้าหน้าที่! รปภ.! ลากคอมันทิ้งออกไปให้พ้นเดี๋ยวนี้!" ท่ามกลางความโกลาหลที่กำลังก่อตัวขึ้น เรย์เพียงแค่ยกยมุมปากขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นช่างเย็นชาและทรงพลังเสียจนคนที่ได้มองรู้สึกเสียวสันหลังวาบ เขาควักการ์ดโลหะผสมไทเทเนียมสีดำสนิทที่สะท้อนแสงไฟระยิบระยับออกมาจากกระเป๋าเสื้ออย่างไม่รีบร้อน มันคือ 'สึนามิ แบล็กการ์ด' บัตรเครดิตในตำนานที่เชื่อมต่อกับระบบเวทมนตร์ข้ามมิติและบัญชีการเงินไร้ขีดจำกัด "ของปลอมงั้นหรือครับ..." เรย์เอ่ยเบาๆ แต่ก้องกังวานไปทั่วห้อง "ถ้าเช่นนั้น... ช่วยรูดค่าใช้จ่ายในการซื้อกิจการทั้งหมดของตระกูลธันวา ให้ผมดูเป็นขวัญตาหน่อยสิครับ" เขายื่นบัตรให้กับเจ้าหน้าที่ระบบการเงินประจำงานที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่ใกล้ที่สุด เจ้าหน้าที่รับมาด้วยมือที่สั่นระริก ก่อนจะเสียบมันลงบนเครื่องอ่านบัตรอัจฉริยะ *ติ๊ด!* เสียงสัญญาณอนุมัติดังขึ้นอย่างกังวาน พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมสีทองอร่ามที่พุ่งขึ้นกลางอากาศ แสดงตัวเลขยอดเงินในบัญชีที่ยาวเหยียดจนนับไม่ถ้วน และข้อความสถานะที่ปรากฏขึ้นตัวโตเด่นชัด: **[ TRANSACTION APPROVED: INFINITE WEALTH ]** ลมหายใจของทุกคนในห้องราวกับถูกกระชากหายไปในเสี้ยววินาที ธันวาหน้าซีดเผือดราวกับศพไร้ญาติ เข่าทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นพรมราคาแพงอย่างไร้ศักดิ์ศรี บรรดาแขกเหรื่อต่างอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวสุดขีดเมื่อตระหนักว่า ชายหนุ่มผู้ไร้ชื่อเสียงคนนี้ บัดนี้ได้กลายเป็นเจ้าของชีวิตและทรัพย์สินทั้งหมดของพวกเขาไปเรียบร้อยแล้ว เรย์ก้าวเข้าไปใกล้ร่างที่กำลังสั่นเทาราวกับลูกนกตกน้ำของธันวา เขาก้มตัวลงกระซิบข้างหอคอยความภาคภูมิใจที่พังทลายของอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนกับภรรยา แต่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งสำหรับศัตรู "จำเอาไว้นะครับ... ว่าเกมนี้ ใครกันแน่ที่เป็นผู้กำหนดกฎเกณฑ์" ในวินาทีนั้นเอง เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวจำนวนหลายลำก็บินมาจอดสนิทบนลานดาดฟ้าของโรงแรม แรงลมจากการพัดกระโชกตีหน้าต่างกระจกบานใหญ่จนสั่นสะเทือน พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลปริศนาในชุดสูทรasยหรูที่ก้าวเข้ามาพร้อมเอกสารลับในมือ... ขอบคุณที่ติดตามอ่านผลงานของ "จอมเวทไร้นาม" ครับ