ตำแหน่งประธานบริหารคนใหม่

"ยินดีต้อนรับสู่ความพินาศครั้งใหม่... คุณเรย์" เสียงกระซิบแหบพร่าผ่านเครื่องมือสื่อสารยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท แม้ว่าสัญญาณจะถูกตัดขาดไปแล้วก็ตาม เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อย แววตาสีรัตติกาลฉายประกายเยียบเย็นดั่งห้วงอวกาศที่ไร้ก้นบึ้ง ในมือของเขายังคงถือบัตรเครดิตสีดำสนิทที่สะท้อนแสงไฟนีออนจากตึกระฟ้าเบื้องล่าง บัตรใบนี้ไม่ใช่แค่เศษพลาสติกเคลือบทอง แต่คือกุญแจแห่งอำนาจที่สามารถซื้อได้แม้กระทั่งลมหายใจของคนที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร ย้อนกลับไปเมื่อไม่กี่วินาทีก่อนหน้านี้ เม็ดเงินกว่าพันล้านเครดิตถูกเทกระจาดลงไปเพื่อชำระหนี้สินทั้งหมดของบริษัท ‘โกลบอล เทคโนโลยี’ อาณาจักรธุรกิจที่ครั้งหนึ่งเคยขับไลไสส่งและเหยียบย่ำเขาให้จมดิน บัดนี้ ทุกตารางเมตรของตึกสำนักงานใหญ่ใจกลางมหานครแห่งนี้ได้เปลี่ยนมือมาอยู่ภายใต้การครอบครองของเขาอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว "ท่านประธานครับ... ฝ่ายบริหารและคณะกรรมการทุกคนมารวมตัวกันที่ห้องประชุมใหญ่แล้วครับ" เสียงของเลขาหนุ่มผู้รับหน้าที่ประสานงานดังขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเทา ความหวาดกลัวฉายชัดอยู่บนใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างปิดไม่มิด ตั้งแต่ที่ระบบแจ้งเตือนการโอนเงินระดับตำนานปรากฏขึ้นบนหน้าจอส่วนกลางของตึก ทุกคนต่างรู้ดีว่าโครงสร้างอำนาจเดิมได้พังทลายลงอย่างไร้ชิ้นดี เรย์ไม่ได้เอ่ยคำใด เขาเพียงแค่ปัดเศษฝุ่นที่มองไม่เห็นบนปกเสื้อสูทราคาแพงที่เพิ่งใช้ระบบเปย์ซื้อมาสดๆ ร้อนๆ ก่อนจะก้าวเดินไปข้างหน้าด้วยฝ่าเท้าที่มั่นคงและทรงพลัง ทุกย่างก้าวที่กระทบพื้นหินอ่อนส่งเสียงสะท้อนก้องกังวาน ราวกับเสียงกลองศึกที่ประกาศการล้างบางของผู้มีอำนาจที่แท้จริง เบื้องหลังของเขาคือลินิน ภรรยาสาวผู้ร่วมทุกข์ร่วมสุขมาเนิ่นนาน ดวงตากลมโตของเธอยังคงเจือไปด้วยความตื่นตระหนกและไม่อยากจะเชื่อกับภาพตรงหน้า มือเรียวบางเอื้อมมาจับชายเสื้อสูทของเขาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นจะเป็นเพียงความฝันตื่นหนึ่ง "เรย์... นี่มันเรื่องจริงใช่ไหมคะ... พวกเรา..." เสียงของลินินสั่นเครือเล็กน้อย เรย์หยุดเดิน ชำเลืองสายตากลับมามองภรรยาด้วยความอ่อนโยนที่แตกต่างจากเมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง เขาเอื้อมมือไปกุมมืออันเย็นเฉียบของเธอไว้ พร้อมกับส่งยอบยิ้มอบอุ่นที่ทรงพลังพอจะสลายความหวาดกลัวทั้งหมดในใจเธอ "เชื่อใจผมนะครับลินิน... ไม่มีใครหน้าไหนบนโลกใบนี้ที่จะทำร้ายคุณได้อีกแล้ว สิ่งที่พวกมันเคยพรากไป ผมจะทวงคืนมาให้หมด พร้อมกับดอกเบี้ยที่พวกมันไม่มีวันชดใช้ไหว" คำพูดนั้นราบเรียบแต่วางน้ำหนักไว้ลึกซึ้ง ราวกับคำประกาศิตจากเทพเจ้า ลินินเม้มริมฝีปากแน่น ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านมาจากฝ่ามือของสามีทำให้ความกังวลใจมลายหายไปสิ้น เธอนพยักหน้ารับเบาๆ ด้วยความศรัทธาที่เต็มเปี่ยมในหัวใจ ปัง! ประตูห้องประชุมขนาดมหطมาถูกผลักออกอย่างแรง สายตาทุกคู่ภายในห้องนับร้อยชีวิตหันขวับมามองผู้มาใหม่ทันที บรรยากาศภายในห้องที่เคยอึกทึกครึกโครมด้วยเสียงนินทาและข้อถกเถียงพลันเงียบกริบลงในชั่วพริบตา ราวกับถูกมนต์สะกด ที่หัวโต๊ะประชุมตัวยาว ธันวา ทายาทตระกูลดังผู้เย่อหยิ่งกำลังนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางสบายอารมณ์ บนใบหน้าของเขายังคงประดับด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยถากถางเช่นเคย แต่เมื่อสายตาของเขาปะทะเข้ากับร่างของเรย์และลินินที่ก้าวเข้ามา รอยยิ้มนั้นก็แข็งค้างไปในทันที "แก...! เข้ามาได้อย่างไรวะไอ้สวะ!" ธันวาตบโต๊ะลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธเกรี้ยว ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความไม่พอใจ "ที่นี่คือห้องประชุมคณะกรรมการบริหาร ห้ามคนนอกเข้า...!" "คนนอกอย่างนั้นหรือครับ?" เรย์เอ่ยแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ รอยยิ้มที่มุมปากไม่ได้ไปถึงดวงตา เขาเดินทอดน่องเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะประชุม ก่อนจะดึงเก้าอี้ประธานบริหารตัวหลักที่ควรจะเป็นของธันวาออกมา แล้วหย่อนตัวลงนั่งอย่างสบายอารมณ์ ราวกับเจ้าของบ้านที่กำลังต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญ "แก... แกกล้าดียังไงไปนั่งตรงนั้นวะ!" ธันวาคำรามลั่น ชี้หน้าเรย์ด้วยความเดือดดาล "นั่นมันที่นั่งของประธานคนใหม่... คนที่มีอำนาจเหนือบริษัทนี้! ส่วนแกมันก็แค่ไอ้ถังแตกที่อาศัยเกาะผู้หญิงกิน!" เสียงฮือฮาเริ่มดังขึ้นในกลุ่มคณะกรรมการบริหาร หลายคนมองเรย์ด้วยสายตารังเกียจและดูแคลน เนื่องจากภาพจำของเรย์ในอดีตคือชายหนุ่มตกอับที่ไม่มีแม้แต่เงินจะซื้อข้าวกิน เรย์ไม่ได้แสดงอาการโกรธเคืองแม้แต่น้อย เขายกมือขึ้นประสานกันบนโต๊ะ นัยน์ตาสีรัตติกาลกวาดมองคณะกรรมการทีละคนด้วยอำนาจกดดันที่ทำให้อุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างฉับพลัน "พวกคุณ... สงสัยสินะครับว่าผมมาทำอะไรที่นี่" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่ทรงพลัง "แกไม่มีสิทธิ์มาพูดที่นี่ ไสหัวออกไปซะ ก่อนที่ฉันจะเรียก รปภ. มาโยนหัวพวกแกออกไป!" ธันวาตะโกนลั่นด้วยความเหลืออด เขาหันไปมองหน้าผู้จัดการฝ่ายบุคคล "คุณพงษ์! รออะไรอยู่ ไล่พวกมันออกไปสิ!" แต่ทว่า... คุณพงษ์ ผู้จัดการฝ่ายบุคคลที่เคยเป็นลูกสมุนมือขวาของธันวา กลับยืนตัวสั่นเทา ก้มหน้ามองพื้นนิ่ง ไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่นิ้วเดียว เหงื่อกาฬไหลโทรมกาย ราวกับกำลังยืนอยู่ปากเหวแห่งความตาย "คุณพงษ์! แกหูหนวกหรือไง!" ธันวาตวาดลั่น "พอเสียทีเถอะครับ... คุณธันวา" เรย์พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พร้อมกับโยนเอกสารชุดหนึ่งลงกลางโต๊ะประชุม