ศัตรูรวมตัวกัน

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารหนาปึ้กกระทบพื้นโต๊ะไม้สักทองดังสนั่น ท่าقمกลางความเงียบงันอันน่าอึดอัดภายในห้องประชุมใหญ่ของตระกูลอัครเดชานันท์ "ฉันไม่คิดเลยว่าคนอย่างแก จะกล้าเอาชื่อเสียงของตระกูลเราไปแลกกับการลงทุนที่ไร้อนาคตแบบนี้ เรย์!" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของ "ธันวา" ดังขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปาก สายตาคมกริบที่เคยมองเรย์เป็นเพียงเศษฝุ่น ตอนนี้กลับฉายแววสะใจอย่างปิดไม่มิด รอบโต๊ะประชุมรายล้อมไปด้วยเหล่าบอร์ดบริหารรุ่นลายครามและพันธมิตรทางธุรกิจยักษ์ใหญ่ ที่ต่างพากันส่งเสียงกระซิบกระซาบและมองมาที่ชายหนุ่มด้วยสายตาสสมน้ำหน้า เรย์นั่งไขว่ห้างนิ่งสนิท ใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉยราਤรูปสลักหินอ่อน ดวงตาคมกริบมองเอกสารสัญญาที่ถูกฉีกกระชากกระจัดกระจายอยู่บนพื้น ก่อนจะเงยขึ้นสบตาคู่ปรับตัวฉกาจด้วยแววตาที่เยือกเย็นจนน่ากลัว บรรยากาศรอบตัวของเรย์ลดฮวบลงจนทุกคนในห้องรู้สึกได้ถึงไอความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมา "ไร้อนาคตอย่างนั้นหรือครับ ธันวา?" เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่น้ำเสียงนั้นกลับทรงพลังพอที่จะทำให้เสียงซุบซิบในห้องเงียบกริบลงในทันที "โปรเจกต์อสังหาริมทรัพย์โซนริมน้ำที่พวกคุณพยายามขัดขวางผมอยู่ตอนนี้ กำลังจะกลายเป็นทำเลทองที่มูลค่าพุ่งทะยานเป็นร้อยเท่า... น่าเสียดายนะครับ ที่วิสัยทัศน์ของคนตระกูลอัครเดชานันท์ มันสั้นเสียจนมองไม่เห็นอนาคตที่กว้างไกลกว่าปลายจมูกของตัวเอง" "สามห่าว!" บอร์ดบริหารอาวุโสคนหนึ่งตบโต๊ะลุกขึ้นยืนชี้หน้าเรย์ "แกมันก็แค่ไอ้เด็กไร้ค่าที่เกาะภรรยา, เอ้ย! ที่บังเอิญโชคดีได้เข้ามาอยู่ในตระกูลนี้ ตอนนี้หุ้นในมือแกถูกเทขายจนหมดตลาดแล้ว บริษัทลูกสามแห่งกำลังจะถูกยื่นฟ้องล้มละลายภายในเจ็ดสัปดาห์นี้ แกไม่มีทางรอดหรอก เรย์!" ธันวายกมือห้ามชายชราด้วยรอยยิ้มผู้ชนะ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินมาหยุดอยู่ที่ด้านหลังเก้าอี้ของเรย์โน้มตัวลงกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "หึ... หวังว่าบทเรียนราคาแพงในวันนี้ จะทำให้คุณรู้จักเจียมตัวขึ้นบ้างนะครับ" ธันวาหัวเราะในลำคอ "ถ้าคุณยอมคุกเข่ากราบเท้าฉันตรงนี้ และเซ็นใบหย่าปล่อยให้ลินินมาอยู่กับฉันแต่โดยดี... บางที ฉันอาจจะเมตตาโยนเศษเงินให้คุณตั้งตัวใหม่สักก้อนสองก้อน เพื่อที่คุณจะได้ไม่ต้องไปนอนข้างถนนไงครับ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมอีกครั้ง ทุกสายตาจับจ้องมาที่เรย์ รอคอยให้พยัคฆ์หนุ่มหมดลายและยอมสยบแทบเท้า ทว่า... เรย์กลับหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ทุ้มต่ำ เย็นชา และแฝงไปด้วยจิตสังหารที่ทำเอาธันวาถึงกับชะงัก ชายหนุ่มค่อยๆ ปรับท่านั่งให้สบายขึ้น หยิบสมาร์ทโฟนเครื่องหรูขึ้นมาหมุนเล่นในมืออย่างไม่สะทกสะทะ "คุณคิดจริงๆ หรือครับ... ว่าคนอย่างผม จะปล่อยให้เกมนี้จบลงง่ายๆ แบบนี้" เรย์เงยหน้าขึ้นสบตากับธันวา รอยยิ้มมุมปากของเขานั้นช่างทรงเสน่ห์แต่กลับดูอันตรายถึงชีวิต "ตระกูลมหาอำนาจของพวกคุณ ทุ่มเงินก้อนโตเพื่อซื้อหุ้นกดดันผมใช่ไหมครับ? กว้านซื้อที่ดิน ดึงตัวพาร์ทเนอร์ บีบทุกทางให้ผมจนมุม... แผนการยอดเยี่ยมมากครับ ยอมรับเลย" "รู้แล้วก็รีบไสหัวไปซะ! ก่อนที่แกจะไม่เหลือแม้แต่กางเกงใส่กลับบ้าน!" ธันวาเริ่มแสดงความหงุดหงิดออกมาเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีท่าทีหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ในวินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนในกระเป๋าเสื้อของบอร์ดบริหารหลายคนก็ดังขึ้นพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย ตามมาด้วยเสียงสั่นเตือนรัวๆ จนน่าตกใจ *ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!