การประมูลสะท้านโลก

ความมืดมิดที่เข้าปกคลุมห้องโถงประมูลระดับ V.I.P. เพียบพร้อมไปด้วยความกดดันอันหนักอึ้งที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างในชุดคลุมสีดำสนิท เสียงฝีเท้าของกองกำลังปริศนานับร้อยคู่หยุดลงพร้อมเพรียงกันราวกับได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี ประดุจทหารเวทมนตร์จากมิติสงครามที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกสรรพสิ่งให้เป็นจุล "เกิดอะไรขึ้นวะ! ใครปิดไฟ!" เสียงตะโกนอย่างตื่นตระหนกของเศรษฐีท้องถิ่นดังขึ้นทำลายความเงียบ ทว่าไม่มีคำตอบใดๆ หลุดออกมาจากกลุ่มผู้มาใหม่ ร่างในชุดคลุมตรงกลางยกมือขึ้นช้าๆ ก่อนที่เปลวเพลิงสีครามจะลุกโชนขึ้นบนปลายนิ้ว สะท้อนใบหน้าครึ่งซีกที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากเวทมนตร์โบราณ บรรยากาศภายในงานเย็นเยียบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว ธันวา ซึ่งยืนอยู่บนเวทีประมูลพร้อมรอยยิ้มเย่อหยิ่งเมื่อครู่ ถึงกับหน้าถอดสี รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้าง เขารีบก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันระดับมหาศาลที่กดทับลงมาบนบ่า แม้แต่ประธานจัดการประมูลยังต้องก้มหัวตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว ทว่า... ท่ามกลางความตื่นตระหนกของคนนับร้อย เรย์กลับยืนสงบนิ่งอยู่กับที่ มือข้างหนึ่งกุมมือของลินินเอาไว้อย่างมั่นคง ไออุ่นจากฝ่ามือของเขาถ่ายทอดความมั่นใจไปสู่หญิงสาวข้างกาย ลินินเงยหน้าขึ้นมองสามีด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเชื่อใจ แม้สถานการณ์รอบตัวจะดูอันตรายถึงชีวิต แต่เธอกลับไม่รู้สึกหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย "ไม่ต้องกลัวนะครับคนดี ของขวัญชิ้นสุดท้ายของค่ำคืนนี้... กำลังจะเริ่มต้นขึ้นต่างหากล่ะครับ" เรย์กระซิบข้างใบหูของภรรยา น้ำเสียงของเขาเรียաբนิ่งและเปี่ยมด้วยพลังอำนาจที่ทำให้หัวใจที่สั่นเทาของลินินสงบลงทันตาเห็น สิ้นเสียงกระซิบนั้น ร่างในชุดคลุมสีดำก็โค้งคำนับให้เรย์อย่างนอบน้อม พร้อมกับที่ไฟทั่วทั้งห้องโถงสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง เผยให้เห็นหีบสมบัติคริสตัลโบราณขนาดใหญ่ที่ถูกเข็นเข้ามากลางเวที ภายในหีบนั้นบรรจุ "สร้อยคอมารดาแห่งดาราจักร" เครื่องประดับโบราณที่ประดับด้วยอัญมณีเวทมนตร์แท้ ซึ่งถูกบันทึกไว้ในตำนานว่าเป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดในรอบร้อยปี "ยินดีต้อนรับท่านเรย์สู่การประมูลรอบพิเศษครับ... สิ่งนี้คือรายการสุดท้าย และราคาเริ่มต้นคือ หนึ่งพันล้านเครดิตครับ!" ผู้จัดงานเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เพราะรู้ดีว่ามูลค่าระดับนี้ไม่มีทางที่คนธรรมดาจะเอื้อมถึง ธันวาที่ตั้งสติได้ รีบก้าวขึ้นมาหน้าเวทีทันที เขาหัวเราะออกมาเสียงดังเพื่อกลบเกลื่อนความกลัวเมื่อครู่ ก่อนจะมองมาที่เรย์ด้วยสายตาสสมเพชเวทนา "ฮ่าๆๆ! หนึ่งพันล้านงั้นรึ? แกไอ้ขยะไร้ค่า เอาปัญญาที่ไหนมาจ่ายวะ เรย์? ต่อให้แกขายวิญญาณให้ปีศาจ แกก็ไม่มีปัญญาแม้แต่จะแตะต้องเศษเสี้ยวของสร้อยเส้นนี้หรอก! ลินิน... เธอยังจะทนอยู่กับไอ้กระจอกนี่อีกทำไม มาเป็นผู้หญิงของฉันซะดีๆ ฉันจะซื้อสร้อยเส้นนี้ให้เธอเอง!" ธันวาประกาศกร้าวด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม พร้อมชูบัตรสมาชิกวีไอพีสีทองขึ้นสูง เสียงฮือฮาจากเหล่าเศรษฐีในห้องดังขึ้นอีกครั้ง ทุกคนต่างพากันพยักหน้าเห็นด้วย เพราะในสายตาของพวกเขา เรย์ก็ยังคงเป็นเพียงชายหนุ่มตกอับที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้า