เอกสารเหล่านั้นกระจายตัวออกเผยให้เห็นตราประทับสีแดงฉานและลายเซ็นโอนกรรมสิทธิ์ ธันวาขมวดคิ้วด้วยความฉุนเฉียว ก้มลงมองเอกสารแผ่นบนสุด และในวินาทีนั้นเอง... สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนจากความโกรธเกรี้ยวเป็นความซีดเผือก ราวกับคนเห็นผีกลางวันแสกๆ "นะ... นี่มัน... อะไรกัน..." ธันวาพึมพำออกมาด้วยเสียงอันสั่นเทา ดวงเบิกกว้างจนแทบถלนออกมาจากเบ้า บนหัวกระดาษแผ่นนั้นระบุชัดเจนด้วยตัวอักษรสีดำสนิท... **'หนังสือโอนสิทธิ์การถือครองหุ้น 100% และแต่งตั้งประธานบริหารคนใหม่'** และชื่อที่ปรากฏอยู่บรรทัดสุดท้ายในฐานะผู้ถือหุ้นใหญ่และเจ้าของตัวจริงก็คือ... **"เรย์"** "เป็นไปไม่ได้...!" ธันวาหวีดร้องออกมาอย่างเสียสติ เขาปัดเอกสารบนโต๊ะกระจัดกระจาย "บริษัทนี้เป็นของตระกูลฉัน! พ่อฉันถือหุ้นใหญ่ที่สุด! แกเอาเงินมาจากไหนมารabซื้อหุ้นทั้งหมดนี้... แกมันเป็นใครกันแน่!" เรย์ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลจากพลังเวหาที่ถูกปลดปล่อยออกมาเพียงเสี้ยววินาที ทำให้บรรยากาศในห้องประชุมหนักอึ้งราวกับแบกภูเขาไว้ทั้งลูก ทุกคนในห้องต่างหายใจติดขัด หัวใจเต้นรัวด้วยความหวาดกลัวที่ไร้ที่มา เรย์ก้าวเข้าไปหาธันวาช้าๆ จนกระทั่งยืนประจันหน้ากันในระยะประชิด นัยน์ตาสีรัตติกาลจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกของอีกฝ่าย "ผมบอกคุณแล้วไงครับ... ว่าของขวัญต้อนรับเมื่อกี้ มันเป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้น" เรย์กระซิบด้วยน้ำเสียงกระด้างและเยียบเย็น "ในเมื่อคุณชอบเล่นเกมอำนาจนัก... งั้นผมจะสงเคราะห์ให้คุณได้ลิ้มรสชาติของการสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง... ในฐานะ 'ลูกจ้าง' คนใหม่ของผมก็แล้วกัน" "แก...!" ธันวาผถอยหลังก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้นด้วยความสิ้นหวัง ทว่า... ในวินาทีที่ความตึงเครียดพุ่งทะยานจนถึงขีดสุด เสียงปรบมือปริศนาก็ดังขึ้นจากมุมมืดบริเวณระเบียงกระจกด้านหลังห้องประชุม แปะ... แปะ... แปะ... ทุกคนสะดุ้งสุดตัวหันขวับไปมอง ร่างของชายชราในชุดสูทสีขาวสะอาดตาคนหนึ่งก้าวออกมาจากเงาสลัว บนใบหน้าเหี่ยวย่นมีรอยยิ้มปริศนาที่ซ่อนความลับอันตรายเอาไว้ ดวงตาของเขาคมกริบราวกับพญาอินทรีย์ที่กำลังจ้องมองเหยื่อ "ยอดเยี่ยมมาก... สมกับเป็นผู้ครอบครองระบบพันล้านคนใหม่" ชายชราเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกังวาน "แต่เกรงว่า... เกมที่คุณกำลังเล่นอยู่ตอนนี้ จะไม่ใช่แค่เรื่องภายในบริษัทกระจอกๆ แห่งนี้อีกต่อไปแล้วล่ะครับท่านประธาน..." เรย์หรี่ตาลงทันที สัญชาตญาณเตือนภัยในร่างส่งเสียงร้องลั่นเมื่อสัมผัสได้ถึงพลังงานเวทมนตร์แปลกประหลาดที่กำลังคืบคลานเข้ามา ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนการเดินทางครั้งนี้ด้วยดีเสมอมานะครับ