* เรย์ยกยิ้มขึ้น "ลองหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูสิครับ... ว่าเกิดอะไรขึ้นกับ 'อาณาจักร' ที่พวกคุณภาคภูมิใจนักหนา" ธันวาขมวดคิ้วแน่นด้วยความสังหรณ์ใจที่ไม่ดี เขาหยิบโทรศัพท์มือถือของตนขึ้นมาเปิดดู หน้าจอแสดงผลข้อความแจ้งเตือนจากตลาดหลักทรัพย์ และอีเมลรายงานสถานะทางการเงินของกลุ่มบริษัทอัครเดชานันท์ สีหน้าของธันวาที่เคยเหิมเกริม ค่อยๆ ถอดสีและซีดเผือดลงทีละน้อย นัยน์ตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด *หุ้นดิ่งฟลอร์ติดกันสามรอบซ้อน! บริษัทในเครือแปดแห่งถูกเทขายหุ้นออกอย่างไร้สาเหตุ วงเงินกู้ฉุกเฉินถูกธนาคารใหญ่ปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย และ...* "มะ... เป็นไปไม่ได้!" ธันวาอุทานออกมาเสียงดังลั่น หน้าตาบิดเบี้ยวด้วยความตื่นตระหนก เขากวาดสายตามองไปรอบห้อง บอร์ดบริหารคนอื่นๆ ต่างก็มีสภาพไม่ต่างกัน ใบหน้าซีดเผือด เหงื่อกาฬไหลท่วมกรอบหน้า มือไม้สั่นเทาจนแทบถือโทรศัพท์ไว้ไม่อยู่ "ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้ในโลกของทุนนิยมหรอกครับ ธันวา" เรย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดพิเศษดูทรงอำนาจและสง่างามจนสะกดทุกสายตา เขาก้าวเข้าไปใกล้ธันวาช้าๆ กดดันด้วยออร่าที่เหนือกว่าอย่างเทียบไม่ติด "พวกคุณคิดว่ากำลังเล่นงานคนถังแตก แต่ความจริงแล้ว... พวกคุณต่างหากล่ะครับ ที่กำลังเดินเข้ามาติดกับดักที่ผมขุดรอไว้ตั้งแต่แรก" เรย์ควักการ์ดสีดำสนิทที่ทำจากโลหะพิเศษไร้น้ำหนัก แวววาวด้วยลวดลายอักขระเวทโบราณ ออกมาคีบไว้ระหว่างนิ้วเรียวยาว ณ วินาทีนั้น ประตูห้องประชุมบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง! เลขาส่วนตัวของธันวาพุ่งเข้ามาด้วยสภาพหอบเหนื่อย ใบหน้าขาวซีดไร้สีเลือด เธอแทบจะล้มทั้งยืนก่อนจะละล่ำละลักรายงานเสียงสั่น "ทะ... ท่านประธานคะ! แย่แล้วค่ะ! มีกลุ่มทุนปริศนา ทุ่มเงินสดมูลค่ากว่าห้าแสนล้านเข้าซื้อกิจการทั้งหมดของเราแบบไม่จำกัดวงเงิน ตอนนี้... ตอนนี้พวกเขาถือหุ้นใหญ่เกินกว่าเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์แล้วค่ะ! พวกเรา... พวกเราล้มละลายแล้วค่ะ!" สิ้นเสียงรายงาน ห้องประชุมทั้งห้องก็ตกอยู่ในความโกลาหลขั้นสุด เสียงร้องโวยวายด้วยความตื่นตระหนกและเสียงทุบโต๊ะด้วยความสิ้นหวังดังระงม ธันวร่าทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ดวงตาเบิกโพ้างângงง มองเรย์ราวกับเห็นปีศาจจากขุมนรก เรย์มองภาพตรงหน้าด้วยแววตาที่ว่างเปล่าไร้ซึ่งความปรานี เขาก้มตัวลงกระซิบเบาๆ ข้างหูของคนที่เคยเหิมเกริมเมื่อครู่ "จำไว้นะครับ... ว่าอย่าได้บังaชาญมาแตะต้อง 'ภรรยา' ของผมอีก" เรย์สะบัดชายเสื้อสูท หันหลังก้าวเดินออกจากห้องประชุมท่ามกลางความพินาศย่อยับที่เขาสร้างขึ้นด้วยมือข้างเดียว โดยไม่แม้แต่จะชายหางตาแลมองเศษสวะเหล่านี้อีกเลยแม้แต่น้อย ขอบคุณที่ติดตามอ่านและสนับสนุนผลงานของ "จอมเวทไร้นาม" เสมอมานะครับ