เรย์ไม่ได้โกรธเคือง เขาเพียงแค่ปรายตามองธันวาด้วยหางตา ราวกับกำลังมองมดปลวกตัวหนึ่งที่กำลังดิ้นรนอยู่บนพื้น ชายหนุ่มก้าวเดินช้าๆ พาภรรยาเดินขึ้นไปบนเวที ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่จ้องมองมาอย่างไม่กะพริบตา "พันล้านเหรอครับ?" เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าก้องกังวานไปทั่วห้องโถง "สำหรับผมแล้ว ตัวเลขแค่นี้... มันเป็นได้แค่เศษเงินทอนหลังจ่ายตลาดเท่านั้นแหละครับ" "สามหาว! แกกล้าดียังไงมาอวดดีต่อหน้าตระกูลธันวา!" ธันวาตบโต๊ะเสียงดังด้วยความโกรธเกรี้ยว เรย์ไม่สนใจเสียงเห่าหอนของสุนัขข้างถนน เขาควักการ์ดสีดำสนิท ไร้ลวดลายใดๆ แต่แผ่ไอพลังงานเวทมนตร์สีทองจางๆ ออกมา ออกมาจากกระเป๋าเสื้ออย่างใจเย็น การ์ดใบนั้นคือ "แบล็กการ์ดมิติอนันต์" ที่เชื่อมต่อกับระบบเปย์ล้างผลาญโดยตรง เขายื่นการ์ดใบนั้นให้แก่เจ้าหน้าที่ประมูลด้วยท่าทีสุภาพ แต่ทรงอำนาจจนเจ้าหน้าที่ถึงกับมือไม้สั่นขณะรับมา "รูดให้หมดทุกหลักสิครับ... และช่วยคิดราคาค่าเสียเวลาที่ไอ้สุนัขตัวนี้เห่ารบกวนภรรยาผมด้วย เผื่อมันยังไม่พอค่าฝุ่นบนพื้นเวทีนี้" เจ้าหน้าที่รับการ์ดด้วยความกล้าๆ กลัวๆ ก่อนจะเสียบมันลงในเครื่องรูดบัตรเวทมนตร์ *ติ๊ด!* เสียงสัญญาณอนุมัติดังขึ้นอย่างชัดเจน พร้อมกับหน้าจอโฮโลแกรมสีทองอร่ามที่ปรากฏตัวเลขยอดเงินคงเหลือซึ่งยาวเหยียดจนนับไม่ถ้วน ลอยเด่นอยู่กลางอากาศเหนือหัวของทุกคนในห้องโถง *ยอดเงินคงเหลือ: 9,999,999,999,999 เครดิต (สถานะ: อนันต์)* วินาทีนั้น ความเงียบงันระดับปวศาจก็เข้าปกคลุมห้องโถงประมูลอีกครั้ง ทว่ามันไม่ใช่ความเงียบจากความกลัวเหมือนตอนแรก แต่เป็นความเงียบงันจากความช็อกจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง ทุกคนอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน สมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ ธันวาหน้าซีดเผือดราวกับคนใกล้ตาย เข่าทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นเวทีอย่างไร้เรี่ยวแรง ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวสุดขีดเมื่อตระหนักได้ว่า ตัวเองเพิ่งหาเรื่องกับบุคคลที่มีอำนาจเทียบเท่าพระเจ้าผู้สร้างโลก เรย์ก้มลงโอบเอวภรรยาคนสวยเบาๆ ก่อนจะยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน ลินินมองหน้าสามีด้วยความรู้สึกที่เอ่อล้นในหัวใจ ความรัก ความภาคภูมิใจ และความซาบซึ้งรวมกันอยู่ในดวงตาคู่สวยที่เริ่มมีหยาดน้ำใสๆ เอ่อคลอ "ของขวัญชิ้นนี้... ผมมอบให้คุณนะครับ ลินินที่รักของผม" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่า ก่อนที่ใครจะได้ตั้งสติจากความตกตะลึง ประตูบานใหญ่ด้านหลังห้องโถงก็ถูกกระชากเปิดออกอีกครั้ง พร้อมกับเสียงประกาศก้องจากผู้ดูแลระบบสูงสุดของเมืองที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาคุกเข่าลงแทบเท้าของเรย์ด้วยความเคารพสูงสุด "ท่านเรย์ครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... ทางสมาคมเวทมนตร์แห่งสหพันธ์โลก ตรวจพบว่าการใช้จ่ายเงินของคุณเมื่อครู่ ได้ทำการซื้อกิจการทั้งหมดของตระกูลธันวาและคู่ค้าไปเรียบร้อยแล้วในนามของคุณ ตอนนี้... พวกเขาไม่มีแม้แต่แผ่นดินจะยืนแล้วครับ!" รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนมุมปากของเรย์ เขาก้มมองธันวาที่กำลังนอนหมอบอยู่แทบเท้า ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ทำให้อุณหภูมิในห้องลดฮวบลงถึงจุดเยือกแข็ง "หึ... หวังว่าบทเรียนราคาแพงในวันนี้ จะทำให้คุณรู้จักเจียมตัวขึ้นบ้างนะครับ" จอมเวทไร้นามขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความสะใจในบทนี้นะครับ